Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Why nationalism grew, and the associations before the Congress

తెలుగులో వివరణ

Rise of nationalism and the early Congress · Part 1 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The forces behind Indian nationalism (unification, communications, Western education, the rediscovery of the past, economic grievance and racial arrogance); the press; Lytton's measures of 1876–80 and the Ilbert Bill of 1883; and the political associations from the Landholders' Society (1838) and the British Indian Association (1851) to the East India Association (1866), the Poona Sarvajanik Sabha (1870), the Indian Association (1876), the Madras Mahajan Sabha (1884) and the Bombay Presidency Association (1885).

Each idea is explained first in Telugu (తెలుగు), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Telugu and revise it in English.

1885 నాటికి బొంబాయి, మద్రాసు, కలకత్తా, పూనా నుంచి చదువుకున్న భారతీయులు ఒకే హాల్‌లో కూర్చుని, ఒకే రాజకీయ భాషలో, 'ఒకే దేశం తరఫున' మాట్లాడగలిగారు. వందేళ్ల ముందు — విధేయత కులానికి, ప్రాంతానికి, రాజుకి, మతానికి ఉండేది — ఇది ఊహించడం కష్టం. వేర్వేరు ఊళ్ల చుట్టాలు మొదటిసారి ఒక పెళ్లిలో కలిసి 'మనం ఒకే కుటుంబం' అనుకున్నట్టు. భాగం 1: జాతీయ దృష్టికి దారితీసిన శక్తులు, పత్రికలు, 1870ల చివరి కోపం తెప్పించిన చర్యలు, 1885కు ముందు ప్రెసిడెన్సీ నగరాల సంఘాలు. భాగం 2: భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ స్థాపన, 1905 వరకు మితవాదుల పని. ఇక్కడ జాతీయవాదం అంటే — వలస పాలనకు ఎదురుగా భారతీయులకు ఉమ్మడి ప్రయోజనాలున్నాయి, తమను ఎలా పాలించాలో చెప్పే హక్కు ఉంది అనే నమ్మకం. (→ English: Indian National Congress · nationalism · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · राष्ट्रवाद)

In exam EnglishBy 1885 educated Indians from Bombay, Madras, Calcutta and Poona could meet in one hall, speak one language of politics and claim to speak for one nation. That would have been hard to imagine a century earlier, when loyalties ran to a caste, a region, a ruler or a faith. This chapter explains how the change happened. Part 1 looks at the forces that made a national outlook possible, the press, the measures of the late 1870s that angered educated opinion, and the associations that Indians formed in the presidency towns before 1885. Part 2 follows the founding of the Indian National Congress and the work of the Moderates up to 1905. Throughout, nationalism here means a shared belief that Indians had common interests against colonial rule and a right to be heard in how they were governed.

మొదటి శక్తి — వలస ప్రభుత్వమే చేసిన ఏకీకరణ. ఉపఖండంలో చాలా భాగం మొదటిసారి ఒకే కేంద్రం, ఒకే చట్టాలు, ఒకే సివిల్ సర్వీస్, 1858 నుంచి ఒకే రాణి కింద. 1853లో వచ్చిన రైల్వేలు, టెలిగ్రాఫ్, ఒకే పోస్టల్ వ్యవస్థ — మనుషుల్ని, సరుకుల్ని, ఉత్తరాల్ని, వార్తల్ని వేగంగా తిప్పాయి. మద్రాసు లాయరు కలకత్తా సభలో ఏం మాట్లాడారో కొద్ది రోజుల్లోనే చదవగలిగాడు. బ్రిటిష్‌వారు పాలన, వ్యాపారం కోసం కట్టారు; కానీ బెంగాల్ రైతు, గుజరాత్ నేతగాడు ఒకే విధానాల కింద బతుకుతున్నారని భారతీయులకు చూపించింది. ఊరంతా ఒకే బావి నీళ్లు తాగితే, నీళ్లు చెడితే అందరికీ ఒకే బాధ — ఉమ్మడి ప్రాంతంలో ఉమ్మడి బాధే జాతీయ ఉద్యమానికి ముడిసరుకు. (→ English: unification · railways · telegraph · हिन्दी: एकीकरण · रेल · तार)

In exam EnglishThe first force was unification by the colonial state itself. For the first time most of the subcontinent was ruled from one centre, under one set of laws, one civil service and, from 1858, one Crown. Railways, opened in 1853, the electric telegraph and a uniform postal system carried people, goods, letters and news across regions far faster than before. A lawyer in Madras could now read within days what had been said at a meeting in Calcutta, and leaders could travel to meet one another. The British built this network to govern and to trade, but it also let Indians see that a peasant in Bengal and a weaver in Gujarat lived under the same policies. A common grievance, felt across a common territory, is one of the raw materials of any national movement.

రెండో శక్తి — పాశ్చాత్య విద్య. కలకత్తా, బొంబాయి, మద్రాసు విశ్వవిద్యాలయాలు 1857లో; ఇంగ్లిష్ వేర్వేరు ప్రాంతాల చదువుకున్నవాళ్లు మాట్లాడుకునే భాష అయింది. దాని ద్వారా యూరప్‌లో స్వేచ్ఛ, ప్రాతినిధ్య ప్రభుత్వం, జాతీయవాదం గురించి చదివారు; బ్రిటిష్ పాలనను బ్రిటన్ సొంత ఆదర్శాలతోనే కొలిచారు. టీచర్ నేర్పిన నియమం టీచర్‌కే వర్తింపజేసినట్టు. అదే సమయంలో గతాన్ని తిరిగి కనుగొన్నారు: 1784లో కలకత్తాలో విలియం జోన్స్ స్థాపించిన ఏషియాటిక్ సొసైటీ, తర్వాత విదేశీ-భారతీయ పండితులు — సంస్కృత గ్రంథాలు, శాసనాలు, కట్టడాలు అధ్యయనం చేసి భారత్‌కు ఉన్నత సంస్కృతి సుదీర్ఘ చరిత్ర ఉందని చూపారు. సంస్కరణ ఉద్యమాలు ఆత్మగౌరవం జోడించాయి. ఫలితం: కొత్త మధ్యతరగతికి హక్కుల భాష, ఉమ్మడి వారసత్వంపై గర్వం — ఈ రెండిటి మీదే వాళ్ల రాజకీయం. (→ English: Western education · Asiatic Society · हिन्दी: पश्चिमी शिक्षा · एशियाटिक सोसाइटी)

In exam EnglishThe second force was Western education. The universities of Calcutta, Bombay and Madras were founded in 1857, and English became the language in which educated Indians from different regions could talk to each other. Through it they read about liberty, representative government and nationalism in Europe, and they began to judge British rule by Britain's own ideals. At the same time scholars rediscovered India's past. The Asiatic Society, founded at Calcutta in 1784 by William Jones, and later European and Indian scholars studied Sanskrit texts, inscriptions and monuments, and showed that India had a long history of high culture. The reform movements of the previous chapter added self-respect. Together these gave the new middle class both the language of rights and pride in a shared heritage, the two ideas on which it built its politics.

మూడో శక్తి — బాధ, అవమానం. డిగ్రీలున్నా పై ఉద్యోగాలు దాదాపు బ్రిటిష్‌వారికే. రైతులపై భారీ శిస్తు; యంత్రాల దిగుమతులతో చేతివృత్తులవారి మార్కెట్ పోయింది; దాదాభాయి నౌరోజీ వంటివారు భారత్ పేదరికానికి బ్రిటన్‌కు జరిగే సంపద తరలింపు కారణమన్నారు (బ్రిటిష్ పాలన ఆర్థిక ప్రభావం అధ్యాయంలో). జాతి అహంకారం గాయాన్ని లోతు చేసింది: ఎంత చదువుకున్నా భారతీయుల్ని తక్కువగా చూశారు; యూరోపియన్ నేరస్థుల్ని యూరోపియన్ జ్యూరీలు తేలిగ్గా వదిలేశాయి; క్లబ్బులు, రైలు పెట్టెలు, బహిరంగ స్థలాలు మూసేశారు. ఒకే క్లాసులో ఒక పిల్లాడినే ఎప్పుడూ వెనక బెంచీకి పంపితే, మిగతా వెనక బెంచీవాళ్లంతా ఒక్కటైనట్టు — పత్రికల్లో వచ్చిన ప్రతి అవమానం అన్ని ప్రాంతాల భారతీయులకు 'మనమంతా ఒకే పాలిత ప్రజ' అని నేర్పింది. (→ English: Drain of wealth · racial arrogance · हिन्दी: धन का निष्कासन · नस्ली अहंकार)

In exam EnglishThe third force was grievance. Educated Indians found that their degrees did not open the higher posts, which stayed almost wholly British. Peasants bore heavy land revenue, artisans lost their markets to machine-made imports, and writers such as Dadabhai Naoroji began to argue that India's poverty was linked to the Drain of wealth to Britain, an idea taught in the chapter on the economic impact of British rule. Racial arrogance sharpened the sense of injury. Many Europeans in India treated Indians, however learned, as inferiors; European offenders were often let off lightly by European juries; and clubs, railway compartments and public places could shut Indians out. Each insult, reported in the press, taught Indians of every region that they were treated alike as a subject people.

పత్రికలు చెల్లాచెదురైన అనుభవాల్ని ప్రజాభిప్రాయంగా మార్చాయి. 1860ల నుంచి ఇంగ్లిష్, ప్రాంతీయ భాషల్లో భారతీయుల పత్రికలు పెరిగాయి: బెంగాల్‌లో అమృత బజార్ పత్రిక (1868), మద్రాసులో ది హిందూ (1878), పూనాలో మరాఠీ 'కేసరి', ఇంగ్లిష్ 'మరాఠా' (1881). ప్రభుత్వ నిర్ణయాలు, ప్రసంగాలు, ఉత్తరాలు ప్రచురించి, అధికారుల్ని విమర్శించి, పన్నులు, కరువు, ఉద్యోగాల మీద భారతీయ వాదం వినిపించాయి. ఒక్క కాపీని ఊరి రచ్చబండ దగ్గర, గ్రంథాలయంలో చాలామందికి చదివి వినిపించేవాళ్లు — కొన్నవాళ్ల కంటే చాలా ఎక్కువమందికి చేరింది. సంపాదకులు ఒకరి వ్యాసాలు ఒకరు మళ్లీ వేసి ప్రెసిడెన్సీలను కలిపారు. ఒక తరం జాతీయంగా ఆలోచించడం నేర్చుకున్న బడి — పత్రికలు; అందుకే ప్రభుత్వం మొదట అదుపు చేయాలనుకున్నది వాటినే. (→ English: press · public opinion · हिन्दी: प्रेस · जनमत)

In exam EnglishThe press turned these scattered experiences into public opinion. From the 1860s Indian-owned newspapers multiplied in English and the regional languages: the Amrita Bazar Patrika began in Bengal in 1868, The Hindu at Madras in 1878, and the Kesari in Marathi and the Mahratta in English at Poona in 1881. They reported government decisions, printed speeches and letters, criticised officials and argued the Indian case on taxes, famine and appointments. A single copy was often read aloud in a village or a library to many listeners, so its reach went far beyond those who bought it. Newspapers also linked the presidencies, since editors reprinted one another's articles. In effect the press became the school in which a generation learnt to think about politics in national terms, and it was among the first things the government tried to curb.

లార్డ్ లిట్టన్ వైస్రాయ్‌గా ఉన్న కాలం (1876–80) కోపాన్ని శిఖరానికి చేర్చింది. జనవరి 1877లో విక్టోరియా రాణిని భారత సామ్రాజ్ఞిగా ప్రకటించడానికి ఢిల్లీ దర్బార్ — అదే సమయంలో దక్షిణ, పశ్చిమ భారతంలో కరువుకు ఎంతోమంది చనిపోతున్నారు. ఇంట్లో అన్నం లేనప్పుడు పక్కింట్లో ఘనంగా విందు చేసినట్టు. 1878 వర్నాక్యులర్ ప్రెస్ చట్టం — భారతీయ భాషల పత్రికల నుంచి డిపాజిట్ అడిగి, 'రాజద్రోహ' రాతలకు ముద్రణాలయం జప్తు చేసే అధికారం; ఇంగ్లిష్ పత్రికలకు మినహాయింపు; దీన్ని తప్పించుకోవడానికి అమృత బజార్ పత్రిక ఇంగ్లిష్‌లోకి మారిందని గుర్తుంచుకుంటారు. అదే ఏడాది ఆయుధాల చట్టం — భారతీయులకు లైసెన్స్ తప్పనిసరి, యూరోపియన్లకు చాలావరకు మినహాయింపు. లండన్‌లో మాత్రమే జరిగే ఐ.సి.ఎస్. పరీక్ష గరిష్ఠ వయస్సు 21 నుంచి 19కి; బ్రిటిష్ నూలు బట్టపై దిగుమతి సుంకాలు తొలగింపు మొదలు. తర్వాత వచ్చిన రిప్పన్ 1882లో ప్రెస్ చట్టం రద్దు చేశాడు. (→ English: Vernacular Press Act · Arms Act · Delhi Durbar · हिन्दी: वर्नाक्युलर प्रेस एक्ट · शस्त्र अधिनियम · दिल्ली दरबार)

In exam EnglishThe years of Lord Lytton as Viceroy (1876–80) brought these feelings to a head. In January 1877 he held a grand Delhi Durbar to proclaim Queen Victoria Empress of India while famine was killing large numbers in the south and west. The Vernacular Press Act of 1878 let the government demand security deposits from newspapers in Indian languages and seize their presses for 'seditious' writing, while English papers were left alone; the Amrita Bazar Patrika is remembered for switching to English to escape it. The Arms Act of the same year required Indians to hold a licence to keep arms, from which Europeans were largely exempt. During these years the maximum age for the Indian Civil Service examination, held only in London, was lowered from 21 to 19, making it harder still for Indians to compete, and import duties on British cotton cloth began to be removed. Lytton's successor Ripon repealed the Press Act in 1882.

ఇల్బర్ట్ బిల్లు — సంఘటిత ఆందోళన ఏం చేయగలదో భారతీయులకు చూపించింది, కానీ వ్యతిరేక దిశలో. 1883లో రిప్పన్ కాలంలో లా మెంబర్ కోర్ట్నీ ఇల్బర్ట్ — భారతీయ జిల్లా మేజిస్ట్రేట్లు, సెషన్స్ జడ్జీలు క్రిమినల్ కేసుల్లో యూరోపియన్ బ్రిటిష్ ప్రజల్ని విచారించేలా బిల్లు తెచ్చాడు; కోర్టుల్లో జాతి భేదం పోవాలని. భారత్‌లోని యూరోపియన్లు, ముఖ్యంగా బెంగాల్ తోటల యజమానులు, వ్యాపారులు — సభలు, చందాలు, పత్రికల్లో భారతీయులపై దూషణలతో తీవ్రంగా ఎదురు తిరిగారు. ప్రభుత్వం తలవంచింది. 1884 చట్టం: భారతీయ జడ్జీలకు అధికారం ఉంది, కానీ యూరోపియన్ నిందితుడు కనీసం సగం యూరోపియన్లున్న జ్యూరీ కోరవచ్చు. భారతీయులు నేర్చిన రెండు పాఠాలు: న్యాయం జాతిపై ఆధారపడింది; దేశవ్యాప్త సంఘటిత ఆందోళన ప్రభుత్వాన్ని కదిలించగలదు. ఎదుటి జట్టు ఆట చూసి మనమూ అదే వ్యూహం నేర్చుకున్నట్టు — కొన్నేళ్లలో అదే పద్ధతి వాడారు. (→ English: Ilbert Bill · हिन्दी: इल्बर्ट बिल)

In exam EnglishThe Ilbert Bill showed Indians what organised agitation could achieve, though in the opposite direction. In 1883, under Ripon, the Law Member Courtenay Ilbert introduced a bill to let Indian district magistrates and sessions judges try European British subjects in criminal cases, ending a racial distinction in the courts. Europeans in India, above all the planters and merchants of Bengal, raised a fierce campaign against it, with meetings, funds and abuse of Indians in the press. The government gave way. The law passed in 1884 kept the power for Indian judges but allowed a European accused to claim a jury of which at least half the members were Europeans. Educated Indians drew two lessons: that justice depended on race, and that a well-organised, countrywide agitation could move the government. Within a few years they used that method for themselves.

రాజకీయ సంఘాలు చాలా ముందే, మొదట బెంగాల్‌లో మొదలయ్యాయి. 1838లో కలకత్తాలో ద్వారకానాథ్ ఠాగూర్, ప్రసన్న కుమార్ ఠాగూర్, రాధాకాంత దేవ్ మొదలైనవారు ఏర్పరచిన లాండ్‌హోల్డర్స్ సొసైటీ — జమీందార్ల ప్రయోజనాలు కాపాడింది; దీన్ని తరచూ ఆధునిక భారత తొలి రాజకీయ సంఘం అంటారు. 1843లో బెంగాల్ బ్రిటిష్ ఇండియా సొసైటీ — ప్రజల పరిస్థితి గురించి అవగాహన అనే విస్తృత లక్ష్యం. 1851లో రెండూ కలిసి బ్రిటిష్ ఇండియన్ అసోసియేషన్. 1853లో కంపెనీ చార్టర్ పునరుద్ధరణకు ముందు బ్రిటిష్ పార్లమెంటుకు పిటిషన్: భారతీయ సభ్యులతో ప్రత్యేక శాసనసభ, పెద్ద అధికారులకు తక్కువ జీతాలు, తక్కువ ఖర్చు పాలన. అదే లక్ష్యంతో 1852లో బాంబే అసోసియేషన్, మద్రాస్ నేటివ్ అసోసియేషన్. నాయకులు భూస్వాములు, ధనిక వ్యాపారులు; స్వరం విధేయం; తమ ప్రాంతం గురించే. అయినా అర్జీ పెట్టే అలవాటు నేర్పాయి — ఊరి పెద్దలు కలెక్టర్‌కు వినతిపత్రం ఇచ్చినట్టు. (→ English: Landholders' Society · British Indian Association · हिन्दी: लैंडहोल्डर्स सोसाइटी · ब्रिटिश इंडियन एसोसिएशन)

In exam EnglishPolitical associations had begun much earlier, first in Bengal. The Landholders' Society, formed at Calcutta in 1838 by Dwarkanath Tagore, Prasanna Kumar Tagore, Radhakanta Deb and others, defended the interests of the zamindars and is often called the first political association of modern India. The Bengal British India Society followed in 1843 with a wider aim of informing the public about the condition of the people. In 1851 the two merged into the British Indian Association. Before the Company's charter came up for renewal in 1853, it petitioned the British Parliament for a separate legislature with Indian members, lower salaries for high officials and less costly administration. The Bombay Association and the Madras Native Association were formed in 1852 for the same purpose. These bodies were led by landlords and wealthy merchants, were loyal in tone and spoke for their own province, but they set the habit of petitioning.

1860లలో కార్యకలాపాల కేంద్రం విస్తరించింది; వృత్తి నిపుణుల కొత్త తరం ముందుకొచ్చింది. బ్రిటన్‌లో చాలాకాలం ఉన్న దాదాభాయి నౌరోజీ 1866లో లండన్‌లో ఈస్ట్ ఇండియా అసోసియేషన్ స్థాపించాడు — భారతీయుల బాధల్ని బ్రిటిష్ ప్రజాభిప్రాయం, పార్లమెంటు సభ్యుల ముందు పెట్టడానికి; తర్వాత భారత నగరాల్లో శాఖలు. పశ్చిమ భారతంలో 1870లో పూనా సార్వజనిక సభ — ఎం.జి. రానడేతో దగ్గరి సంబంధం; ప్రజా సమస్యల్ని చాలా జాగ్రత్తగా అధ్యయనం చేసింది: త్రైమాసిక పత్రిక, భూమి శిస్తు, కరువు మీద వాస్తవాలు సేకరించి, ప్రభుత్వానికి వివరమైన వినతులు. ఉట్టి ఫిర్యాదు కాదు, లెక్కలతో రుజువు చూపించిన రైతు లాగా. ఇవి చిన్నవే, కానీ ఒక భూస్వామి వర్గం తరఫున కాదు, ప్రజల పేరుతో మాట్లాడాయి; బ్రిటిష్ అభిప్రాయాన్ని ఒప్పించగల శ్రోతగా చూశాయి. (→ English: East India Association · Poona Sarvajanik Sabha · हिन्दी: ईस्ट इंडिया एसोसिएशन · पूना सार्वजनिक सभा)

In exam EnglishIn the 1860s the centre of activity widened, and a new generation of professional men took the lead. Dadabhai Naoroji, who lived in Britain for long periods, founded the East India Association in London in 1866 to place Indian grievances before British public opinion and members of Parliament; branches were later opened in Indian cities. In western India the Poona Sarvajanik Sabha, founded in 1870 and closely associated with M. G. Ranade, studied public questions with unusual care. It published a quarterly journal, collected facts on land revenue and famine, and sent detailed memorials to the government, so that its arguments rested on evidence rather than on complaint alone. These bodies were still small, but they spoke in the name of the public rather than of a class of landholders, and they treated British opinion as an audience that could be persuaded.

కాంగ్రెస్‌కు ముందు అత్యంత ముఖ్యమైన సంస్థ — కలకత్తా ఇండియన్ అసోసియేషన్: 26 జూలై 1876న సురేంద్రనాథ్ బెనర్జీ, ఆనందమోహన్ బోస్ స్థాపించారు. ముందటి ఏడాది శిశిర్ కుమార్ ఘోష్ పెట్టిన ఇండియన్ లీగ్ నుంచి పుట్టింది; లక్ష్యం భూస్వాములు కాదు, చదువుకున్న మధ్యతరగతి. బెనర్జీని ఐ.సి.ఎస్. నుంచి తొలగించారు — ఆ అడ్డంకులు స్వయంగా తెలుసు. పరీక్ష వయస్సు తగ్గించినప్పుడు అసోసియేషన్ అఖిల భారత ప్రచారం చేసింది: బెనర్జీ ప్రజాభిప్రాయం కూడగట్టడానికి చాలా ప్రాంతాలు తిరిగాడు; ఎక్కువ వయస్సు, భారత్‌లో ఏకకాల పరీక్షలు కోరుతూ వినతి. డిసెంబర్ 1883లో కలకత్తాలో ఇండియన్ నేషనల్ కాన్ఫరెన్స్; డిసెంబర్ 1885లో మళ్లీ సమావేశం, తర్వాత కాంగ్రెస్‌లో విలీనం. పెద్ద నాటకానికి ముందు చేసే రిహార్సల్ లాంటిది — జాతీయ సంస్థకు ముందు రిహార్సల్. (→ English: Indian Association · Indian National Conference · हिन्दी: इंडियन एसोसिएशन · इंडियन नेशनल कॉन्फ़्रेंस)

In exam EnglishThe most important body before the Congress was the Indian Association of Calcutta, founded on 26 July 1876 by Surendranath Banerjea and Ananda Mohan Bose. It grew out of the Indian League, set up the year before by Sisir Kumar Ghosh, and it aimed at the educated middle class rather than the landlords of the British Indian Association. Banerjea had been dismissed from the Indian Civil Service and knew its barriers at first hand. When the age limit for the examination was lowered, the Association organised an all-India campaign: Banerjea toured several provinces to rally opinion, and the Association sent a memorial asking for a higher age limit and simultaneous examinations in India. In December 1883 it called an Indian National Conference at Calcutta, which met again in December 1885 and then merged with the Congress. In method and spirit it was a rehearsal for a national organisation.

ఇతర ప్రెసిడెన్సీల్లోనూ 1880ల మొదట్లో పాత విధేయ సంస్థల స్థానంలో కొత్త, గట్టిగా మాట్లాడే సంస్థలు వచ్చాయి. మద్రాసులో ఎం. వీరరాఘవాచారి, జి. సుబ్రహ్మణ్య అయ్యర్, పి. ఆనందాచార్లు 1884లో మద్రాస్ మహాజన సభ పెట్టారు. బొంబాయిలో ఫిరోజ్‌షా మెహతా, కె.టి. తెలంగ్, బద్రుద్దీన్ తయ్యబ్జీ జనవరి 1885లో బాంబే ప్రెసిడెన్సీ అసోసియేషన్. అప్పటికి ప్రతి పెద్ద ప్రాంతంలో లాయర్లు, పాత్రికేయులు, టీచర్లు నడిపే సంస్థ ఉంది — పత్రికలు, వ్యక్తిగత సందర్శనల ద్వారా ఒకదానితో ఒకటి సంబంధంలో. లోటు ఒక్కటే: దేశమంతటి తరఫున ఒకేసారి మాట్లాడే, ఏటా వేరే నగరంలో కలిసే, 'ఈ డిమాండ్లు అన్ని ప్రాంతాలవీ' అని చూపే ఒకే సంస్థ. ఊరూరా వేర్వేరు కమిటీలున్నా జిల్లా మొత్తానికి ఒక సమాఖ్య లేనట్టు. ఈ సంఘాల నాయకులే డిసెంబర్ 1885లో బొంబాయిలో కలిశారు. (→ English: Madras Mahajan Sabha · Bombay Presidency Association · हिन्दी: मद्रास महाजन सभा · बॉम्बे प्रेसीडेंसी एसोसिएशन)

In exam EnglishIn the other presidencies too, older loyal bodies gave way to newer and more assertive ones in the early 1880s. At Madras, M. Viraraghavachariar, G. Subramania Iyer and P. Ananda Charlu formed the Madras Mahajan Sabha in 1884. At Bombay, Pherozeshah Mehta, K. T. Telang and Badruddin Tyabji founded the Bombay Presidency Association in January 1885. By then each major province had an organisation run by lawyers, journalists, teachers and other professionals, in touch with the others through the press and personal visits. What was missing was a single body that could speak for the whole country at one time, meet every year in a different city and show the British that Indian demands were shared across regions. The leaders of these associations were the men who gathered at Bombay in December 1885.
Political associations before the Congress
AssociationYear and placeLeading figures
Landholders' Society1838, CalcuttaDwarkanath Tagore, Prasanna Kumar Tagore, Radhakanta Deb
Bengal British India Society1843, CalcuttaBengal public men
British Indian Association1851, CalcuttaMerger of the two above
Bombay Association; Madras Native Association1852Merchants and landholders of the two presidencies
East India Association1866, LondonDadabhai Naoroji
Poona Sarvajanik Sabha1870, PoonaM. G. Ranade
Indian League1875, CalcuttaSisir Kumar Ghosh
Indian Association1876, CalcuttaSurendranath Banerjea, Ananda Mohan Bose
Madras Mahajan Sabha1884, MadrasM. Viraraghavachariar, G. Subramania Iyer, P. Ananda Charlu
Bombay Presidency Association1885, BombayPherozeshah Mehta, K. T. Telang, Badruddin Tyabji

మొత్తంగా — భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ 1885లోనే ఎందుకు వచ్చిందో ఈ భాగం చెబుతుంది. ఏకీకరణ, విద్య, గతపు పునఃశోధన — 'మనం ఒకే ప్రజ' అనుకునే సాధనాలు, ధైర్యం ఇచ్చాయి. ఆర్థిక బాధ, జాతి అవమానం — ఉమ్మడి లక్ష్యం ఇచ్చాయి. పత్రికలు వాదాల్ని వ్యాపింపజేశాయి; లిట్టన్ చర్యలు, ఇల్బర్ట్ బిల్లు — గొంతు లేకపోతే ప్రమాదం, సంఘటిత నిరసనకు బలం, రెండూ చూపాయి. 1838 లాండ్‌హోల్డర్స్ సొసైటీ నుంచి ఇండియన్ అసోసియేషన్, బాంబే ప్రెసిడెన్సీ అసోసియేషన్ దాకా సంఘాలు — అర్జీలు, వినతులు, బహిరంగ సభల్లో నాయకుల్ని తయారు చేశాయి. క్రమం: విధేయ, ప్రాంతీయ, భూస్వామ్య సంస్థలు ముందు (1838–1852); వృత్తి నిపుణుల, జాతీయ సంస్థలు తర్వాత (1866–1885). మెట్లు ఒక్కొక్కటీ ఎక్కితేనే మేడ చేరేది. భాగం 2: కాంగ్రెస్, దాన్ని నడిపిన మితవాదులు. (→ English: Indian National Congress · Ilbert Bill · Indian Association · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · इल्बर्ट बिल · इंडियन एसोसिएशन)

In exam EnglishPut together, the pieces of this part explain why the Indian National Congress appeared in 1885 and not earlier. Unification, education and the rediscovery of the past gave Indians the means and the confidence to think of themselves as one people. Economic grievance and racial insult gave them a common cause. The press spread their arguments, and Lytton's measures and the Ilbert Bill showed both the danger of having no voice and the power of organised protest. The associations, from the Landholders' Society of 1838 to the Indian Association and the Bombay Presidency Association, trained leaders in petitions, memorials and public meetings. Order to remember: loyal, provincial, landlord-led bodies came first (1838–1852); professional, more national bodies came later (1866–1885). Part 2 takes up the Congress itself and the Moderates who led it.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Which of the following is usually described as the first political association of modern India?

  1. British Indian Association
  2. Landholders' Society
  3. Indian Association
  4. East India Association
Show answer

Answer: B. Landholders' Society

The Landholders' Society (Calcutta, 1838) is usually called the first. The British Indian Association came in 1851, so (a) is wrong; the Indian Association in 1876, so (c) is wrong; the East India Association in 1866, so (d) is wrong.

Q2. Consider the following statements:
1. The East India Association was founded by Dadabhai Naoroji in London.
2. The Indian Association of Calcutta was founded by Sisir Kumar Ghosh.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The Indian Association (1876) was founded by Surendranath Banerjea and Ananda Mohan Bose; Sisir Kumar Ghosh had founded the Indian League (1875). So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q3. The Vernacular Press Act of 1878 was passed during the viceroyalty of

  1. Lord Ripon
  2. Lord Lytton
  3. Lord Dufferin
  4. Lord Canning
Show answer

Answer: B. Lord Lytton

The Act was passed under Lord Lytton (1876–80). Ripon repealed it in 1882, so (a) is wrong; Dufferin came after Ripon and Canning was Governor-General at the time of the 1857 revolt, long before 1878, so (c) and (d) are wrong.

Q4. Consider the following statements about the Ilbert Bill:
1. It sought to allow Indian judges to try European British subjects in criminal cases.
2. It was withdrawn completely, and Indian judges never gained such power.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The bill was not dropped: the law of 1884 kept the power for Indian judges but let a European accused claim a jury at least half European. So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q5. Match List I with List II:
List I (Association)
A. Poona Sarvajanik Sabha
B. Madras Mahajan Sabha
C. Bombay Presidency Association
D. British Indian Association
List II (Year)
1. 1851
2. 1870
3. 1884
4. 1885
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-2, B-3, C-4, D-1
  2. A-2, B-4, C-3, D-1
  3. A-1, B-3, C-4, D-2
  4. A-3, B-2, C-4, D-1
Show answer

Answer: A. A-2, B-3, C-4, D-1

Poona Sarvajanik Sabha 1870 (A-2), Madras Mahajan Sabha 1884 (B-3), Bombay Presidency Association 1885 (C-4), British Indian Association 1851 (D-1). (b) swaps the Madras and Bombay bodies, (c) swaps the Poona Sabha and the British Indian Association, and (d) swaps the Poona and Madras Sabhas, so they are wrong.

Q6. Which one of the following was NOT among the measures of Lord Lytton's viceroyalty?

  1. The Delhi Durbar of 1877
  2. The Arms Act of 1878
  3. The Ilbert Bill
  4. The Vernacular Press Act
Show answer

Answer: C. The Ilbert Bill

The Ilbert Bill was introduced in 1883 under Lord Ripon, so it was not Lytton's. The Delhi Durbar (1877), the Arms Act (1878) and the Vernacular Press Act (1878) were all Lytton's measures, so (a), (b) and (d) are wrong answers.

Q7. Consider the following statements:
1. The Indian National Conference first met at Calcutta in 1883.
2. The Indian National Conference later merged with the Indian National Congress.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

Both are correct: the Indian Association called the Conference at Calcutta in December 1883; it met again in December 1885 and then merged with the Congress. Options (a) and (b) drop one true statement and (d) rejects both, so they are wrong.

Q8. Which of the following newspapers is correctly matched with the place where it began?
1. Amrita Bazar Patrika : Bengal
2. The Hindu : Bombay
3. Kesari : Poona
Select the correct answer using the code given below:

  1. 1 and 2 only
  2. 1 and 3 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: B. 1 and 3 only

Pairs 1 and 3 are correct. The Hindu began at Madras in 1878, not at Bombay, so pair 2 is wrong; every option that includes 2, namely (a), (c) and (d), is therefore wrong.

All partsNext: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources