Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Why nationalism grew, and the associations before the Congress

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವಿವರಣೆ

Rise of nationalism and the early Congress · Part 1 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The forces behind Indian nationalism (unification, communications, Western education, the rediscovery of the past, economic grievance and racial arrogance); the press; Lytton's measures of 1876–80 and the Ilbert Bill of 1883; and the political associations from the Landholders' Society (1838) and the British Indian Association (1851) to the East India Association (1866), the Poona Sarvajanik Sabha (1870), the Indian Association (1876), the Madras Mahajan Sabha (1884) and the Bombay Presidency Association (1885).

Each idea is explained first in Kannada (ಕನ್ನಡ), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Kannada and revise it in English.

1885ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಾಂಬೆ, ಮದ್ರಾಸ್, ಕಲ್ಕತ್ತಾ, ಪೂನಾದ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಭಾರತೀಯರು ಒಂದೇ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಒಂದೇ ರಾಜಕೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, 'ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪರವಾಗಿ' ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲವರಾದರು. ನೂರು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ — ನಿಷ್ಠೆ ಜಾತಿ, ಪ್ರದೇಶ, ರಾಜ, ಧರ್ಮಕ್ಕೆ — ಇದನ್ನು ಊಹಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರಿನ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಒಂದು ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ 'ನಾವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬ' ಎಂದುಕೊಂಡಂತೆ. ಭಾಗ 1: ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿದ ಶಕ್ತಿಗಳು, ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, 1870ರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯ ಕೋಪ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಕ್ರಮಗಳು, 1885ಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿನ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ನಗರಗಳ ಸಂಘಗಳು. ಭಾಗ 2: ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸ್ಥಾಪನೆ, 1905ರವರೆಗೆ ಮಂದಗಾಮಿಗಳ ಕೆಲಸ. ಇಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಎಂದರೆ — ವಸಾಹತು ಆಡಳಿತದ ಎದುರು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿವೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಳಬೇಕು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿಯ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ. (→ English: Indian National Congress · nationalism · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · राष्ट्रवाद)

In exam EnglishBy 1885 educated Indians from Bombay, Madras, Calcutta and Poona could meet in one hall, speak one language of politics and claim to speak for one nation. That would have been hard to imagine a century earlier, when loyalties ran to a caste, a region, a ruler or a faith. This chapter explains how the change happened. Part 1 looks at the forces that made a national outlook possible, the press, the measures of the late 1870s that angered educated opinion, and the associations that Indians formed in the presidency towns before 1885. Part 2 follows the founding of the Indian National Congress and the work of the Moderates up to 1905. Throughout, nationalism here means a shared belief that Indians had common interests against colonial rule and a right to be heard in how they were governed.

ಮೊದಲ ಶಕ್ತಿ — ವಸಾಹತು ಸರ್ಕಾರವೇ ಮಾಡಿದ ಏಕೀಕರಣ. ಉಪಖಂಡದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಂದೇ ಕೇಂದ್ರ, ಒಂದೇ ಕಾನೂನು, ಒಂದೇ ನಾಗರಿಕ ಸೇವೆ, 1858ರಿಂದ ಒಬ್ಬಳೇ ರಾಣಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ. 1853ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ರೈಲು, ತಂತಿ, ಏಕರೂಪದ ಅಂಚೆ — ಜನ, ಸರಕು, ಪತ್ರ, ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗಿಸಿದವು. ಮದ್ರಾಸಿನ ವಕೀಲ ಕಲ್ಕತ್ತಾ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಿದರು ಎಂದು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಓದಬಲ್ಲವನಾದ. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಆಡಳಿತ, ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದರು; ಆದರೆ ಬಂಗಾಳದ ರೈತ, ಗುಜರಾತಿನ ನೇಕಾರ ಒಂದೇ ನೀತಿಗಳ ಅಡಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ತೋರಿಸಿತು. ಊರೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಬಾವಿಯ ನೀರು ಕುಡಿದರೆ, ನೀರು ಕೆಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಕಷ್ಟ — ಸಾಮಾನ್ಯ ನೆಲದ ಸಾಮಾನ್ಯ ನೋವೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಳವಳಿಯ ಕಚ್ಚಾವಸ್ತು. (→ English: unification · railways · telegraph · हिन्दी: एकीकरण · रेल · तार)

In exam EnglishThe first force was unification by the colonial state itself. For the first time most of the subcontinent was ruled from one centre, under one set of laws, one civil service and, from 1858, one Crown. Railways, opened in 1853, the electric telegraph and a uniform postal system carried people, goods, letters and news across regions far faster than before. A lawyer in Madras could now read within days what had been said at a meeting in Calcutta, and leaders could travel to meet one another. The British built this network to govern and to trade, but it also let Indians see that a peasant in Bengal and a weaver in Gujarat lived under the same policies. A common grievance, felt across a common territory, is one of the raw materials of any national movement.

ಎರಡನೇ ಶಕ್ತಿ — ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ. ಕಲ್ಕತ್ತಾ, ಬಾಂಬೆ, ಮದ್ರಾಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು 1857ರಲ್ಲಿ; ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳ ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಆಯಿತು. ಅದರ ಮೂಲಕ ಯುರೋಪಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸರ್ಕಾರ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದರು; ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಸ್ವಂತ ಆದರ್ಶಗಳಿಂದಲೇ ಅಳೆದರು. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕಲಿಸಿದ ನಿಯಮವನ್ನು ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೇ ಅನ್ವಯಿಸಿದಂತೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೂತಕಾಲದ ಮರುಶೋಧ: 1784ರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ ವಿಲಿಯಂ ಜೋನ್ಸ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಏಷ್ಯಾಟಿಕ್ ಸೊಸೈಟಿ, ನಂತರ ಯುರೋಪಿಯನ್-ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ವಾಂಸರು — ಸಂಸ್ಕೃತ ಗ್ರಂಥ, ಶಾಸನ, ಸ್ಮಾರಕಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಉನ್ನತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದೀರ್ಘ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿದರು. ಸುಧಾರಣಾ ಚಳವಳಿಗಳು ಆತ್ಮಗೌರವ ಸೇರಿಸಿದವು. ಫಲ: ಹೊಸ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹಕ್ಕುಗಳ ಭಾಷೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಪರಂಪರೆಯ ಹೆಮ್ಮೆ — ಈ ಎರಡರ ಮೇಲೆಯೇ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ. (→ English: Western education · Asiatic Society · हिन्दी: पश्चिमी शिक्षा · एशियाटिक सोसाइटी)

In exam EnglishThe second force was Western education. The universities of Calcutta, Bombay and Madras were founded in 1857, and English became the language in which educated Indians from different regions could talk to each other. Through it they read about liberty, representative government and nationalism in Europe, and they began to judge British rule by Britain's own ideals. At the same time scholars rediscovered India's past. The Asiatic Society, founded at Calcutta in 1784 by William Jones, and later European and Indian scholars studied Sanskrit texts, inscriptions and monuments, and showed that India had a long history of high culture. The reform movements of the previous chapter added self-respect. Together these gave the new middle class both the language of rights and pride in a shared heritage, the two ideas on which it built its politics.

ಮೂರನೇ ಶಕ್ತಿ — ಅಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ಅವಮಾನ. ಪದವಿಗಳಿದ್ದರೂ ಮೇಲಿನ ಹುದ್ದೆಗಳು ಬಹುತೇಕ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ. ರೈತರ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಕಂದಾಯ; ಯಂತ್ರ ನಿರ್ಮಿತ ಆಮದಿನಿಂದ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಹೋಯಿತು; ಭಾರತದ ಬಡತನಕ್ಕೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ ಆಗುವ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸೋರಿಕೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ದಾದಾಭಾಯಿ ನೌರೋಜಿಯಂಥವರು ವಾದಿಸಿದರು (ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಣಾಮ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ). ಜನಾಂಗೀಯ ಅಹಂಕಾರ ಗಾಯವನ್ನು ಆಳಗೊಳಿಸಿತು: ಎಷ್ಟೇ ಓದಿದ್ದರೂ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಂಡರು; ಯುರೋಪಿಯನ್ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಜ್ಯೂರಿಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರು; ಕ್ಲಬ್, ರೈಲು ಡಬ್ಬಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳು ಮುಚ್ಚಿದವು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚಿಗೆ ಕಳಿಸಿದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಒಂದಾಗುವಂತೆ — ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪ್ರತಿ ಅವಮಾನವೂ ಎಲ್ಲ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ 'ನಾವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಅಧೀನ ಜನ' ಎಂದು ಕಲಿಸಿತು. (→ English: Drain of wealth · racial arrogance · हिन्दी: धन का निष्कासन · नस्ली अहंकार)

In exam EnglishThe third force was grievance. Educated Indians found that their degrees did not open the higher posts, which stayed almost wholly British. Peasants bore heavy land revenue, artisans lost their markets to machine-made imports, and writers such as Dadabhai Naoroji began to argue that India's poverty was linked to the Drain of wealth to Britain, an idea taught in the chapter on the economic impact of British rule. Racial arrogance sharpened the sense of injury. Many Europeans in India treated Indians, however learned, as inferiors; European offenders were often let off lightly by European juries; and clubs, railway compartments and public places could shut Indians out. Each insult, reported in the press, taught Indians of every region that they were treated alike as a subject people.

ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಚದುರಿದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವು. 1860ರ ದಶಕದಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ಒಡೆತನದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿದವು: ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಅಮೃತ ಬಜಾರ್ ಪತ್ರಿಕಾ (1868), ಮದ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ದಿ ಹಿಂದೂ (1878), ಪೂನಾದಲ್ಲಿ ಮರಾಠಿ 'ಕೇಸರಿ', ಇಂಗ್ಲಿಷ್ 'ಮರಾಠಾ' (1881). ಸರ್ಕಾರದ ನಿರ್ಧಾರ, ಭಾಷಣ, ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸಿ, ತೆರಿಗೆ, ಕ್ಷಾಮ, ನೇಮಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಾರತೀಯ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿದವು. ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಊರ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲೋ ಹಲವರಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು — ಕೊಂಡವರಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಸಂಪಾದಕರು ಪರಸ್ಪರರ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಮರುಮುದ್ರಿಸಿ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿಗಳನ್ನು ಬೆಸೆದರು. ಒಂದು ತಲೆಮಾರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಕಲಿತ ಶಾಲೆ — ಪತ್ರಿಕೆ; ಅದಕ್ಕೇ ಸರ್ಕಾರ ಮೊದಲು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ. (→ English: press · public opinion · हिन्दी: प्रेस · जनमत)

In exam EnglishThe press turned these scattered experiences into public opinion. From the 1860s Indian-owned newspapers multiplied in English and the regional languages: the Amrita Bazar Patrika began in Bengal in 1868, The Hindu at Madras in 1878, and the Kesari in Marathi and the Mahratta in English at Poona in 1881. They reported government decisions, printed speeches and letters, criticised officials and argued the Indian case on taxes, famine and appointments. A single copy was often read aloud in a village or a library to many listeners, so its reach went far beyond those who bought it. Newspapers also linked the presidencies, since editors reprinted one another's articles. In effect the press became the school in which a generation learnt to think about politics in national terms, and it was among the first things the government tried to curb.

ಲಾರ್ಡ್ ಲಿಟ್ಟನ್ ವೈಸ್‌ರಾಯ್ ಆಗಿದ್ದ ಕಾಲ (1876–80) ಕೋಪವನ್ನು ತುತ್ತತುದಿಗೆ ಏರಿಸಿತು. ಜನವರಿ 1877ರಲ್ಲಿ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ರಾಣಿಯನ್ನು ಭಾರತದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಞಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲು ದೆಹಲಿ ದರ್ಬಾರ್ — ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ, ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಾಮಕ್ಕೆ ಅಸಂಖ್ಯ ಜನ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನವಿಲ್ಲದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ಔತಣ ನಡೆಸಿದಂತೆ. 1878ರ ದೇಶೀಯ ಭಾಷಾ ಪತ್ರಿಕಾ ಕಾಯ್ದೆ — ಭಾರತೀಯ ಭಾಷಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ ಠೇವಣಿ ಕೇಳುವ, 'ರಾಜದ್ರೋಹ' ಬರಹಕ್ಕೆ ಮುದ್ರಣಾಲಯ ಜಪ್ತಿ ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರ; ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ; ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಮೃತ ಬಜಾರ್ ಪತ್ರಿಕಾ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ಗೆ ಬದಲಾಯಿತು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವರ್ಷದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಕಾಯ್ದೆ — ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಪರವಾನಗಿ ಕಡ್ಡಾಯ, ಯುರೋಪಿಯನ್ನರಿಗೆ ಬಹುತೇಕ ವಿನಾಯಿತಿ. ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಐ.ಸಿ.ಎಸ್. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಗರಿಷ್ಠ ವಯಸ್ಸು 21ರಿಂದ 19ಕ್ಕೆ; ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಹತ್ತಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಆಮದು ಸುಂಕ ತೆಗೆಯುವಿಕೆ ಆರಂಭ. ಮುಂದಿನ ವೈಸ್‌ರಾಯ್ ರಿಪನ್ 1882ರಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕಾ ಕಾಯ್ದೆ ರದ್ದುಪಡಿಸಿದರು. (→ English: Vernacular Press Act · Arms Act · Delhi Durbar · हिन्दी: वर्नाक्युलर प्रेस एक्ट · शस्त्र अधिनियम · दिल्ली दरबार)

In exam EnglishThe years of Lord Lytton as Viceroy (1876–80) brought these feelings to a head. In January 1877 he held a grand Delhi Durbar to proclaim Queen Victoria Empress of India while famine was killing large numbers in the south and west. The Vernacular Press Act of 1878 let the government demand security deposits from newspapers in Indian languages and seize their presses for 'seditious' writing, while English papers were left alone; the Amrita Bazar Patrika is remembered for switching to English to escape it. The Arms Act of the same year required Indians to hold a licence to keep arms, from which Europeans were largely exempt. During these years the maximum age for the Indian Civil Service examination, held only in London, was lowered from 21 to 19, making it harder still for Indians to compete, and import duties on British cotton cloth began to be removed. Lytton's successor Ripon repealed the Press Act in 1882.

ಇಲ್ಬರ್ಟ್ ಮಸೂದೆ — ಸಂಘಟಿತ ಆಂದೋಲನ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ತೋರಿಸಿತು, ಆದರೆ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ. 1883ರಲ್ಲಿ ರಿಪನ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ಸದಸ್ಯ ಕೋರ್ಟ್ನಿ ಇಲ್ಬರ್ಟ್ — ಭಾರತೀಯ ಜಿಲ್ಲಾ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟರು, ಸೆಷನ್ಸ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಸೂದೆ ತಂದರು; ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಜನಾಂಗೀಯ ಭೇದ ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು. ಭಾರತದ ಯುರೋಪಿಯನ್ನರು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಂಗಾಳದ ತೋಟ ಮಾಲೀಕರು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು — ಸಭೆ, ನಿಧಿ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ನಿಂದನೆಯೊಂದಿಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಸರ್ಕಾರ ಮಣಿಯಿತು. 1884ರ ಕಾಯ್ದೆ: ಭಾರತೀಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಅಧಿಕಾರ ಉಳಿಯಿತು, ಆದರೆ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಆರೋಪಿ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಯುರೋಪಿಯನ್ನರಿರುವ ಜ್ಯೂರಿ ಕೇಳಬಹುದು. ಭಾರತೀಯರು ಕಲಿತ ಎರಡು ಪಾಠ: ನ್ಯಾಯ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿತ್ತು; ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ಸಂಘಟಿತ ಆಂದೋಲನ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬಲ್ಲದು. ಎದುರಾಳಿ ತಂಡದ ಆಟ ನೋಡಿ ಅದೇ ತಂತ್ರ ಕಲಿತಂತೆ — ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ವಿಧಾನ ಬಳಸಿದರು. (→ English: Ilbert Bill · हिन्दी: इल्बर्ट बिल)

In exam EnglishThe Ilbert Bill showed Indians what organised agitation could achieve, though in the opposite direction. In 1883, under Ripon, the Law Member Courtenay Ilbert introduced a bill to let Indian district magistrates and sessions judges try European British subjects in criminal cases, ending a racial distinction in the courts. Europeans in India, above all the planters and merchants of Bengal, raised a fierce campaign against it, with meetings, funds and abuse of Indians in the press. The government gave way. The law passed in 1884 kept the power for Indian judges but allowed a European accused to claim a jury of which at least half the members were Europeans. Educated Indians drew two lessons: that justice depended on race, and that a well-organised, countrywide agitation could move the government. Within a few years they used that method for themselves.

ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘಗಳು ಬಹಳ ಮೊದಲೇ, ಮೊದಲು ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದವು. 1838ರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾನಾಥ ಟ್ಯಾಗೋರ್, ಪ್ರಸನ್ನ ಕುಮಾರ ಟ್ಯಾಗೋರ್, ರಾಧಾಕಾಂತ ದೇವ್ ಮೊದಲಾದವರು ರಚಿಸಿದ ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಹೋಲ್ಡರ್ಸ್ ಸೊಸೈಟಿ — ಜಮೀನ್ದಾರರ ಹಿತ ಕಾಪಾಡಿತು; ಇದನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. 1843ರಲ್ಲಿ ಬಂಗಾಳ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಡಿಯಾ ಸೊಸೈಟಿ — ಜನರ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅರಿವು ಎಂಬ ವಿಶಾಲ ಗುರಿ. 1851ರಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್. 1853ರಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿಯ ಸನ್ನದು ನವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಂಸತ್ತಿಗೆ ಮನವಿ: ಭಾರತೀಯ ಸದಸ್ಯರಿರುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶಾಸನಸಭೆ, ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ, ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದ ಆಡಳಿತ. ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ 1852ರಲ್ಲಿ ಬಾಂಬೆ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್, ಮದ್ರಾಸ್ ನೇಟಿವ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್. ನಾಯಕರು ಭೂಮಾಲೀಕರು, ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು; ಧ್ವನಿ ನಿಷ್ಠೆಯದು; ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಂತದ ಬಗ್ಗೆಯೇ. ಆದರೂ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಕಲಿಸಿದವು — ಊರ ಹಿರಿಯರು ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗೆ ಮನವಿ ಕೊಟ್ಟಂತೆ. (→ English: Landholders' Society · British Indian Association · हिन्दी: लैंडहोल्डर्स सोसाइटी · ब्रिटिश इंडियन एसोसिएशन)

In exam EnglishPolitical associations had begun much earlier, first in Bengal. The Landholders' Society, formed at Calcutta in 1838 by Dwarkanath Tagore, Prasanna Kumar Tagore, Radhakanta Deb and others, defended the interests of the zamindars and is often called the first political association of modern India. The Bengal British India Society followed in 1843 with a wider aim of informing the public about the condition of the people. In 1851 the two merged into the British Indian Association. Before the Company's charter came up for renewal in 1853, it petitioned the British Parliament for a separate legislature with Indian members, lower salaries for high officials and less costly administration. The Bombay Association and the Madras Native Association were formed in 1852 for the same purpose. These bodies were led by landlords and wealthy merchants, were loyal in tone and spoke for their own province, but they set the habit of petitioning.

1860ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು; ವೃತ್ತಿಪರರ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರು ಮುಂದಾಳತ್ವ ವಹಿಸಿತು. ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ದಾದಾಭಾಯಿ ನೌರೋಜಿ 1866ರಲ್ಲಿ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು — ಭಾರತೀಯರ ಅಹವಾಲುಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರ ಮುಂದಿಡಲು; ನಂತರ ಭಾರತದ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಖೆಗಳು. ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ 1870ರಲ್ಲಿ ಪೂನಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭಾ — ಎಂ.ಜಿ. ರಾನಡೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧ; ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅಸಾಧಾರಣ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿತು: ತ್ರೈಮಾಸಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ, ಕಂದಾಯ ಮತ್ತು ಕ್ಷಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅಂಕಿಅಂಶ, ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ವಿವರವಾದ ಮನವಿಗಳು. ಬರೀ ದೂರು ಅಲ್ಲ, ಲೆಕ್ಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುರಾವೆ ತೋರಿಸಿದ ರೈತನಂತೆ. ಇವು ಚಿಕ್ಕವೇ, ಆದರೆ ಭೂಮಾಲೀಕರ ಒಂದು ವರ್ಗದ ಪರವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದವು; ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮನವೊಲಿಸಬಹುದಾದ ಶ್ರೋತೃವಾಗಿ ಕಂಡವು. (→ English: East India Association · Poona Sarvajanik Sabha · हिन्दी: ईस्ट इंडिया एसोसिएशन · पूना सार्वजनिक सभा)

In exam EnglishIn the 1860s the centre of activity widened, and a new generation of professional men took the lead. Dadabhai Naoroji, who lived in Britain for long periods, founded the East India Association in London in 1866 to place Indian grievances before British public opinion and members of Parliament; branches were later opened in Indian cities. In western India the Poona Sarvajanik Sabha, founded in 1870 and closely associated with M. G. Ranade, studied public questions with unusual care. It published a quarterly journal, collected facts on land revenue and famine, and sent detailed memorials to the government, so that its arguments rested on evidence rather than on complaint alone. These bodies were still small, but they spoke in the name of the public rather than of a class of landholders, and they treated British opinion as an audience that could be persuaded.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ಗೆ ಮುಂಚಿನ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ — ಕಲ್ಕತ್ತಾದ ಇಂಡಿಯನ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್: 26 ಜುಲೈ 1876ರಂದು ಸುರೇಂದ್ರನಾಥ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಮತ್ತು ಆನಂದಮೋಹನ ಬೋಸ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ಶಿಶಿರ ಕುಮಾರ ಘೋಷ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಇಂಡಿಯನ್ ಲೀಗ್‌ನಿಂದ ಬೆಳೆಯಿತು; ಗುರಿ ಭೂಮಾಲೀಕರಲ್ಲ, ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗ. ಬ್ಯಾನರ್ಜಿಯನ್ನು ಐ.ಸಿ.ಎಸ್.ನಿಂದ ವಜಾ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು — ಅದರ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಅವರಿಗೆ ನೇರ ಗೊತ್ತಿದ್ದವು. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಯೋಮಿತಿ ಇಳಿಸಿದಾಗ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಅಭಿಯಾನ ನಡೆಸಿತು: ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಹಲವು ಪ್ರಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ; ಹೆಚ್ಚಿನ ವಯೋಮಿತಿ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಕೋರಿ ಮನವಿ. ಡಿಸೆಂಬರ್ 1883ರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯನ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್; ಡಿಸೆಂಬರ್ 1885ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಭೆ, ನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ವಿಲೀನ. ದೊಡ್ಡ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಮುನ್ನದ ತಾಲೀಮು — ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ತಾಲೀಮು. (→ English: Indian Association · Indian National Conference · हिन्दी: इंडियन एसोसिएशन · इंडियन नेशनल कॉन्फ़्रेंस)

In exam EnglishThe most important body before the Congress was the Indian Association of Calcutta, founded on 26 July 1876 by Surendranath Banerjea and Ananda Mohan Bose. It grew out of the Indian League, set up the year before by Sisir Kumar Ghosh, and it aimed at the educated middle class rather than the landlords of the British Indian Association. Banerjea had been dismissed from the Indian Civil Service and knew its barriers at first hand. When the age limit for the examination was lowered, the Association organised an all-India campaign: Banerjea toured several provinces to rally opinion, and the Association sent a memorial asking for a higher age limit and simultaneous examinations in India. In December 1883 it called an Indian National Conference at Calcutta, which met again in December 1885 and then merged with the Congress. In method and spirit it was a rehearsal for a national organisation.

ಇತರ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿಗಳಲ್ಲೂ 1880ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಸ, ದೃಢ ಧ್ವನಿಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪಡೆದವು. ಮದ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂ. ವೀರರಾಘವಾಚಾರಿ, ಜಿ. ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಅಯ್ಯರ್, ಪಿ. ಆನಂದಾಚಾರ್ಲು 1884ರಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸ್ ಮಹಾಜನ ಸಭಾ ರಚಿಸಿದರು. ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಫಿರೋಜ್‌ಶಾ ಮೆಹ್ತಾ, ಕೆ.ಟಿ. ತೆಲಂಗ್, ಬದ್ರುದ್ದೀನ್ ತಯ್ಯಬ್ಜಿ ಜನವರಿ 1885ರಲ್ಲಿ ಬಾಂಬೆ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಪ್ರತಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಂತದಲ್ಲೂ ವಕೀಲರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಶಿಕ್ಷಕರು ನಡೆಸುವ ಸಂಸ್ಥೆ — ಪತ್ರಿಕೆ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭೇಟಿಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕ. ಕೊರತೆ ಒಂದೇ: ಇಡೀ ದೇಶದ ಪರವಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಮಾತನಾಡುವ, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಬೇರೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸೇರುವ, 'ಈ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಪ್ರದೇಶಗಳದ್ದು' ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಒಂದೇ ಸಂಸ್ಥೆ. ಊರೂರಿಗೆ ಸಮಿತಿಗಳಿದ್ದರೂ ಜಿಲ್ಲೆಗೊಂದು ಒಕ್ಕೂಟ ಇಲ್ಲದಂತೆ. ಈ ಸಂಘಗಳ ನಾಯಕರೇ ಡಿಸೆಂಬರ್ 1885ರಲ್ಲಿ ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. (→ English: Madras Mahajan Sabha · Bombay Presidency Association · हिन्दी: मद्रास महाजन सभा · बॉम्बे प्रेसीडेंसी एसोसिएशन)

In exam EnglishIn the other presidencies too, older loyal bodies gave way to newer and more assertive ones in the early 1880s. At Madras, M. Viraraghavachariar, G. Subramania Iyer and P. Ananda Charlu formed the Madras Mahajan Sabha in 1884. At Bombay, Pherozeshah Mehta, K. T. Telang and Badruddin Tyabji founded the Bombay Presidency Association in January 1885. By then each major province had an organisation run by lawyers, journalists, teachers and other professionals, in touch with the others through the press and personal visits. What was missing was a single body that could speak for the whole country at one time, meet every year in a different city and show the British that Indian demands were shared across regions. The leaders of these associations were the men who gathered at Bombay in December 1885.
Political associations before the Congress
AssociationYear and placeLeading figures
Landholders' Society1838, CalcuttaDwarkanath Tagore, Prasanna Kumar Tagore, Radhakanta Deb
Bengal British India Society1843, CalcuttaBengal public men
British Indian Association1851, CalcuttaMerger of the two above
Bombay Association; Madras Native Association1852Merchants and landholders of the two presidencies
East India Association1866, LondonDadabhai Naoroji
Poona Sarvajanik Sabha1870, PoonaM. G. Ranade
Indian League1875, CalcuttaSisir Kumar Ghosh
Indian Association1876, CalcuttaSurendranath Banerjea, Ananda Mohan Bose
Madras Mahajan Sabha1884, MadrasM. Viraraghavachariar, G. Subramania Iyer, P. Ananda Charlu
Bombay Presidency Association1885, BombayPherozeshah Mehta, K. T. Telang, Badruddin Tyabji

ಒಟ್ಟಾರೆ — ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ 1885ರಲ್ಲೇ ಯಾಕೆ ಹುಟ್ಟಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಭಾಗ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೀಕರಣ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಭೂತಕಾಲದ ಮರುಶೋಧ — 'ನಾವು ಒಂದೇ ಜನ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಸಾಧನ, ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿದವು. ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮಾಧಾನ, ಜನಾಂಗೀಯ ಅವಮಾನ — ಸಾಮಾನ್ಯ ಗುರಿ ನೀಡಿದವು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವಾದಗಳನ್ನು ಹರಡಿದವು; ಲಿಟ್ಟನ್‌ನ ಕ್ರಮಗಳು, ಇಲ್ಬರ್ಟ್ ಮಸೂದೆ — ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲದಿರುವ ಅಪಾಯ, ಸಂಘಟಿತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಶಕ್ತಿ ಎರಡನ್ನೂ ತೋರಿಸಿದವು. 1838ರ ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಹೋಲ್ಡರ್ಸ್ ಸೊಸೈಟಿಯಿಂದ ಇಂಡಿಯನ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್, ಬಾಂಬೆ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್‌ವರೆಗಿನ ಸಂಘಗಳು — ಮನವಿ, ಜ್ಞಾಪನಾಪತ್ರ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಕರನ್ನು ತರಬೇತಿಗೊಳಿಸಿದವು. ಕ್ರಮ: ನಿಷ್ಠಾವಂತ, ಪ್ರಾಂತೀಯ, ಭೂಮಾಲೀಕ ನೇತೃತ್ವದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮೊದಲು (1838–1852); ವೃತ್ತಿಪರ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಂತರ (1866–1885). ಒಂದೊಂದೇ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಹಡಿ. ಭಾಗ 2: ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಮಂದಗಾಮಿಗಳು. (→ English: Indian National Congress · Ilbert Bill · Indian Association · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · इल्बर्ट बिल · इंडियन एसोसिएशन)

In exam EnglishPut together, the pieces of this part explain why the Indian National Congress appeared in 1885 and not earlier. Unification, education and the rediscovery of the past gave Indians the means and the confidence to think of themselves as one people. Economic grievance and racial insult gave them a common cause. The press spread their arguments, and Lytton's measures and the Ilbert Bill showed both the danger of having no voice and the power of organised protest. The associations, from the Landholders' Society of 1838 to the Indian Association and the Bombay Presidency Association, trained leaders in petitions, memorials and public meetings. Order to remember: loyal, provincial, landlord-led bodies came first (1838–1852); professional, more national bodies came later (1866–1885). Part 2 takes up the Congress itself and the Moderates who led it.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Which of the following is usually described as the first political association of modern India?

  1. British Indian Association
  2. Landholders' Society
  3. Indian Association
  4. East India Association
Show answer

Answer: B. Landholders' Society

The Landholders' Society (Calcutta, 1838) is usually called the first. The British Indian Association came in 1851, so (a) is wrong; the Indian Association in 1876, so (c) is wrong; the East India Association in 1866, so (d) is wrong.

Q2. Consider the following statements:
1. The East India Association was founded by Dadabhai Naoroji in London.
2. The Indian Association of Calcutta was founded by Sisir Kumar Ghosh.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The Indian Association (1876) was founded by Surendranath Banerjea and Ananda Mohan Bose; Sisir Kumar Ghosh had founded the Indian League (1875). So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q3. The Vernacular Press Act of 1878 was passed during the viceroyalty of

  1. Lord Ripon
  2. Lord Lytton
  3. Lord Dufferin
  4. Lord Canning
Show answer

Answer: B. Lord Lytton

The Act was passed under Lord Lytton (1876–80). Ripon repealed it in 1882, so (a) is wrong; Dufferin came after Ripon and Canning was Governor-General at the time of the 1857 revolt, long before 1878, so (c) and (d) are wrong.

Q4. Consider the following statements about the Ilbert Bill:
1. It sought to allow Indian judges to try European British subjects in criminal cases.
2. It was withdrawn completely, and Indian judges never gained such power.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The bill was not dropped: the law of 1884 kept the power for Indian judges but let a European accused claim a jury at least half European. So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q5. Match List I with List II:
List I (Association)
A. Poona Sarvajanik Sabha
B. Madras Mahajan Sabha
C. Bombay Presidency Association
D. British Indian Association
List II (Year)
1. 1851
2. 1870
3. 1884
4. 1885
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-2, B-3, C-4, D-1
  2. A-2, B-4, C-3, D-1
  3. A-1, B-3, C-4, D-2
  4. A-3, B-2, C-4, D-1
Show answer

Answer: A. A-2, B-3, C-4, D-1

Poona Sarvajanik Sabha 1870 (A-2), Madras Mahajan Sabha 1884 (B-3), Bombay Presidency Association 1885 (C-4), British Indian Association 1851 (D-1). (b) swaps the Madras and Bombay bodies, (c) swaps the Poona Sabha and the British Indian Association, and (d) swaps the Poona and Madras Sabhas, so they are wrong.

Q6. Which one of the following was NOT among the measures of Lord Lytton's viceroyalty?

  1. The Delhi Durbar of 1877
  2. The Arms Act of 1878
  3. The Ilbert Bill
  4. The Vernacular Press Act
Show answer

Answer: C. The Ilbert Bill

The Ilbert Bill was introduced in 1883 under Lord Ripon, so it was not Lytton's. The Delhi Durbar (1877), the Arms Act (1878) and the Vernacular Press Act (1878) were all Lytton's measures, so (a), (b) and (d) are wrong answers.

Q7. Consider the following statements:
1. The Indian National Conference first met at Calcutta in 1883.
2. The Indian National Conference later merged with the Indian National Congress.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

Both are correct: the Indian Association called the Conference at Calcutta in December 1883; it met again in December 1885 and then merged with the Congress. Options (a) and (b) drop one true statement and (d) rejects both, so they are wrong.

Q8. Which of the following newspapers is correctly matched with the place where it began?
1. Amrita Bazar Patrika : Bengal
2. The Hindu : Bombay
3. Kesari : Poona
Select the correct answer using the code given below:

  1. 1 and 2 only
  2. 1 and 3 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: B. 1 and 3 only

Pairs 1 and 3 are correct. The Hindu began at Madras in 1878, not at Bombay, so pair 2 is wrong; every option that includes 2, namely (a), (c) and (d), is therefore wrong.

All partsNext: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources