Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Why nationalism grew, and the associations before the Congress

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Rise of nationalism and the early Congress · Part 1 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The forces behind Indian nationalism (unification, communications, Western education, the rediscovery of the past, economic grievance and racial arrogance); the press; Lytton's measures of 1876–80 and the Ilbert Bill of 1883; and the political associations from the Landholders' Society (1838) and the British Indian Association (1851) to the East India Association (1866), the Poona Sarvajanik Sabha (1870), the Indian Association (1876), the Madras Mahajan Sabha (1884) and the Bombay Presidency Association (1885).

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

1885 ആയപ്പോഴേക്കും ബോംബെ, മദ്രാസ്, കൽക്കത്ത, പൂന എന്നിവിടങ്ങളിലെ വിദ്യാസമ്പന്നരായ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ഒരേ ഹാളിൽ ഒത്തുകൂടി, ഒരേ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയിൽ, 'ഒരു രാഷ്ട്രത്തിനുവേണ്ടി' സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. നൂറു വർഷം മുമ്പ് — കൂറ് ജാതിയോടും പ്രദേശത്തോടും രാജാവിനോടും മതത്തോടും — ഇത് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പ്രയാസം. പല നാട്ടിലെ ബന്ധുക്കൾ ആദ്യമായി ഒരു കല്യാണത്തിൽ കണ്ടുമുട്ടി 'നമ്മൾ ഒരു കുടുംബം' എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതുപോലെ. ഭാഗം 1: ദേശീയ കാഴ്ചപ്പാടിനു വഴിതുറന്ന ശക്തികൾ, പത്രങ്ങൾ, 1870-കളുടെ അവസാനത്തെ രോഷമുണ്ടാക്കിയ നടപടികൾ, 1885-നു മുമ്പുള്ള പ്രസിഡൻസി നഗരങ്ങളിലെ സംഘടനകൾ. ഭാഗം 2: ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ സ്ഥാപനം, 1905 വരെ മിതവാദികളുടെ പ്രവർത്തനം. ഇവിടെ ദേശീയത എന്നാൽ — കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിനെതിരെ ഇന്ത്യക്കാർക്കു പൊതുതാൽപര്യങ്ങളുണ്ട്, തങ്ങളെ എങ്ങനെ ഭരിക്കണമെന്നതിൽ ശബ്ദമുയർത്താൻ അവകാശമുണ്ട് എന്ന വിശ്വാസം. (→ English: Indian National Congress · nationalism · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · राष्ट्रवाद)

In exam EnglishBy 1885 educated Indians from Bombay, Madras, Calcutta and Poona could meet in one hall, speak one language of politics and claim to speak for one nation. That would have been hard to imagine a century earlier, when loyalties ran to a caste, a region, a ruler or a faith. This chapter explains how the change happened. Part 1 looks at the forces that made a national outlook possible, the press, the measures of the late 1870s that angered educated opinion, and the associations that Indians formed in the presidency towns before 1885. Part 2 follows the founding of the Indian National Congress and the work of the Moderates up to 1905. Throughout, nationalism here means a shared belief that Indians had common interests against colonial rule and a right to be heard in how they were governed.

ഒന്നാമത്തെ ശക്തി — കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടം തന്നെ നടത്തിയ ഏകീകരണം. ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ മിക്ക ഭാഗവും ആദ്യമായി ഒരേ കേന്ദ്രം, ഒരേ നിയമങ്ങൾ, ഒരേ സിവിൽ സർവീസ്, 1858 മുതൽ ഒരേ രാജ്ഞി എന്നിവയ്ക്കു കീഴിൽ. 1853-ൽ തുടങ്ങിയ റെയിൽവേ, ടെലിഗ്രാഫ്, ഏകീകൃത തപാൽ — ആളുകളെയും ചരക്കുകളെയും കത്തുകളെയും വാർത്തകളെയും വേഗത്തിൽ എത്തിച്ചു. മദ്രാസിലെ വക്കീലിന് കൽക്കത്തയിലെ യോഗത്തിൽ പറഞ്ഞത് ദിവസങ്ങൾക്കകം വായിക്കാമായി. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഭരണത്തിനും കച്ചവടത്തിനും വേണ്ടി പണിതു; പക്ഷേ ബംഗാളിലെ കർഷകനും ഗുജറാത്തിലെ നെയ്ത്തുകാരനും ഒരേ നയങ്ങൾക്കു കീഴിലാണെന്ന് അത് ഇന്ത്യക്കാരെ കാണിച്ചു. ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരേ കിണറ്റിലെ വെള്ളം കുടിച്ചാൽ, വെള്ളം കേടായാൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേ ദുരിതം — പൊതുപ്രദേശത്തെ പൊതുസങ്കടമാണ് ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അസംസ്കൃതവസ്തു. (→ English: unification · railways · telegraph · हिन्दी: एकीकरण · रेल · तार)

In exam EnglishThe first force was unification by the colonial state itself. For the first time most of the subcontinent was ruled from one centre, under one set of laws, one civil service and, from 1858, one Crown. Railways, opened in 1853, the electric telegraph and a uniform postal system carried people, goods, letters and news across regions far faster than before. A lawyer in Madras could now read within days what had been said at a meeting in Calcutta, and leaders could travel to meet one another. The British built this network to govern and to trade, but it also let Indians see that a peasant in Bengal and a weaver in Gujarat lived under the same policies. A common grievance, felt across a common territory, is one of the raw materials of any national movement.

രണ്ടാമത്തെ ശക്തി — പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസം. കൽക്കത്ത, ബോംബെ, മദ്രാസ് സർവകലാശാലകൾ 1857-ൽ; വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലെ വിദ്യാസമ്പന്നർക്കു പരസ്പരം സംസാരിക്കാനുള്ള ഭാഷയായി ഇംഗ്ലീഷ്. അതിലൂടെ യൂറോപ്പിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം, പ്രാതിനിധ്യ ഭരണം, ദേശീയത എന്നിവയെക്കുറിച്ചു വായിച്ചു; ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ ബ്രിട്ടന്റെ സ്വന്തം ആദർശങ്ങൾ കൊണ്ടുതന്നെ അളന്നു. ടീച്ചർ പഠിപ്പിച്ച നിയമം ടീച്ചറിനുതന്നെ ബാധകമാക്കുന്നതുപോലെ. അതേസമയം ഭൂതകാലം വീണ്ടും കണ്ടെത്തി: 1784-ൽ കൽക്കത്തയിൽ വില്യം ജോൺസ് സ്ഥാപിച്ച ഏഷ്യാറ്റിക് സൊസൈറ്റിയും പിന്നീട് യൂറോപ്യൻ-ഇന്ത്യൻ പണ്ഡിതരും — സംസ്കൃത ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ലിഖിതങ്ങൾ, സ്മാരകങ്ങൾ പഠിച്ച് ഇന്ത്യക്ക് ഉന്നത സംസ്കാരത്തിന്റെ നീണ്ട ചരിത്രമുണ്ടെന്നു കാണിച്ചു. പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആത്മാഭിമാനം ചേർത്തു. ഫലം: പുതിയ മധ്യവർഗത്തിന് അവകാശങ്ങളുടെ ഭാഷയും പൊതുപൈതൃകത്തിലുള്ള അഭിമാനവും — ഇവ രണ്ടിലുമാണ് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയം. (→ English: Western education · Asiatic Society · हिन्दी: पश्चिमी शिक्षा · एशियाटिक सोसाइटी)

In exam EnglishThe second force was Western education. The universities of Calcutta, Bombay and Madras were founded in 1857, and English became the language in which educated Indians from different regions could talk to each other. Through it they read about liberty, representative government and nationalism in Europe, and they began to judge British rule by Britain's own ideals. At the same time scholars rediscovered India's past. The Asiatic Society, founded at Calcutta in 1784 by William Jones, and later European and Indian scholars studied Sanskrit texts, inscriptions and monuments, and showed that India had a long history of high culture. The reform movements of the previous chapter added self-respect. Together these gave the new middle class both the language of rights and pride in a shared heritage, the two ideas on which it built its politics.

മൂന്നാമത്തെ ശക്തി — പരാതിയും അപമാനവും. ബിരുദമുണ്ടെങ്കിലും ഉയർന്ന പദവികൾ ഏതാണ്ട് മുഴുവൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക്. കർഷകർക്കു കനത്ത ഭൂനികുതി; യന്ത്രനിർമിത ഇറക്കുമതിയാൽ കൈത്തൊഴിലുകാരുടെ വിപണി നഷ്ടപ്പെട്ടു; ഇന്ത്യയുടെ ദാരിദ്ര്യത്തിന് ബ്രിട്ടനിലേക്കുള്ള സമ്പത്തിന്റെ ചോർച്ച കാരണമാണെന്ന് ദാദാഭായ് നവറോജിയെപ്പോലുള്ളവർ വാദിച്ചു (ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ആഘാതം എന്ന അധ്യായത്തിൽ). വംശീയ അഹങ്കാരം മുറിവ് ആഴപ്പെടുത്തി: എത്ര പഠിച്ചാലും ഇന്ത്യക്കാരെ താഴ്ന്നവരായി കണ്ടു; യൂറോപ്യൻ കുറ്റവാളികളെ യൂറോപ്യൻ ജൂറികൾ എളുപ്പം വിട്ടയച്ചു; ക്ലബ്ബുകളും റെയിൽ കമ്പാർട്ട്മെന്റുകളും പൊതുസ്ഥലങ്ങളും അടച്ചു. ക്ലാസിൽ ചിലരെ മാത്രം എപ്പോഴും പിൻബെഞ്ചിലേക്കു വിട്ടാൽ അവരെല്ലാം ഒന്നിക്കുന്നതുപോലെ — പത്രത്തിൽ വന്ന ഓരോ അപമാനവും എല്ലാ പ്രദേശത്തെയും ഇന്ത്യക്കാരെ 'നമ്മളെല്ലാം ഒരേ അടിമജനത' എന്നു പഠിപ്പിച്ചു. (→ English: Drain of wealth · racial arrogance · हिन्दी: धन का निष्कासन · नस्ली अहंकार)

In exam EnglishThe third force was grievance. Educated Indians found that their degrees did not open the higher posts, which stayed almost wholly British. Peasants bore heavy land revenue, artisans lost their markets to machine-made imports, and writers such as Dadabhai Naoroji began to argue that India's poverty was linked to the Drain of wealth to Britain, an idea taught in the chapter on the economic impact of British rule. Racial arrogance sharpened the sense of injury. Many Europeans in India treated Indians, however learned, as inferiors; European offenders were often let off lightly by European juries; and clubs, railway compartments and public places could shut Indians out. Each insult, reported in the press, taught Indians of every region that they were treated alike as a subject people.

ചിതറിക്കിടന്ന അനുഭവങ്ങളെ പത്രങ്ങൾ പൊതുജനാഭിപ്രായമാക്കി. 1860-കൾ മുതൽ ഇംഗ്ലീഷിലും പ്രാദേശിക ഭാഷകളിലും ഇന്ത്യക്കാരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള പത്രങ്ങൾ പെരുകി: ബംഗാളിൽ അമൃത ബസാർ പത്രിക (1868), മദ്രാസിൽ ദി ഹിന്ദു (1878), പൂനയിൽ മറാഠിയിൽ 'കേസരി'യും ഇംഗ്ലീഷിൽ 'മറാഠ'യും (1881). സർക്കാർ തീരുമാനങ്ങൾ, പ്രസംഗങ്ങൾ, കത്തുകൾ എന്നിവ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച്, ഉദ്യോഗസ്ഥരെ വിമർശിച്ച്, നികുതി, ക്ഷാമം, നിയമനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഇന്ത്യൻ പക്ഷം വാദിച്ചു. ഒരു കോപ്പി ഗ്രാമത്തിലോ വായനശാലയിലോ പലർക്കും ഉറക്കെ വായിച്ചുകൊടുക്കും — വാങ്ങിയവരെക്കാൾ എത്രയോ പേരിലെത്തി. പത്രാധിപർ പരസ്പരം ലേഖനങ്ങൾ പുനഃപ്രസിദ്ധീകരിച്ച് പ്രസിഡൻസികളെ ബന്ധിപ്പിച്ചു. ഒരു തലമുറ ദേശീയമായി ചിന്തിക്കാൻ പഠിച്ച പള്ളിക്കൂടം — പത്രം; അതുകൊണ്ടാണ് സർക്കാർ ആദ്യം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും അതിനെ. (→ English: press · public opinion · हिन्दी: प्रेस · जनमत)

In exam EnglishThe press turned these scattered experiences into public opinion. From the 1860s Indian-owned newspapers multiplied in English and the regional languages: the Amrita Bazar Patrika began in Bengal in 1868, The Hindu at Madras in 1878, and the Kesari in Marathi and the Mahratta in English at Poona in 1881. They reported government decisions, printed speeches and letters, criticised officials and argued the Indian case on taxes, famine and appointments. A single copy was often read aloud in a village or a library to many listeners, so its reach went far beyond those who bought it. Newspapers also linked the presidencies, since editors reprinted one another's articles. In effect the press became the school in which a generation learnt to think about politics in national terms, and it was among the first things the government tried to curb.

ലിട്ടൺ പ്രഭു വൈസ്രോയിയായിരുന്ന കാലം (1876–80) രോഷം മൂർധന്യത്തിലെത്തിച്ചു. 1877 ജനുവരിയിൽ വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയെ ഇന്ത്യയുടെ ചക്രവർത്തിനിയായി പ്രഖ്യാപിക്കാൻ ഡൽഹി ദർബാർ — അതേസമയം തെക്കും പടിഞ്ഞാറും ക്ഷാമത്തിൽ അനേകർ മരിക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ അരിയില്ലാത്തപ്പോൾ അയൽവീട്ടിൽ വലിയ സദ്യ നടത്തുന്നതുപോലെ. 1878-ലെ വെർണാക്കുലർ പ്രസ് ആക്ട് — ഇന്ത്യൻ ഭാഷാ പത്രങ്ങളിൽനിന്ന് ജാമ്യത്തുക ആവശ്യപ്പെടാനും 'രാജ്യദ്രോഹ' രചനയ്ക്ക് അച്ചടിശാല കണ്ടുകെട്ടാനും അധികാരം; ഇംഗ്ലീഷ് പത്രങ്ങൾക്ക് ഒഴിവ്; ഇതിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ അമൃത ബസാർ പത്രിക ഇംഗ്ലീഷിലേക്കു മാറിയെന്ന് ഓർമിക്കപ്പെടുന്നു. അതേ വർഷം ആയുധ നിയമം — ഇന്ത്യക്കാർക്കു ലൈസൻസ് നിർബന്ധം, യൂറോപ്യർക്കു മിക്കവാറും ഇളവ്. ലണ്ടനിൽ മാത്രം നടന്ന ഐ.സി.എസ്. പരീക്ഷയുടെ ഉയർന്ന പ്രായം 21-ൽനിന്ന് 19 ആക്കി; ബ്രിട്ടീഷ് പരുത്തിത്തുണിയുടെ ഇറക്കുമതിച്ചുങ്കം നീക്കിത്തുടങ്ങി. പിൻഗാമി റിപ്പൺ 1882-ൽ പ്രസ് ആക്ട് റദ്ദാക്കി. (→ English: Vernacular Press Act · Arms Act · Delhi Durbar · हिन्दी: वर्नाक्युलर प्रेस एक्ट · शस्त्र अधिनियम · दिल्ली दरबार)

In exam EnglishThe years of Lord Lytton as Viceroy (1876–80) brought these feelings to a head. In January 1877 he held a grand Delhi Durbar to proclaim Queen Victoria Empress of India while famine was killing large numbers in the south and west. The Vernacular Press Act of 1878 let the government demand security deposits from newspapers in Indian languages and seize their presses for 'seditious' writing, while English papers were left alone; the Amrita Bazar Patrika is remembered for switching to English to escape it. The Arms Act of the same year required Indians to hold a licence to keep arms, from which Europeans were largely exempt. During these years the maximum age for the Indian Civil Service examination, held only in London, was lowered from 21 to 19, making it harder still for Indians to compete, and import duties on British cotton cloth began to be removed. Lytton's successor Ripon repealed the Press Act in 1882.

ഇൽബർട്ട് ബിൽ — സംഘടിത പ്രക്ഷോഭത്തിന് എന്തു ചെയ്യാനാകുമെന്ന് ഇന്ത്യക്കാരെ കാണിച്ചു, പക്ഷേ എതിർദിശയിൽ. 1883-ൽ റിപ്പണിന്റെ കാലത്ത് നിയമാംഗം കോർട്ട്നി ഇൽബർട്ട് — ഇന്ത്യൻ ജില്ലാ മജിസ്ട്രേറ്റുമാർക്കും സെഷൻസ് ജഡ്ജിമാർക്കും ക്രിമിനൽ കേസുകളിൽ യൂറോപ്യൻ ബ്രിട്ടീഷ് പ്രജകളെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കുന്ന ബിൽ കൊണ്ടുവന്നു; കോടതികളിലെ വംശീയ വിവേചനം അവസാനിപ്പിക്കാൻ. ഇന്ത്യയിലെ യൂറോപ്യർ, പ്രത്യേകിച്ച് ബംഗാളിലെ തോട്ടമുടമകളും കച്ചവടക്കാരും — യോഗങ്ങൾ, ഫണ്ട്, പത്രങ്ങളിൽ ഇന്ത്യക്കാരെ അധിക്ഷേപിക്കൽ എന്നിവയോടെ ശക്തമായി എതിർത്തു. സർക്കാർ വഴങ്ങി. 1884-ലെ നിയമം: ഇന്ത്യൻ ജഡ്ജിമാർക്ക് അധികാരം നിലനിർത്തി, പക്ഷേ യൂറോപ്യൻ പ്രതിക്ക് പകുതിയെങ്കിലും യൂറോപ്യരുള്ള ജൂറി ആവശ്യപ്പെടാം. ഇന്ത്യക്കാർ പഠിച്ച രണ്ടു പാഠങ്ങൾ: നീതി വംശത്തെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു; രാജ്യവ്യാപകമായ സംഘടിത പ്രക്ഷോഭം സർക്കാരിനെ ചലിപ്പിക്കും. എതിർടീമിന്റെ കളി കണ്ട് അതേ തന്ത്രം പഠിക്കുന്നതുപോലെ — ഏതാനും വർഷത്തിനകം അതേ രീതി അവരും പ്രയോഗിച്ചു. (→ English: Ilbert Bill · हिन्दी: इल्बर्ट बिल)

In exam EnglishThe Ilbert Bill showed Indians what organised agitation could achieve, though in the opposite direction. In 1883, under Ripon, the Law Member Courtenay Ilbert introduced a bill to let Indian district magistrates and sessions judges try European British subjects in criminal cases, ending a racial distinction in the courts. Europeans in India, above all the planters and merchants of Bengal, raised a fierce campaign against it, with meetings, funds and abuse of Indians in the press. The government gave way. The law passed in 1884 kept the power for Indian judges but allowed a European accused to claim a jury of which at least half the members were Europeans. Educated Indians drew two lessons: that justice depended on race, and that a well-organised, countrywide agitation could move the government. Within a few years they used that method for themselves.

രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ വളരെ മുമ്പേ, ആദ്യം ബംഗാളിൽ തുടങ്ങി. 1838-ൽ കൽക്കത്തയിൽ ദ്വാരകാനാഥ് ടാഗോർ, പ്രസന്നകുമാർ ടാഗോർ, രാധാകാന്ത ദേബ് തുടങ്ങിയവർ രൂപീകരിച്ച ലാൻഡ്‌ഹോൾഡേഴ്സ് സൊസൈറ്റി — ജമീന്ദാർമാരുടെ താൽപര്യം സംരക്ഷിച്ചു; ആധുനിക ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യ രാഷ്ട്രീയ സംഘടന എന്ന് പലപ്പോഴും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. 1843-ൽ ബംഗാൾ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യ സൊസൈറ്റി — ജനങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് പൊതുജനത്തെ അറിയിക്കുക എന്ന വിശാല ലക്ഷ്യം. 1851-ൽ രണ്ടും ചേർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ അസോസിയേഷൻ. 1853-ൽ കമ്പനിയുടെ ചാർട്ടർ പുതുക്കുംമുമ്പ് ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിന് നിവേദനം: ഇന്ത്യൻ അംഗങ്ങളുള്ള പ്രത്യേക നിയമനിർമാണസഭ, ഉന്നതോദ്യോഗസ്ഥർക്കു കുറഞ്ഞ ശമ്പളം, ചെലവു കുറഞ്ഞ ഭരണം. അതേ ലക്ഷ്യത്തോടെ 1852-ൽ ബോംബെ അസോസിയേഷനും മദ്രാസ് നേറ്റീവ് അസോസിയേഷനും. നേതാക്കൾ ജന്മിമാരും സമ്പന്ന വ്യാപാരികളും; സ്വരം വിധേയത്വം; സ്വന്തം പ്രവിശ്യയുടെ കാര്യം മാത്രം. എങ്കിലും നിവേദനം നൽകുന്ന ശീലം പഠിപ്പിച്ചു — നാട്ടുപ്രമാണിമാർ കലക്ടർക്കു പരാതി നൽകുന്നതുപോലെ. (→ English: Landholders' Society · British Indian Association · हिन्दी: लैंडहोल्डर्स सोसाइटी · ब्रिटिश इंडियन एसोसिएशन)

In exam EnglishPolitical associations had begun much earlier, first in Bengal. The Landholders' Society, formed at Calcutta in 1838 by Dwarkanath Tagore, Prasanna Kumar Tagore, Radhakanta Deb and others, defended the interests of the zamindars and is often called the first political association of modern India. The Bengal British India Society followed in 1843 with a wider aim of informing the public about the condition of the people. In 1851 the two merged into the British Indian Association. Before the Company's charter came up for renewal in 1853, it petitioned the British Parliament for a separate legislature with Indian members, lower salaries for high officials and less costly administration. The Bombay Association and the Madras Native Association were formed in 1852 for the same purpose. These bodies were led by landlords and wealthy merchants, were loyal in tone and spoke for their own province, but they set the habit of petitioning.

1860-കളിൽ പ്രവർത്തനകേന്ദ്രം വിശാലമായി; പ്രൊഫഷണലുകളുടെ പുതുതലമുറ നേതൃത്വമേറ്റു. ദീർഘകാലം ബ്രിട്ടനിൽ ജീവിച്ച ദാദാഭായ് നവറോജി 1866-ൽ ലണ്ടനിൽ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ അസോസിയേഷൻ സ്ഥാപിച്ചു — ഇന്ത്യൻ പരാതികൾ ബ്രിട്ടീഷ് പൊതുജനാഭിപ്രായത്തിനും പാർലമെന്റംഗങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ വയ്ക്കാൻ; പിന്നീട് ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിൽ ശാഖകൾ. പടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യയിൽ 1870-ൽ പൂന സാർവജനിക് സഭ — എം.ജി. റാനഡെയുമായി അടുത്ത ബന്ധം; പൊതുപ്രശ്നങ്ങൾ അസാധാരണ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിച്ചു: ത്രൈമാസിക പത്രിക, ഭൂനികുതിയും ക്ഷാമവും സംബന്ധിച്ച വസ്തുതകൾ, സർക്കാരിനു വിശദ നിവേദനങ്ങൾ. വെറും പരാതിയല്ല, കണക്കുകളോടെ തെളിവ് നിരത്തിയ കർഷകനെപ്പോലെ. ഇവ ചെറുതായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു ജന്മിവർഗത്തിനുവേണ്ടിയല്ല, പൊതുജനത്തിന്റെ പേരിൽ സംസാരിച്ചു; ബ്രിട്ടീഷ് അഭിപ്രായത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താവുന്ന ശ്രോതാക്കളായി കണ്ടു. (→ English: East India Association · Poona Sarvajanik Sabha · हिन्दी: ईस्ट इंडिया एसोसिएशन · पूना सार्वजनिक सभा)

In exam EnglishIn the 1860s the centre of activity widened, and a new generation of professional men took the lead. Dadabhai Naoroji, who lived in Britain for long periods, founded the East India Association in London in 1866 to place Indian grievances before British public opinion and members of Parliament; branches were later opened in Indian cities. In western India the Poona Sarvajanik Sabha, founded in 1870 and closely associated with M. G. Ranade, studied public questions with unusual care. It published a quarterly journal, collected facts on land revenue and famine, and sent detailed memorials to the government, so that its arguments rested on evidence rather than on complaint alone. These bodies were still small, but they spoke in the name of the public rather than of a class of landholders, and they treated British opinion as an audience that could be persuaded.

കോൺഗ്രസിനു മുമ്പുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാന സംഘടന — കൽക്കത്തയിലെ ഇന്ത്യൻ അസോസിയേഷൻ: 1876 ജൂലൈ 26-ന് സുരേന്ദ്രനാഥ് ബാനർജിയും ആനന്ദമോഹൻ ബോസും സ്ഥാപിച്ചു. തലേവർഷം ശിശിർകുമാർ ഘോഷ് രൂപീകരിച്ച ഇന്ത്യൻ ലീഗിൽനിന്നു വളർന്നു; ലക്ഷ്യം ജന്മിമാരല്ല, വിദ്യാസമ്പന്ന മധ്യവർഗം. ബാനർജിയെ ഐ.സി.എസ്.-ൽനിന്നു പിരിച്ചുവിട്ടിരുന്നു — അതിന്റെ തടസ്സങ്ങൾ നേരിട്ടറിയാമായിരുന്നു. പരീക്ഷാപ്രായം കുറച്ചപ്പോൾ അസോസിയേഷൻ അഖിലേന്ത്യാ പ്രചാരണം നടത്തി: ജനാഭിപ്രായം സമാഹരിക്കാൻ ബാനർജി പല പ്രവിശ്യകളിലും പര്യടനം; ഉയർന്ന പ്രായപരിധിയും ഇന്ത്യയിൽ ഒരേസമയം പരീക്ഷയും ആവശ്യപ്പെട്ട് നിവേദനം. 1883 ഡിസംബറിൽ കൽക്കത്തയിൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഫറൻസ്; 1885 ഡിസംബറിൽ വീണ്ടും ചേർന്നു, പിന്നീട് കോൺഗ്രസിൽ ലയിച്ചു. വലിയ നാടകത്തിനു മുമ്പുള്ള റിഹേഴ്സൽ പോലെ — ദേശീയ സംഘടനയ്ക്കു മുമ്പുള്ള റിഹേഴ്സൽ. (→ English: Indian Association · Indian National Conference · हिन्दी: इंडियन एसोसिएशन · इंडियन नेशनल कॉन्फ़्रेंस)

In exam EnglishThe most important body before the Congress was the Indian Association of Calcutta, founded on 26 July 1876 by Surendranath Banerjea and Ananda Mohan Bose. It grew out of the Indian League, set up the year before by Sisir Kumar Ghosh, and it aimed at the educated middle class rather than the landlords of the British Indian Association. Banerjea had been dismissed from the Indian Civil Service and knew its barriers at first hand. When the age limit for the examination was lowered, the Association organised an all-India campaign: Banerjea toured several provinces to rally opinion, and the Association sent a memorial asking for a higher age limit and simultaneous examinations in India. In December 1883 it called an Indian National Conference at Calcutta, which met again in December 1885 and then merged with the Congress. In method and spirit it was a rehearsal for a national organisation.

മറ്റു പ്രസിഡൻസികളിലും 1880-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ പഴയ വിധേയ സംഘടനകൾക്കു പകരം പുതിയ, ഉറച്ച സ്വരമുള്ളവ വന്നു. മദ്രാസിൽ എം. വീരരാഘവാചാരി, ജി. സുബ്രഹ്മണ്യ അയ്യർ, പി. ആനന്ദചാർലു എന്നിവർ 1884-ൽ മദ്രാസ് മഹാജന സഭ രൂപീകരിച്ചു. ബോംബെയിൽ ഫിറോസ്ഷാ മേത്ത, കെ.ടി. തെലാംഗ്, ബദ്റുദ്ദീൻ ത്യാബ്ജി എന്നിവർ 1885 ജനുവരിയിൽ ബോംബെ പ്രസിഡൻസി അസോസിയേഷൻ. അപ്പോഴേക്കും ഓരോ പ്രധാന പ്രവിശ്യയിലും വക്കീലന്മാരും പത്രപ്രവർത്തകരും അധ്യാപകരും നടത്തുന്ന സംഘടന — പത്രങ്ങളിലൂടെയും നേരിട്ടുള്ള സന്ദർശനങ്ങളിലൂടെയും പരസ്പരബന്ധം. കുറവ് ഒന്നു മാത്രം: രാജ്യത്തിനു മുഴുവൻ വേണ്ടി ഒരേസമയം സംസാരിക്കുന്ന, എല്ലാ വർഷവും ഓരോ നഗരത്തിൽ ചേരുന്ന, 'ഈ ആവശ്യങ്ങൾ എല്ലാ പ്രദേശത്തിന്റേതുമാണ്' എന്നു കാണിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ സംഘടന. ഓരോ കരയിലും കമ്മിറ്റിയുണ്ടായിട്ടും ജില്ലയ്ക്കാകെ ഒരു ഫെഡറേഷനില്ലാത്തതുപോലെ. ഈ സംഘടനകളുടെ നേതാക്കളാണ് 1885 ഡിസംബറിൽ ബോംബെയിൽ ഒത്തുകൂടിയത്. (→ English: Madras Mahajan Sabha · Bombay Presidency Association · हिन्दी: मद्रास महाजन सभा · बॉम्बे प्रेसीडेंसी एसोसिएशन)

In exam EnglishIn the other presidencies too, older loyal bodies gave way to newer and more assertive ones in the early 1880s. At Madras, M. Viraraghavachariar, G. Subramania Iyer and P. Ananda Charlu formed the Madras Mahajan Sabha in 1884. At Bombay, Pherozeshah Mehta, K. T. Telang and Badruddin Tyabji founded the Bombay Presidency Association in January 1885. By then each major province had an organisation run by lawyers, journalists, teachers and other professionals, in touch with the others through the press and personal visits. What was missing was a single body that could speak for the whole country at one time, meet every year in a different city and show the British that Indian demands were shared across regions. The leaders of these associations were the men who gathered at Bombay in December 1885.
Political associations before the Congress
AssociationYear and placeLeading figures
Landholders' Society1838, CalcuttaDwarkanath Tagore, Prasanna Kumar Tagore, Radhakanta Deb
Bengal British India Society1843, CalcuttaBengal public men
British Indian Association1851, CalcuttaMerger of the two above
Bombay Association; Madras Native Association1852Merchants and landholders of the two presidencies
East India Association1866, LondonDadabhai Naoroji
Poona Sarvajanik Sabha1870, PoonaM. G. Ranade
Indian League1875, CalcuttaSisir Kumar Ghosh
Indian Association1876, CalcuttaSurendranath Banerjea, Ananda Mohan Bose
Madras Mahajan Sabha1884, MadrasM. Viraraghavachariar, G. Subramania Iyer, P. Ananda Charlu
Bombay Presidency Association1885, BombayPherozeshah Mehta, K. T. Telang, Badruddin Tyabji

മൊത്തത്തിൽ — ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് 1885-ൽത്തന്നെ എന്തുകൊണ്ടു പിറന്നുവെന്ന് ഈ ഭാഗം വിശദീകരിക്കുന്നു. ഏകീകരണം, വിദ്യാഭ്യാസം, ഭൂതകാലത്തിന്റെ പുനഃകണ്ടെത്തൽ — 'നമ്മൾ ഒരു ജനത' എന്നു ചിന്തിക്കാനുള്ള ഉപാധികളും ധൈര്യവും നൽകി. സാമ്പത്തിക പരാതിയും വംശീയ അപമാനവും — പൊതുലക്ഷ്യം നൽകി. പത്രങ്ങൾ വാദങ്ങൾ പരത്തി; ലിട്ടന്റെ നടപടികളും ഇൽബർട്ട് ബിൽ വിവാദവും — ശബ്ദമില്ലാത്തതിന്റെ അപകടവും സംഘടിത പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ശക്തിയും കാണിച്ചു. 1838-ലെ ലാൻഡ്‌ഹോൾഡേഴ്സ് സൊസൈറ്റി മുതൽ ഇന്ത്യൻ അസോസിയേഷനും ബോംബെ പ്രസിഡൻസി അസോസിയേഷനും വരെ — നിവേദനങ്ങളിലും മെമ്മോറിയലുകളിലും പൊതുയോഗങ്ങളിലും നേതാക്കളെ പരിശീലിപ്പിച്ചു. ക്രമം: വിധേയ, പ്രാദേശിക, ജന്മിനേതൃത്വ സംഘടനകൾ ആദ്യം (1838–1852); പ്രൊഫഷണൽ, ദേശീയ സംഘടനകൾ പിന്നീട് (1866–1885). ഓരോ പടിയും കയറിയാലേ മുകൾനിലയിലെത്തൂ. ഭാഗം 2: കോൺഗ്രസും അതിനെ നയിച്ച മിതവാദികളും. (→ English: Indian National Congress · Ilbert Bill · Indian Association · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · इल्बर्ट बिल · इंडियन एसोसिएशन)

In exam EnglishPut together, the pieces of this part explain why the Indian National Congress appeared in 1885 and not earlier. Unification, education and the rediscovery of the past gave Indians the means and the confidence to think of themselves as one people. Economic grievance and racial insult gave them a common cause. The press spread their arguments, and Lytton's measures and the Ilbert Bill showed both the danger of having no voice and the power of organised protest. The associations, from the Landholders' Society of 1838 to the Indian Association and the Bombay Presidency Association, trained leaders in petitions, memorials and public meetings. Order to remember: loyal, provincial, landlord-led bodies came first (1838–1852); professional, more national bodies came later (1866–1885). Part 2 takes up the Congress itself and the Moderates who led it.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Which of the following is usually described as the first political association of modern India?

  1. British Indian Association
  2. Landholders' Society
  3. Indian Association
  4. East India Association
Show answer

Answer: B. Landholders' Society

The Landholders' Society (Calcutta, 1838) is usually called the first. The British Indian Association came in 1851, so (a) is wrong; the Indian Association in 1876, so (c) is wrong; the East India Association in 1866, so (d) is wrong.

Q2. Consider the following statements:
1. The East India Association was founded by Dadabhai Naoroji in London.
2. The Indian Association of Calcutta was founded by Sisir Kumar Ghosh.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The Indian Association (1876) was founded by Surendranath Banerjea and Ananda Mohan Bose; Sisir Kumar Ghosh had founded the Indian League (1875). So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q3. The Vernacular Press Act of 1878 was passed during the viceroyalty of

  1. Lord Ripon
  2. Lord Lytton
  3. Lord Dufferin
  4. Lord Canning
Show answer

Answer: B. Lord Lytton

The Act was passed under Lord Lytton (1876–80). Ripon repealed it in 1882, so (a) is wrong; Dufferin came after Ripon and Canning was Governor-General at the time of the 1857 revolt, long before 1878, so (c) and (d) are wrong.

Q4. Consider the following statements about the Ilbert Bill:
1. It sought to allow Indian judges to try European British subjects in criminal cases.
2. It was withdrawn completely, and Indian judges never gained such power.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The bill was not dropped: the law of 1884 kept the power for Indian judges but let a European accused claim a jury at least half European. So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q5. Match List I with List II:
List I (Association)
A. Poona Sarvajanik Sabha
B. Madras Mahajan Sabha
C. Bombay Presidency Association
D. British Indian Association
List II (Year)
1. 1851
2. 1870
3. 1884
4. 1885
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-2, B-3, C-4, D-1
  2. A-2, B-4, C-3, D-1
  3. A-1, B-3, C-4, D-2
  4. A-3, B-2, C-4, D-1
Show answer

Answer: A. A-2, B-3, C-4, D-1

Poona Sarvajanik Sabha 1870 (A-2), Madras Mahajan Sabha 1884 (B-3), Bombay Presidency Association 1885 (C-4), British Indian Association 1851 (D-1). (b) swaps the Madras and Bombay bodies, (c) swaps the Poona Sabha and the British Indian Association, and (d) swaps the Poona and Madras Sabhas, so they are wrong.

Q6. Which one of the following was NOT among the measures of Lord Lytton's viceroyalty?

  1. The Delhi Durbar of 1877
  2. The Arms Act of 1878
  3. The Ilbert Bill
  4. The Vernacular Press Act
Show answer

Answer: C. The Ilbert Bill

The Ilbert Bill was introduced in 1883 under Lord Ripon, so it was not Lytton's. The Delhi Durbar (1877), the Arms Act (1878) and the Vernacular Press Act (1878) were all Lytton's measures, so (a), (b) and (d) are wrong answers.

Q7. Consider the following statements:
1. The Indian National Conference first met at Calcutta in 1883.
2. The Indian National Conference later merged with the Indian National Congress.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

Both are correct: the Indian Association called the Conference at Calcutta in December 1883; it met again in December 1885 and then merged with the Congress. Options (a) and (b) drop one true statement and (d) rejects both, so they are wrong.

Q8. Which of the following newspapers is correctly matched with the place where it began?
1. Amrita Bazar Patrika : Bengal
2. The Hindu : Bombay
3. Kesari : Poona
Select the correct answer using the code given below:

  1. 1 and 2 only
  2. 1 and 3 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: B. 1 and 3 only

Pairs 1 and 3 are correct. The Hindu began at Madras in 1878, not at Bombay, so pair 2 is wrong; every option that includes 2, namely (a), (c) and (d), is therefore wrong.

All partsNext: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources