Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

The Indian National Congress and the Moderates, 1885–1905

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Rise of nationalism and the early Congress · Part 2 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The founding of the Indian National Congress at Bombay on 28 December 1885 (A. O. Hume, W. C. Bonnerjee, 72 delegates), the safety-valve theory and its critics, the early sessions and presidents, the British Committee (1889), the Moderate leaders and their methods and demands, the economic critique of Naoroji and R. C. Dutt, the Indian Councils Act 1892, the government's growing hostility and an assessment of the Moderates.

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

ഭാഗം 1 അവസാനിച്ചത് 1885-ലാണ് — എല്ലാ പ്രസിഡൻസികളിലും സംഘടനകൾ, രാജ്യത്തിനാകെ ഒരു സംഘടന വേണമെന്ന ചിന്ത. ഈ ഭാഗം അതിനു ശേഷമുള്ള കഥ. ബോംബെയിൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് ജനിച്ചത്, വിരമിച്ച ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എന്തിന് സഹായിച്ചു എന്ന തർക്കം. പിന്നെ ആദ്യ ഇരുപതു വർഷം — മിതവാദികൾ ആരായിരുന്നു, എങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചു, എന്തു ചോദിച്ചു, കൊളോണിയൽ ഭരണം രാജ്യത്തെ എങ്ങനെ ദരിദ്രമാക്കുന്നു എന്ന് എങ്ങനെ കാണിച്ചു. ഒടുവിൽ 1892-ലെ ഇന്ത്യൻ കൗൺസിൽസ് ആക്ട്, സർക്കാരിന്റെ മനോഭാവം, മിതവാദികളെക്കുറിച്ചുള്ള വിലയിരുത്തൽ. വീടിന് തറ കെട്ടുന്നതുപോലെ — ഈ ഇരുപതു വർഷമാണ് അടിത്തറ. (→ English: Indian National Congress · Moderates · Indian Councils Act · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · नरमपंथी · भारतीय परिषद अधिनियम)

In exam EnglishPart 1 ended in 1885 with active associations in every presidency and a shared sense that an all-India body was overdue. This part tells what followed. It opens with the founding of the Indian National Congress at Bombay and the long argument over why a retired British official helped to start it. It then follows the first twenty years of the Congress, when the leaders later called the Moderates set its tone: who they were, how they worked, what they asked for, and how they showed that colonial rule was impoverishing India. It closes with the Indian Councils Act of 1892, the government's changing attitude and a balanced verdict on the Moderates.

എല്ലാ വർഷവും അഖിലേന്ത്യാ സമ്മേളനം എന്ന ആശയം 1884–85-ൽ വിരമിച്ച ഐസിഎസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എ. ഒ. ഹ്യൂമിനു ചുറ്റും രൂപപ്പെട്ടു; പ്രസിഡൻസി സംഘടനാ നേതാക്കളോടൊപ്പം അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചു. ആദ്യ പേര് ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ യൂണിയൻ, പൂനയിൽ നടക്കേണ്ടതായിരുന്നു — അവിടെ കോളറ പടർന്നതിനാൽ ബോംബെയിലേക്ക് മാറ്റി. 1885 ഡിസംബർ 28-ന് ഗോകുൽദാസ് തേജ്പാൽ സംസ്കൃത കോളേജിൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ ആദ്യ സമ്മേളനം — അധ്യക്ഷൻ ഡബ്ല്യു. സി. ബാനർജി, 72 പ്രതിനിധികൾ, കൂടുതലും വക്കീലന്മാർ, പത്രപ്രവർത്തകർ, അധ്യാപകർ, കച്ചവടക്കാർ. 'കോൺഗ്രസ്' എന്ന പേര് ദാദാഭായ് നവറോജിയുടെ നിർദേശം. ഒരു നാട്ടിൽ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ച്, അവിടെ രോഗം വന്നപ്പോൾ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറ്റുന്നതുപോലെ — സ്ഥലം മാറി, ചടങ്ങ് മുടങ്ങിയില്ല. അന്നത്തെ വൈസ്രോയി ഡഫറിൻ. (→ English: Indian National Congress · A. O. Hume · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · ह्यूम)

In exam EnglishThe plan for a yearly all-India meeting took shape in 1884–85 around Allan Octavian Hume, a retired officer of the Indian Civil Service, who worked with leaders of the presidency associations. The gathering, first called the Indian National Union, was meant to meet at Poona, but an outbreak of cholera there shifted it to Bombay. The first session of the Indian National Congress opened on 28 December 1885 in the Gokuldas Tejpal Sanskrit College, with W. C. Bonnerjee of Calcutta in the chair and seventy-two delegates present, most of them lawyers, journalists, teachers and merchants. The name Congress was adopted at Dadabhai Naoroji's suggestion, Hume became its general secretary, and Lord Dufferin was Viceroy at the time.

ഒരു മുൻ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഇന്ത്യക്കാരെ സംഘടിപ്പിക്കാൻ എന്തിന് സഹായിച്ചു? പ്രശസ്തമായ ഉത്തരം സേഫ്റ്റി വാൽവ് സിദ്ധാന്തം. പ്രഷർ കുക്കറിൽ ആവി പുറത്തുപോയില്ലെങ്കിൽ പൊട്ടും, അതുകൊണ്ടാണ് വിസിൽ — അതുപോലെ വിദ്യാസമ്പന്നരുടെ രോഷം കർഷകരുടെ ദുരിതവുമായി ചേർന്ന് മറ്റൊരു 1857 ആകാതെ പുറത്തുപോകാനുള്ള വഴിയായി ഹ്യൂം കോൺഗ്രസ് തുടങ്ങി എന്നാണ് വാദം. ഇത് മുഖ്യമായും 1913-ലെ വെഡർബേണിന്റെ ഹ്യൂം ജീവചരിത്രത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നു; ലാലാ ലജ്പത് റായിയെപ്പോലുള്ള ദേശീയവാദികൾ മിതവാദികളെ പരിഹസിക്കാനും, പിൽക്കാല എഴുത്തുകാർ കോൺഗ്രസിന് ഇന്ത്യൻ വേരുകളില്ലെന്ന് പറയാനും ഉപയോഗിച്ചു. ഇന്ന് മിക്ക ചരിത്രകാരന്മാരും ഇത് ദുർബലമെന്ന് കരുതുന്നു. ഇന്ത്യൻ സംഘടനകൾ നേരത്തേ അഖിലേന്ത്യാ സംഘടനയിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു; വിരമിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ നടത്തുന്ന യോഗത്തെ സർക്കാർ ശത്രുവായി കാണില്ലെന്ന് കരുതി നേതാക്കൾ ഹ്യൂമിനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഒരു ഇന്ത്യക്കാരൻ തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർ അത് നിലനിൽക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് ഗോഖലെ പറഞ്ഞു. (→ English: safety-valve theory · हिन्दी: सेफ़्टी वाल्व सिद्धांत)

In exam EnglishWhy would a former British official help Indians organise? The best-known answer is the safety-valve theory: Hume, worried by reports of unrest, supposedly wanted an outlet through which educated Indians could let off steam harmlessly, so that their anger would not combine with peasant distress into another 1857. The idea rests mainly on William Wedderburn's biography of Hume, published in 1913, and critics of opposite kinds used it, some nationalists such as Lala Lajpat Rai to mock the Moderates, and some later writers to deny the Congress Indian roots. Most historians now find it too thin. As Part 1 showed, Indian associations were already moving towards an all-India body, and Indian leaders welcomed Hume partly because a meeting sponsored by a retired British officer was less likely to be treated as hostile. Gokhale later said much the same: had an Indian started it, officials would not have let it survive. The Congress grew from Indian needs; Hume was a helpful organiser, not a hidden master.

എല്ലാ ഡിസംബറിലും കോൺഗ്രസ് ഓരോ നഗരത്തിൽ സമ്മേളിച്ചു — അങ്ങനെ എല്ലാ പ്രദേശത്തും എത്തി. ഉത്സവം ഓരോ വർഷം ഓരോ നാട്ടിൽ നടന്നാൽ എല്ലാ നാട്ടുകാർക്കും പരിചയമാകുമല്ലോ. 1886-ലെ കൽക്കത്ത സമ്മേളനത്തിന് ദാദാഭായ് നവറോജി അധ്യക്ഷൻ, പ്രതിനിധികൾ പല മടങ്ങായി. 1887-ൽ മദ്രാസിൽ ബദറുദ്ദീൻ തയ്യബ്ജി — ആദ്യ മുസ്ലിം അധ്യക്ഷൻ; 1888-ൽ അലഹബാദിൽ ജോർജ് യൂൾ — ആദ്യ ബ്രിട്ടീഷ് അധ്യക്ഷൻ. 1890-ലെ കൽക്കത്ത സമ്മേളനത്തിൽ കാദംബിനി ഗാംഗുലി പ്രസംഗിച്ചു. ബ്രിട്ടനിലും പ്രവർത്തനം: 1889-ൽ ലണ്ടനിൽ കോൺഗ്രസിന്റെ ബ്രിട്ടീഷ് കമ്മിറ്റി, 'ഇന്ത്യ' എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണം; 1892-ൽ നവറോജി ഫിൻസ്ബറി സെൻട്രലിൽനിന്ന് ഹൗസ് ഓഫ് കോമൺസിലേക്ക്. (→ English: Indian National Congress · British Committee · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · ब्रिटिश समिति)

In exam EnglishEach December the Congress met in a different city, which helped it reach every region. The 1886 session at Calcutta was presided over by Dadabhai Naoroji and drew several times as many delegates as the first. Badruddin Tyabji, a Bombay lawyer, presided at Madras in 1887 as the first Muslim president, and George Yule, a Calcutta merchant, presided at Allahabad in 1888 as the first British one. In 1890 Kadambini Ganguly, among the first women graduates in India, addressed the session at Calcutta. The Congress also worked in Britain: a British Committee of the Indian National Congress was formed in London in 1889 and brought out a journal called India, and in 1892 Naoroji was elected to the House of Commons as a Liberal for Finsbury Central.
Early sessions of the Indian National Congress
YearPlacePresidentRemembered for
1885BombayW. C. BonnerjeeFirst session, 72 delegates
1886CalcuttaDadabhai NaorojiDelegates multiplied
1887MadrasBadruddin TyabjiFirst Muslim president
1888AllahabadGeorge YuleFirst British president
1889BombayWilliam WedderburnBritish Committee formed in London this year
1890CalcuttaPherozeshah MehtaKadambini Ganguly addressed the session
1893LahoreDadabhai NaorojiNaoroji's second presidency
1905BenaresG. K. GokhaleMet after the partition of Bengal

ഈ വർഷങ്ങളിൽ കോൺഗ്രസിനെ നയിച്ചവരാണ് മിതവാദികൾ. 'ഇന്ത്യയുടെ വന്ദ്യവയോധികൻ' ദാദാഭായ് നവറോജി മുതിർന്നയാൾ; ബോംബെ പൊതുജീവിതത്തിൽ ഫിറോസ്ഷാ മേത്ത; ബംഗാളിലെ ആവേശകരമായ പ്രാസംഗികൻ സുരേന്ദ്രനാഥ് ബാനർജി; റാനഡെയുടെ ശിഷ്യൻ ഗോപാലകൃഷ്ണ ഗോഖലെ 1902-നു ശേഷം ഇംപീരിയൽ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിലിലെ പ്രധാന ഇന്ത്യൻ ശബ്ദം; ഐസിഎസിൽ ജോലി ചെയ്ത രമേശ് ചന്ദ്ര ദത്ത് സാമ്പത്തിക ചരിത്രം എഴുതി. ദിൻഷാ വാച്ച, എസ്. സുബ്രഹ്മണ്യ അയ്യർ, മദൻ മോഹൻ മാളവ്യ എന്നിവരും. മിക്കവരും നഗരങ്ങളിലെ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള പ്രൊഫഷണലുകൾ. 'കാരണവരോട് സത്യം പറഞ്ഞാൽ നീതി ചെയ്യും' എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന നല്ല കുട്ടികളെപ്പോലെ — വസ്തുതകൾ അറിഞ്ഞാൽ ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റ് നീതി ചെയ്യുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. 1905-ൽ ഗോഖലെ സെർവന്റ്സ് ഓഫ് ഇന്ത്യ സൊസൈറ്റി സ്ഥാപിച്ചു. (→ English: Moderates · हिन्दी: नरमपंथी)

In exam EnglishThe men who led the Congress in these years are known as the Moderates. Dadabhai Naoroji, remembered as the Grand Old Man of India, was the senior figure; Pherozeshah Mehta dominated Bombay public life; Surendranath Banerjea was Bengal's most stirring speaker; Gopal Krishna Gokhale, a disciple of Ranade, became the leading Indian voice in the Imperial Legislative Council after 1902; and Romesh Chunder Dutt, who had served in the ICS, wrote the economic history of British India. Dinshaw Wacha, S. Subramania Iyer and Madan Mohan Malaviya belonged to the same group. Most were English-educated professionals from the cities. They admired British liberal thought, trusted that Parliament and the British public would act justly once given the facts, and saw the link with Britain as, on balance, a road to modernisation. In 1905 Gokhale founded the Servants of India Society to train people for public work.

അവരുടെ രീതി ഭരണഘടനാപരമായ പ്രക്ഷോഭം — ധിക്കരിക്കാതെ, നിയമത്തിനുള്ളിൽ സമ്മർദം. നാട്ടിൽ പ്രസംഗങ്ങൾ, പത്രങ്ങൾ, വാർഷിക സമ്മേളന പ്രമേയങ്ങൾ; സർക്കാരിന് നിവേദനങ്ങൾ; ബ്രിട്ടനിൽ പാർലമെന്റ് അംഗങ്ങളെ കാണൽ, ബ്രിട്ടീഷ് കമ്മിറ്റി വഴി പത്രങ്ങൾക്ക് വിവരം. പിൽക്കാല വിമർശകർ ഇതിനെ 'പ്രാർഥന, നിവേദനം, പ്രതിഷേധം' രാഷ്ട്രീയം എന്ന് പരിഹസിച്ചു. പക്ഷേ ന്യായമുണ്ടായിരുന്നു: മിക്കവരും ഇനിയും രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വന്നിട്ടില്ല, നേരിട്ടുള്ള ഏറ്റുമുട്ടൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെടും; ആദ്യം ബോധം വളർത്തണം. ഒരു ജില്ലാ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അധികാരം ദുരുപയോഗം ചെയ്തു എന്നു കരുതുക — മിതവാദി പത്രത്തിൽ എഴുതും, കോൺഗ്രസിൽ ഉന്നയിക്കും, വൈസ്രോയിക്ക് നിവേദനം അയയ്ക്കും, ലണ്ടനിൽ സുഹൃത്തായ അംഗത്തെക്കൊണ്ട് ചോദ്യം ചോദിപ്പിക്കും — എല്ലാം നിയമത്തിനുള്ളിൽ. (→ English: constitutional agitation · Moderates · हिन्दी: संवैधानिक आंदोलन · नरमपंथी)

In exam EnglishTheir method was constitutional agitation: seeking change through lawful pressure rather than defiance. At home they shaped opinion through speeches, newspapers and the resolutions of each annual session; towards the government they sent memorials and petitions; and in Britain they lobbied members of Parliament and fed information to the press through the British Committee. Later critics mocked this as politics of prayer, petition and protest. Yet the method had a logic. Most Indians had not yet entered politics, an open clash with the colonial state would have been crushed, and the Moderates thought the first task was to build a shared political awareness and expose the distance between British principles and British practice in India. Suppose a district officer abused his power: a Moderate would write about it in the press, raise it at the Congress, petition the Viceroy and ask a friendly member to put a question in the House of Commons, all within the law.

അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ കൃത്യമായിരുന്നു. ഭരണഘടനയിൽ — തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഇന്ത്യൻ അംഗങ്ങളുള്ള വലിയ നിയമനിർമ്മാണ കൗൺസിലുകൾ, ബജറ്റിൽ യഥാർഥ അവകാശം; 'പ്രാതിനിധ്യമില്ലാതെ നികുതിയില്ല' മുദ്രാവാക്യം. ഭരണത്തിൽ — ഐസിഎസ് പരീക്ഷ ഇംഗ്ലണ്ടിനൊപ്പം ഇന്ത്യയിലും, പ്രായപരിധി ഉയർത്തൽ; നീതിന്യായ, ഭരണനിർവഹണ ചുമതലകളുടെ വേർതിരിവ്. ഒരേ ആൾ കേസ് കൊടുക്കുകയും അയാൾതന്നെ വിധി പറയുകയും ചെയ്താൽ നീതി എങ്ങനെ? അതിനാലാണ് വേർതിരിവ് ചോദിച്ചത്. ഉയർന്ന തസ്തികകളിൽ കൂടുതൽ ഇന്ത്യക്കാർ. ധനകാര്യത്തിൽ — സൈനികച്ചെലവ് കുറയ്ക്കൽ, ഭൂനികുതി കുറയ്ക്കൽ. പ്രസംഗ, പത്ര, സംഘടനാ സ്വാതന്ത്ര്യം; ആയുധ നിയമത്തോട് എതിർപ്പ്; വിദ്യാഭ്യാസം, ജലസേചനം, ക്ഷാമനിവാരണം എന്നിവയ്ക്ക് കൂടുതൽ ചെലവ്. (→ English: separation of the judiciary from the executive · हिन्दी: न्यायपालिका का कार्यपालिका से पृथक्करण)

In exam EnglishTheir demands were specific. In the constitution, they wanted larger legislative councils with elected Indian members and real say over the budget, and they took up the old cry of no taxation without representation. In administration, they asked for the ICS examination to be held in India as well as in England, with a higher age limit, so that Indians could compete fairly; for the separation of judicial from executive functions, so that one officer was not both prosecutor and judge; and for more Indians in higher posts. In finance, they sought lower military spending and lighter land revenue. They also defended freedom of speech, the press and association, opposed the Arms Act, and asked for more spending on education, irrigation and famine relief.

മിതവാദികളുടെ ഏറ്റവും നിലനിൽക്കുന്ന സംഭാവന — ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വിമർശനം. ഓരോ വർഷവും ഇന്ത്യയുടെ സമ്പത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഒരു പ്രതിഫലവുമില്ലാതെ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു എന്ന് നവറോജി വാദിച്ചു — ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ശമ്പളം, പെൻഷൻ, കടപ്പലിശ, ഹോം ചാർജുകൾ; സമ്പത്തിന്റെ ചോർച്ചയാണ് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ വേര്. കുടത്തിന്റെ അടിയിൽ ഓട്ടയുണ്ടെങ്കിൽ എത്ര വെള്ളം ഒഴിച്ചാലും നിറയില്ല — ഇന്ത്യയുടെ അവസ്ഥ അതുതന്നെ. 1860-കളുടെ അവസാനം ആളോഹരി വരുമാനം വർഷം ഏകദേശം ഇരുപതു രൂപ മാത്രമെന്ന് കണക്കാക്കി; 1901-ൽ 'പോവർട്ടി ആൻഡ് അൺ-ബ്രിട്ടീഷ് റൂൾ ഇൻ ഇന്ത്യ'. ആർ. സി. ദത്തിന്റെ 'ഇക്കണോമിക് ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് ഇന്ത്യ' (1902, 1904). കനത്ത ഭൂനികുതി, കൈത്തൊഴിലുകളുടെ തകർച്ച, വ്യവസായത്തിന് സംരക്ഷണമില്ലായ്മ എന്നിവയെ എതിർത്തു. (→ English: Drain of wealth · हिन्दी: धन का निष्कासन)

In exam EnglishTheir most lasting contribution was the economic critique of British rule. Dadabhai Naoroji argued that each year part of India's wealth left the country without any return, through the salaries and pensions of British officials, interest on debt and the Home Charges, and that this Drain of wealth lay at the root of Indian poverty. He estimated income per head in British India in the late 1860s at only about twenty rupees a year, and his writings were collected in 1901 as Poverty and Un-British Rule in India. Romesh Chunder Dutt's The Economic History of India, in two volumes of 1902 and 1904, showed how colonial policy had harmed farming and industry. Together the Moderates attacked heavy land revenue, the decline of handicrafts and the refusal to protect Indian industry. The critique undercut the claim that British rule benefited Indians.

കൗൺസിൽ പരിഷ്കരണത്തിനുള്ള നിരന്തര സമ്മർദത്തിന്റെ ഫലം 1892-ലെ ഇന്ത്യൻ കൗൺസിൽസ് ആക്ട്. ഗവർണർ ജനറലിന്റെ നിയമനിർമ്മാണ കൗൺസിലിൽ അധിക അംഗങ്ങൾ പത്തു മുതൽ പതിനാറു വരെ; പ്രവിശ്യാ കൗൺസിലുകളും വലുതായി. 'തിരഞ്ഞെടുപ്പ്' എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചില്ല, പക്ഷേ സർവകലാശാലകൾ, നഗരസഭകൾ, ജില്ലാ ബോർഡുകൾ, വാണിജ്യ സഭകൾ, ഭൂവുടമ സംഘടനകൾ എന്നിവയ്ക്ക് അംഗങ്ങളെ ശുപാർശ ചെയ്യാം, സർക്കാർ നാമനിർദേശം ചെയ്യും — പരോക്ഷ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വേഷം മാറി വന്നു. ബജറ്റ് ചർച്ച ചെയ്യാം, വോട്ടില്ല; മുൻകൂർ നോട്ടീസോടെ ചോദ്യം ചോദിക്കാം, ഉപചോദ്യമില്ല. വീട്ടിൽ കാരണവർ 'സംസാരിക്കാം, തീരുമാനം ഞങ്ങളുടേത്' എന്നു പറയുന്നതുപോലെ — തത്ത്വം നല്ലത്, അളവ് തീരെ കുറവ് എന്ന് മിതവാദികൾ. (→ English: Indian Councils Act · indirect election · हिन्दी: भारतीय परिषद अधिनियम · अप्रत्यक्ष चुनाव)

In exam EnglishSteady pressure for council reform produced the Indian Councils Act of 1892. It enlarged the councils: the Governor-General's Legislative Council was to have between ten and sixteen additional members, and the provincial councils grew too. The Act avoided the word election, but under it bodies such as universities, municipalities, district boards, chambers of commerce and landholders' associations could recommend members, whom the government then nominated, so indirect election entered the system in a disguised form. Members could now discuss the annual budget, though not vote on it, and could ask questions after due notice, but not supplementary questions. The Moderates welcomed the principle and criticised the scale, since official majorities stayed and the councils still could not control the executive.

സർക്കാരിന്റെ മനോഭാവം കരുതലോടെയുള്ള സൗഹൃദത്തിൽനിന്ന് തുറന്ന ശത്രുതയിലേക്ക് മാറി. ആദ്യം ഡഫറിൻ വിദ്യാസമ്പന്നരുടെ അഭിപ്രായം പറയുന്ന വേദിക്ക് കുറച്ച് പ്രയോജനമുണ്ടെന്ന് കണ്ടു; 1888 ആയപ്പോഴേക്കും കോൺഗ്രസ് ജനങ്ങളിലെ 'സൂക്ഷ്മ ന്യൂനപക്ഷ'ത്തിന്റെ മാത്രം ശബ്ദമെന്ന് തള്ളി. മുസ്ലിങ്ങളും വൻ ഭൂവുടമകളും അകന്നുനിൽക്കാൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു; സയ്യിദ് അഹമ്മദ് ഖാൻ മുസ്ലിങ്ങളോട് ചേരരുതെന്ന് പറഞ്ഞു. 1899 മുതൽ വൈസ്രോയിയായ കഴ്സൺ, 1900-ൽ കോൺഗ്രസ് തകർച്ചയിലേക്ക് ആടിയുലയുകയാണെന്നും അതിന്റെ സമാധാനപരമായ അന്ത്യത്തിന് സഹായിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും എഴുതി. ക്ലാസിൽ ഉത്തരം അറിയാത്ത അധ്യാപകൻ ചോദ്യം ചോദിച്ച കുട്ടിയോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ — വാദത്തിന് മറുപടിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ശത്രുത. (→ English: Indian National Congress · Curzon · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस · कर्ज़न)

In exam EnglishThe government's attitude moved from cautious goodwill to open hostility. Dufferin at first saw some value in a forum that voiced educated opinion, but by 1888 he was dismissing the Congress as speaking for only a microscopic minority of the people. Officials encouraged Muslims and big landlords to stay away, and Syed Ahmad Khan urged Muslims not to join. Lord Curzon, Viceroy from 1899, wrote in 1900 that the Congress was tottering to its fall and that he hoped to assist it to a peaceful demise. The hostility was itself revealing: officials treated the Congress as a threat because its arguments were hard to answer.

ഫലങ്ങൾ വെച്ചു നോക്കിയാൽ മിതവാദികളുടെ നേട്ടം സമ്മിശ്രം. നല്ല വശം — ആദ്യത്തെ സ്ഥിരം അഖിലേന്ത്യാ രാഷ്ട്രീയ സംഘടന, എല്ലാ പ്രദേശത്തെയും വിദ്യാസമ്പന്നർക്ക് ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശീലം, ഒരു തലമുറയ്ക്ക് പൊതുജീവിത പരിശീലനം, പ്രാതിനിധ്യ ഭരണം, പൗരസ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന ആശയങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക വിമർശനത്തിലൂടെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ ധാർമിക വാദം ദുർബലം. പോരായ്മകൾ — അടിത്തറ ഇടുങ്ങിയത്, കൂടുതലും നഗര പ്രൊഫഷണലുകൾ; കർഷകരെയും തൊഴിലാളികളെയും ചേർത്തില്ല; ബ്രിട്ടീഷ് നീതിയിലുള്ള വിശ്വാസം വീണ്ടും വീണ്ടും തകർന്നു; യഥാർഥ നേട്ടങ്ങൾ കുറവ്. വിത്തു വിതച്ചു, കൊയ്ത്ത് അടുത്ത തലമുറ. 1890-കളിൽ യുവാക്കൾ അക്ഷമരായി — അരവിന്ദ ഘോഷ് 1893–94-ൽ 'ന്യൂ ലാമ്പ്സ് ഫോർ ഓൾഡ്' ലേഖനങ്ങൾ; തിലക്, ബിപിൻ ചന്ദ്ര പാൽ, ലാലാ ലജ്പത് റായ് സ്വാശ്രയവും വിപുലമായ പങ്കാളിത്തവും ആവശ്യപ്പെട്ടു. (→ English: Moderates · हिन्दी: नरमपंथी)

In exam EnglishJudged by results, the Moderates' record is mixed. On the credit side, they built the first lasting all-India political body, gave educated Indians from every region the habit of working together, trained a generation in public life, spread ideas of representative government and civil liberty, and through the economic critique weakened the moral case for British rule. On the debit side, their base was narrow, mostly urban professionals; they made little effort to draw in peasants and workers; their trust in British justice was repeatedly let down; and their concrete gains were small. By the 1890s younger men were impatient. Aurobindo Ghose attacked the Congress in a series of articles titled New Lamps for Old in 1893–94, and Bal Gangadhar Tilak in Maharashtra, Bipin Chandra Pal in Bengal and Lala Lajpat Rai in Punjab began to call for self-reliance and wider participation.

ആകെ നോക്കിയാൽ 1885–1905 ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിത്തറ ഘട്ടം. ഭാഗം 1-ലെ ചിതറിയ സംഘടനകൾക്കു പകരം ഒരു അഖിലേന്ത്യാ സംഘടന; സേഫ്റ്റി വാൽവ് സിദ്ധാന്തം കാര്യമായി ഒന്നും വിശദീകരിക്കുന്നില്ല, കാരണം കോൺഗ്രസ് ഇന്ത്യൻ ശ്രമങ്ങളിൽനിന്നാണ് ജനിച്ചത്; രീതിയിൽ കരുതലുള്ള മിതവാദികൾ ആവശ്യങ്ങളിലൂടെയും സാമ്പത്തിക വിമർശനത്തിലൂടെയും കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിനെതിരായ കേസ് ഉണ്ടാക്കി — പിൽക്കാല നേതാക്കൾ അത് പൈതൃകമായി ഏറ്റെടുത്തു. കുറവ് വാദത്തിലല്ല, അനുനയത്തെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചതിലാണ്. വാതിലിൽ മുട്ടി മുട്ടി തുറക്കാതെ വന്നാൽ ശക്തമായി തള്ളുന്നവർ വരും — 1905-ലെ ബംഗാൾ വിഭജനത്തിനു ശേഷം നേതൃത്വം തീവ്രവാദികളിലേക്ക് നീങ്ങി. (→ English: safety-valve theory · Moderates · हिन्दी: सेफ़्टी वाल्व सिद्धांत · नरमपंथी)

In exam EnglishTaken together, the years from 1885 to 1905 were the foundation stage of the national movement. The scattered associations of Part 1 gave way to one all-India body; the safety-valve theory explains little, because the Congress grew out of Indian efforts; and the Moderates, cautious in method, set out in their demands and their economic critique the case against colonial rule that later leaders inherited. Their weakness lay less in what they argued than in relying on persuasion alone. When the partition of Bengal in 1905 showed that persuasion was not working, leadership began to pass to the Extremists, whose story opens the next chapter.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Who presided over the first session of the Indian National Congress held at Bombay in 1885?

  1. Dadabhai Naoroji
  2. W. C. Bonnerjee
  3. Surendranath Banerjea
  4. A. O. Hume
Show answer

Answer: B. W. C. Bonnerjee

(b) is correct: W. C. Bonnerjee of Calcutta presided over the first session. (a) is wrong: Naoroji presided over the second session, at Calcutta in 1886. (c) is wrong: Surendranath Banerjea was then busy with the Indian National Conference and presided over the Congress only later. (d) is wrong: Hume helped organise the session and was general secretary, not president.

Q2. Consider the following statements:
1. Badruddin Tyabji was the first Muslim president of the Indian National Congress.
2. George Yule, the first British president of the Indian National Congress, presided over its session at Madras.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct. Statement 1 is right: Tyabji presided at Madras in 1887. Statement 2 is wrong: Yule presided at Allahabad in 1888; the Madras session of 1887 was Tyabji's. So (b) and (c) are wrong because statement 2 is false, and (d) is wrong because statement 1 is true.

Q3. The 'safety-valve' theory of the origin of the Indian National Congress rests mainly on which one of the following?

  1. William Wedderburn's biography of A. O. Hume
  2. Lord Dufferin's speech of 1888
  3. Lord Curzon's letter of 1900
  4. Dadabhai Naoroji's Poverty and Un-British Rule in India
Show answer

Answer: A. William Wedderburn's biography of A. O. Hume

(a) is correct: the theory draws mainly on Wedderburn's biography of Hume, published in 1913. (b) is wrong: in 1888 Dufferin attacked the Congress as a 'microscopic minority'; he did not explain its origin as a safety valve. (c) is wrong: Curzon's 1900 letter predicted the Congress's fall. (d) is wrong: Naoroji's book is about the drain of wealth, not the Congress's origin.

Q4. Match List I (work) with List II (author):
List I
A. Poverty and Un-British Rule in India
B. The Economic History of India
C. New Lamps for Old
List II
1. R. C. Dutt
2. Dadabhai Naoroji
3. Aurobindo Ghose
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-2, B-1, C-3
  2. A-1, B-2, C-3
  3. A-3, B-1, C-2
  4. A-2, B-3, C-1
Show answer

Answer: A. A-2, B-1, C-3

(a) is correct: Naoroji wrote Poverty and Un-British Rule in India, Dutt The Economic History of India, and Aurobindo Ghose the New Lamps for Old articles of 1893–94. (b) is wrong because it swaps Naoroji and Dutt. (c) is wrong because it gives Naoroji's book to Aurobindo. (d) is wrong because it gives Dutt's book to Aurobindo and Aurobindo's articles to Dutt.

Q5. Consider the following statements about the Indian Councils Act, 1892:
1. It gave members of the legislative councils the right to vote on the annual budget.
2. It allowed members to ask questions, but not supplementary questions.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: B. 2 only

(b) is correct. Statement 1 is wrong: members could discuss the budget but could not vote on it. Statement 2 is right: questions were allowed after notice, but not supplementary questions. So (a) and (c) are wrong because statement 1 is false, and (d) is wrong because statement 2 is true.

Q6. Which one of the following was NOT among the demands of the early Congress (1885–1905)?

  1. Holding the ICS examination in India as well as in England
  2. Separation of judicial from executive functions
  3. Reduction of military expenditure
  4. Complete independence from British rule
Show answer

Answer: D. Complete independence from British rule

(d) is correct: the Moderates sought reforms within British rule, not complete independence, which the Congress adopted as its goal only much later. (a), (b) and (c) are wrong answers because each was a regular demand of the early Congress: simultaneous ICS examinations, separation of the judiciary from the executive and lower military spending.

Q7. Consider the following statements about Dadabhai Naoroji:
1. He was elected to the British House of Commons in 1892.
2. He presided over the Calcutta session of the Indian National Congress in 1886.
3. He founded the Servants of India Society.
Which of the statements given above are correct?

  1. 1 and 2 only
  2. 2 and 3 only
  3. 1 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: A. 1 and 2 only

(a) is correct. Statements 1 and 2 are right: Naoroji won Finsbury Central as a Liberal in 1892 and presided at Calcutta in 1886. Statement 3 is wrong: Gokhale founded the Servants of India Society in 1905. So (b), (c) and (d) are wrong because each includes statement 3.

Q8. Which Viceroy described the Indian National Congress as representing only a 'microscopic minority' of the people?

  1. Lord Lytton
  2. Lord Ripon
  3. Lord Dufferin
  4. Lord Curzon
Show answer

Answer: C. Lord Dufferin

(c) is correct: Dufferin used the phrase in 1888, after his early goodwill had turned to hostility. (a) is wrong: Lytton left India in 1880, before the Congress existed. (b) is wrong: Ripon's term ended in 1884, also before the Congress. (d) is wrong: Curzon was hostile too, but his remembered words (1900) were that the Congress was tottering to its fall.

← Part 1All partsQuick recap →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources