Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Revivalist, Muslim, Sikh, Parsi and anti-caste movements

தமிழில் விளக்கம்

Socio-religious reform movements · Part 2 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

Dayanand Saraswati and the Arya Samaj (1875), the DAV and Gurukul streams and shuddhi; Ramakrishna, Vivekananda and the Ramakrishna Mission (1897); the Theosophical Society and Annie Besant; Syed Ahmad Khan and the Aligarh movement, Deoband (1866) and the Ahmadiyya (1889); the Singh Sabhas and the Rahnumai Mazdayasnan Sabha; Phule and the Satyashodhak Samaj (1873), Sree Narayana Guru and the SNDP Yogam (1903), the Self-Respect Movement (1925); and the significance and limits of the reform movements.

Each idea is explained first in Tamil (தமிழ்), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Tamil and revise it in English.

பகுதி 1-இல் சீர்திருத்தவாதிகள் பழைய வழக்கங்களைப் பகுத்தறிவாலும் நூல்களின் புதிய பொருளாலும் சோதித்தனர். 1870-களிலிருந்து இரண்டாவது அலை வலுப்பெற்றது. சிலர் — மறுமலர்ச்சிவாதிகள் — 'நம் சமயம் ஒருகாலத்தில் தூய்மையாக, பெருமையாக இருந்தது; மேற்கிடம் கடன் வாங்க வேண்டாம், அந்தப் பொற்காலத்துக்கே திரும்புவோம்' என்றனர். பழைய வீட்டை இடிக்காமல் அடித்தளம் வரை சுத்தம் செய்வது போல. அதே நேரத்தில் முஸ்லிம்கள், சீக்கியர்கள், பார்சிகள் தங்கள் சமூகங்களுக்குள் சீர்திருத்தம் தொடங்கினர்; அடித்தட்டுச் சாதித் தலைவர்கள் கருணை கேட்பதை விட்டுச் சாதி அமைப்பையே தாக்கினர். இந்தப் பகுதி: ஆரிய சமாஜம், ராமகிருஷ்ண இயக்கம், பிரம்மஞான சபை; அலிகர் இயக்கம், தேவ்பந்த், அகமதியா; சிங் சபைகள், பார்சி சீர்திருத்தம்; புலே, ஸ்ரீ நாராயண குரு, ஈ.வெ. ராமசாமி; இறுதியில் இவற்றின் விளைவுகளின் மதிப்பீடு. (→ English: Arya Samaj · Theosophical Society · Aligarh movement · हिन्दी: आर्य समाज · थियोसोफ़िकल सोसाइटी · अलीगढ़ आंदोलन)

In exam EnglishPart 1 followed reformers who judged old customs by reason and by a fresh reading of scripture. From the 1870s a second wave grew stronger. Others, called revivalists, believed Indian faith had been noble and unspoilt in ancient times, so the task was to restore that glorious past instead of copying Western ways. At the same time Muslims, Sikhs and Parsis built reform movements inside their own communities, and leaders from castes kept at the bottom of the social order began to attack caste itself instead of asking the higher castes for kindness. This part takes these streams in turn: the Arya Samaj, the Ramakrishna movement and the Theosophical Society; the Aligarh movement, Deoband and the Ahmadiyya; the Singh Sabhas and Parsi reform; and the anti-caste work of Phule, Sree Narayana Guru and E. V. Ramasamy.

சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி (1824–1883) குஜராத்தின் கத்தியவாரில் பிறந்தார்; இளமையிலேயே வீட்டை விட்டுப் பல ஆண்டுகள் துறவியாகச் சுற்றினார், பிறகு பொதுப் பிரசாரம் தொடங்கினார். 1875-இல் பம்பாயில் ஆரிய சமாஜம் நிறுவினார்; அதே ஆண்டு அவரின் முதன்மை நூல் 'சத்யார்த்த பிரகாஷ்' வெளியானது. முழக்கம்: 'வேதங்களுக்குத் திரும்புங்கள்'. வேதங்கள் மட்டுமே உண்மையான, பிழையற்ற நூல்; பிற்காலப் புராணங்கள், உருவ வழிபாடு, இறந்த முன்னோருக்கான சடங்குகள், பரம்பரைப் புரோகிதர்களின் ஆதிக்கம் — அனைத்தையும் மறுத்தார். கிணற்று நீர் கலங்கினால் ஊற்றுக்கே போய்க் குடி என்பது போல. சமூகத்தில் உறுதியான சீர்திருத்தவாதி: குழந்தைத் திருமணம், பிறப்பால் சாதி இரண்டையும் எதிர்த்தார்; வர்ணம் குணம், நடத்தை சார்ந்தது என்றார்; பெண் கல்வி, விதவை மறுமணத்தை ஆதரித்தார். பஞ்சாப், மேற்கு ஐக்கிய மாகாணங்களில் அதிக ஆதரவு; லாகூர் வலுவான மையம். (→ English: Arya Samaj · Satyarth Prakash · हिन्दी: आर्य समाज · सत्यार्थ प्रकाश)

In exam EnglishSwami Dayanand Saraswati (1824–1883) was born in Kathiawar in Gujarat and spent years as a wandering ascetic before he began to preach in public. He founded the Arya Samaj at Bombay in 1875, the year his main work, Satyarth Prakash (The Light of Truth), was printed. His call was 'back to the Vedas'. He treated the Vedas as the one true and infallible scripture, and he rejected the later Puranas, idol worship, rites performed for dead ancestors and the authority of hereditary priests. On social questions he was a firm reformer: he opposed child marriage and caste fixed by birth, accepted varna only as a matter of merit and conduct, and supported the education of women and the remarriage of widows. The Samaj found its largest following in Punjab and the western United Provinces, and Lahore became its strongest centre.

தயானந்தரின் மறைவுக்குப் பின் சீடர்கள் கல்வி விஷயத்தில் இரண்டாகப் பிரிந்தனர். ஒரு பிரிவு 1886-இல் லாகூரில் லாலா ஹன்ஸ்ராஜ் தலைமையில் டி.ஏ.வி. (தயானந்த ஆங்கிலோ-வைதிக) பள்ளியைத் திறந்தது — இந்தி, சமஸ்கிருதத்துடன் ஆங்கிலம், நவீனப் பாடங்கள்; லாலா லஜபதி ராய் இந்தக் 'கல்லூரிப் பிரிவுடன்' நெருக்கமாக இருந்தார். மற்றொரு பிரிவு — சுவாமி சிரத்தானந்தர் (முன்ஷிராம்) — பண்டைய முறை வேண்டும் என்று 1902-இல் ஹரித்வார் அருகே காங்ரியில் குருகுலம் அமைத்தது. ஒரே வீட்டு அண்ணன் தம்பி — ஒருவர் புதிய ஆங்கிலப் பள்ளிக்கும், மற்றவர் ஆசிரமப் பள்ளிக்கும் பிள்ளைகளை அனுப்புவது போல. சமாஜம் 'சுத்தி'யையும் மேற்கொண்டது: இஸ்லாம் அல்லது கிறிஸ்தவத்துக்கு மாறியவர்களை மீண்டும் இந்து சமூகத்துக்குள் கொண்டுவரும் சடங்கு; பின்னர் தீண்டத்தகாதவர்களாக நடத்தப்பட்டவர்களின் நிலையை உயர்த்தவும். சுத்தி பலருக்கு மதிப்பைத் தந்தது, ஆனால் பஞ்சாபில் முஸ்லிம், கிறிஸ்தவ மிஷனரி அமைப்புகளுடன் போட்டியைக் கூர்மையாக்கியது. ஆகவே ஆரிய சமாஜம் சீர்திருத்தமும் மறுமலர்ச்சியும் இரண்டும். (→ English: Shuddhi · DAV School · हिन्दी: शुद्धि · डी.ए.वी. स्कूल)

In exam EnglishAfter Dayanand's death his followers split over how to carry his message into education. In 1886 one camp, led by Lala Hansraj, started the Dayanand Anglo-Vedic (DAV) School in Lahore, combining English and modern learning with Hindi and Sanskrit, and Lala Lajpat Rai was closely linked with this 'college party'. The other group, led by Swami Shraddhanand (earlier known as Munshi Ram), wanted schooling on the ancient pattern and founded the Gurukul at Kangri near Hardwar in 1902. The Samaj also took up Shuddhi, a ceremony to bring back into the Hindu fold people who had converted to Islam or Christianity, and later to raise groups treated as outcastes. Shuddhi gave many people a new sense of dignity, but because it was aimed at converts it also sharpened rivalry with Muslim and Christian missionary bodies in Punjab. The Arya Samaj was therefore at once a reforming force and a revivalist one.

இன்னொரு வகை மறுமலர்ச்சி ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரிடம் (1836–1886) தொடங்கியது — கல்கத்தா அருகே தட்சிணேஸ்வரம் காளி கோயில் பூசாரி. முறையான கல்வி குறைவு, ஆனால் தம் சாதனையால் — எல்லாச் சமயங்களும் ஒரே இறைவனை அடையும் வெவ்வேறு பாதைகள், உயிர்களுக்குச் செய்யும் சேவையே இறைசேவை என்று போதித்தார். ஒரே மலை உச்சிக்கு நான்கு பக்கங்களிலிருந்தும் பாதைகள் இருப்பது போல. அவரின் சீடர் நரேந்திரநாத் தத்தர் — சுவாமி விவேகானந்தர் (1863–1902). 1893-இல் சிகாகோ உலக சமய மாநாட்டில் வேதாந்தத்தை உலகப் பொதுச் சமயமாக முன்வைத்து மேற்கின் கவனத்தை ஈர்த்தார். இந்தியா திரும்பி 1897-இல் ராமகிருஷ்ண மிஷன் நிறுவினார்; தலைமையகம் கல்கத்தா அருகே பேலூர். முந்தைய அமைப்புகளைப் போலல்லாமல் சேவையே சமயத்தின் மையம்: பஞ்சம், பிளேக், வெள்ளத்தில் நிவாரணம், பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள். சாதிக் கடுமையையும் ஏழைகளைப் புறக்கணிப்பதையும் கண்டித்தார்; அச்சமின்றி, தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கச் சொன்னார்; இளம் தேசியவாதிகளுக்கு மரபின் மீது பெருமை தந்தார். (→ English: Ramakrishna Mission · हिन्दी: रामकृष्ण मिशन)

In exam EnglishAnother revival grew around Ramakrishna Paramahamsa (1836–1886), priest of the Dakshineswar Kali temple outside Calcutta. He had little formal schooling, but from his own spiritual practice he taught that the various religions were different roads to the same God and that serving living beings was itself a way of serving God. His best-known disciple, Narendranath Datta, became Swami Vivekananda (1863–1902). Speaking at Chicago's World's Parliament of Religions in 1893, he offered Vedanta as a message for all humanity and drew wide attention in the West. After returning home he established the Ramakrishna Mission in 1897 and based it at Belur, close to Calcutta. Unlike most earlier bodies, the Mission put social service at the centre of religion: relief during famine, plague and floods, and the running of schools and hospitals. Vivekananda condemned caste rigidity and the neglect of the poor, urged Indians to be fearless and self-reliant, and gave many young nationalists pride in their heritage.

பிரம்மஞான சபை 1875-இல் நியூயார்க்கில் நிறுவப்பட்டது — ரஷ்யாவில் பிறந்த மேடம் ஹெலினா பிளாவட்ஸ்கி, அமெரிக்கக் கர்னல் ஹென்றி ஸ்டீல் ஆல்காட். இவர்கள் பண்டைய இந்திய, பௌத்தச் சிந்தனையைப் போற்றினர்; இனம், சமயம், சாதி, பாலினம் பாராத உலகச் சகோதரத்துவத்தைப் போதித்தனர். 1879-இல் இந்தியா வந்தனர்; 1882-இல் சென்னை அருகே அடையாறு தலைமையகம் ஆனது. இந்தியாவில் புகழ்பெற்ற தலைவர் அன்னி பெசன்ட் — பிரிட்டிஷ் சமூகச் சீர்திருத்தவாதி; 1889-இல் சபையில் சேர்ந்து 1893-இல் இந்தியாவில் குடியேறினார். 1898-இல் காசியில் மத்திய இந்துக் கல்லூரி அமைத்தார்; அதுவே 1915 சட்டத்தின் கீழ் உருவான பனாரஸ் இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தின் அடிப்படை. வெளியாள் ஒருவர் நம் வீட்டுப் பழம்பொருளைப் புகழும்போதுதான் நமக்கே அதன் மதிப்புத் தெரிவது போல — வெளிநாட்டவரின் பாராட்டு படித்த இந்தியர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை தந்தது. ஆனால் மறைஞான ஆர்வம், பழமைச் சடங்குகளை ஆதரித்தது ஆகியவற்றுக்கு விமர்சனமும் வந்தது. பெசன்ட் பின்னர் 1916-இல் ஹோம் ரூல் லீக் தொடங்கினார் — அது பின்வரும் அத்தியாயத்தில். (→ English: Theosophical Society · हिन्दी: थियोसोफ़िकल सोसाइटी)

In exam EnglishHelena Petrovna Blavatsky, born in Russia, and Henry Steel Olcott, an American colonel, founded the Theosophical Society in New York in 1875. Its founders admired ancient Indian and Buddhist thought and taught a universal brotherhood of humanity without distinction of race, creed, caste or sex. They came to India in 1879, and in 1882 the Society made Adyar, near Madras, its headquarters. Its best-known leader in India was Annie Besant, a British social reformer who joined the Society in 1889 and settled in India in 1893. She founded the Central Hindu College at Benares in 1898, which became the nucleus of the Banaras Hindu University set up under an Act of 1915. By praising Hindu and Buddhist philosophy, Western theosophists gave educated Indians confidence in their own culture, though their interest in the occult and their defence of orthodox custom also drew criticism. Besant later entered politics and started a Home Rule League in 1916.

முஸ்லிம்களிடையே மிகச் செல்வாக்கான நவீனமாக்கல் இயக்கம் சர் சையத் அகமது கான் (1817–1898) தலைமையில். கம்பெனியின் நீதித்துறைப் பணியில் இருந்தார், 1857-இல் விசுவாசமாக இருந்தார்; கிளர்ச்சிக்குப் பின் ஆங்கிலேயருக்கும் முஸ்லிம் சமூகத்துக்கும் இடையிலான அவநம்பிக்கையைப் போக்கி, சமூகத்துக்கு நவீன அறிவைக் கொண்டுவர உழைத்தார். குர்ஆனைச் சரியாகப் படித்தால் பகுத்தறிவுக்கும் இயற்கை அறிவியலுக்கும் முரண்படாது என்றார். 1864-இல் அறிவியல் சங்கம் (சயின்டிஃபிக் சொசைட்டி) — மேற்கத்திய நூல்களை உருதுவில் மொழிபெயர்க்க; 'தஹ்ஸீப்-உல்-அக்லாக்' இதழ்; 1875-இல் அலிகரில் எம்.ஏ.ஓ. கல்லூரி — முதலில் பள்ளியாகத் திறந்து, இரண்டு ஆண்டுகளில் கல்லூரி வகுப்புகள்; 1920 சட்டத்தால் அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகம். இந்த அலிகர் இயக்கம் ஆங்கிலம் கற்ற புதிய முஸ்லிம் வர்க்கத்தை உருவாக்கியது. கிராமத்துப் பையன்களை நகரக் கல்லூரிக்கு அனுப்பிப் புதிய தலைவர்களை உருவாக்குவது போல. 1885-இல் தொடங்கிய காங்கிரஸிலிருந்து விலகி இருக்கச் சொன்னார் — தேர்தல் ஆட்சியில் முஸ்லிம்கள் நிரந்தரச் சிறுபான்மை ஆவார்கள் என்ற அச்சம்; இது பிற்கால முஸ்லிம் அரசியலை வடிவமைத்தது. (→ English: Aligarh movement · हिन्दी: अलीगढ़ आंदोलन)

In exam EnglishSir Syed Ahmad Khan (1817–1898) led what became the strongest current of modern reform within the Muslim community. He had served in the Company's judicial service and remained loyal in 1857, and after the revolt he worked to end the mistrust between the British and the Muslim community and to bring modern learning to it. He argued that the Quran, rightly read, did not conflict with reason or natural science. He set up the Scientific Society in 1864 to translate Western works into Urdu, ran the journal Tahzib-ul-Akhlaq, and in 1875 founded the Muhammadan Anglo-Oriental (MAO) College at Aligarh, which opened as a school and began college classes two years later; it became the Aligarh Muslim University under an Act of 1920. This Aligarh movement produced a new class of English-educated Muslims. Sir Syed also advised Muslims to keep away from the Indian National Congress founded in 1885, fearing that elected government would leave them a permanent minority, a stand that shaped later Muslim politics.

ஒவ்வொரு முஸ்லிம் தலைவரும் அலிகர் வழியை ஏற்கவில்லை. 1866-இல் முகம்மது காசிம் நானௌதவி, ரஷீத் அகமது கங்கோஹி — இன்றைய உத்தரப் பிரதேசத்தின் சஹாரன்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள தேவ்பந்தில் 'தாருல் உலூம்' மதரஸாவை நிறுவினர். இது பழமைவாத, மறுமலர்ச்சி நோக்கு: குர்ஆன், நபிகளின் மரபுகளில் சமய அறிஞர்களைப் பயிற்றுவித்தல், சமூகத்தின் ஒழுக்க-சமயப் புத்துயிர்ப்பு; மேற்கத்தியக் கல்விக்கும் காலனி அரசுக்கும் தூரம். அரசியலில் அலிகருக்கு எதிர் — காங்கிரஸ் மீது அனுதாபம். ஒரே ஊரில் இரண்டு பெரியவர்கள் — ஒருவர் 'நகரப் படிப்பு வேண்டும்', மற்றவர் 'நம் பழைய பள்ளியே நல்லது' என்பது போல. மூன்றாவது நீரோட்டம் — அகமதியா இயக்கம்: 1889-இல் பஞ்சாபின் காதியானில் மிர்சா குலாம் அகமது. மனிதகுலத்துக்கு உலகப் பொதுச் சமயம் என்றார், வாளால் நடத்தும் சமயப் போரை மறுத்தார், சமயக் கல்வியுடன் மேற்கத்தியக் கல்வியும் தரும் பள்ளிகள் அமைத்தார். ஆனால் தாமே வாக்களிக்கப்பட்ட மசீஹ் என்ற அவரது கூற்றால் இது தனித்துப் போனது; பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள் இதை முதன்மை இஸ்லாமாக ஏற்பதில்லை. (→ English: Deoband · Ahmadiyya movement · हिन्दी: देवबंद · अहमदिया आंदोलन)

In exam EnglishNot every Muslim leader accepted the Aligarh path. The Dar-ul-Ulum seminary at Deoband, in today's Saharanpur district of Uttar Pradesh, was started in 1866 by Muhammad Qasim Nanautavi and Rashid Ahmad Gangohi. The Deoband school was orthodox and revivalist. It trained religious scholars in the Quran and the traditions of the Prophet, aimed at the moral and religious renewal of the community, and kept its distance from Western learning and from the colonial government. In politics it took the opposite line to Aligarh and was sympathetic to the Congress. A third stream, the Ahmadiyya movement, was founded by Mirza Ghulam Ahmad at Qadian in Punjab in 1889. It spoke of a universal religion of humanity, rejected holy war waged by the sword and set up schools that gave Western education alongside religious teaching. But its founder's claim to be a promised messiah set it apart, and most Muslims do not accept the Ahmadiyya as part of mainstream Islam.

சீக்கியரிடையே சீர்திருத்தம் சிங் சபை இயக்கத்துடன் தொடங்கியது. முதல் சிங் சபை 1873-இல் அமிர்தசரசில்; இரண்டாவது, மேலும் தீவிரமானது, 1879-இல் லாகூரில். நோக்கங்கள்: இந்துச் சடங்குகள், மூடநம்பிக்கைகள் இல்லாத தூய சீக்கிய நடைமுறையை மீட்பது; குருமுகி எழுத்தில் பஞ்சாபிக் கல்வி; பஞ்சாபில் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள், ஆரிய சமாஜத்தின் சவாலுக்குப் பதில். 1892-இல் அமிர்தசரஸ் கால்சா கல்லூரி இந்த முயற்சியிலிருந்தே. இந்த இயக்கம் 1920-களின் அகாலி இயக்கத்துக்கு நிலம் தயாரித்தது — குருத்வாராக்களைப் பரம்பரை மகந்துகளின் கையிலிருந்து மீட்கும் போராட்டம் 1925 சீக்கிய குருத்வாரா சட்டத்துடன் முடிந்தது. கோயில் சாவி ஒரு குடும்பத்தின் கையிலிருந்து எல்லா பக்தர்களின் குழுவுக்கு வந்தது போல. பம்பாய் பார்சிகளிடையே நௌரோஜி பர்தூன்ஜி, தாதாபாய் நௌரோஜி, எஸ்.எஸ். பெங்காலி முதலியோர் 1851-இல் 'ரஹ்னுமாய் மஸ்தயஸ்னன் சபா' (சமயச் சீர்திருத்தச் சங்கம்) அமைத்தனர் — பெண் கல்வி, திருமண வழக்கச் சீர்திருத்தம், எளிய சொராஸ்ட்ரிய வழிபாடு; 'ராஸ்த் கோஃப்தார்' இதழ் மூலம் பரப்பல். (→ English: Singh Sabha · Rahnumai Mazdayasnan Sabha · हिन्दी: सिंह सभा · रहनुमाई मज़दयासन सभा)

In exam EnglishThe Singh Sabha movement was the starting point of Sikh reform. The first Singh Sabha was formed at Amritsar in 1873, and a second, more radical one at Lahore in 1879. Their members wanted to restore what they saw as pure Sikh practice, free of Hindu rituals and superstition, to spread education in Punjabi in the Gurmukhi script, and to answer the challenge of Christian missionaries and the Arya Samaj in Punjab; the Khalsa College at Amritsar, opened in 1892, grew out of this effort. The movement prepared the ground for the Akali movement of the 1920s, whose campaign to take the gurdwaras out of the hands of hereditary mahants ended with the Sikh Gurdwaras Act of 1925. Among the Parsis of Bombay, Naoroji Furdonji, Dadabhai Naoroji, S. S. Bengalee and others founded the Rahnumai Mazdayasnan Sabha (Religious Reform Association) in 1851. It worked for the education of girls, the reform of marriage customs and a simpler Zoroastrian worship, and spread its ideas through the journal Rast Goftar.

சாதி எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் முந்தைய சீர்திருத்தவாதிகளைவிட மேலும் சென்றன — ஏனெனில் அதிகம் துன்புற்ற சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களே பெரும்பாலும் தலைவர்கள். மகாராஷ்டிரத்தில் பூனாவின் மாலி (தோட்டக்காரர்) சாதியைச் சேர்ந்த ஜோதிராவ் (ஜோதிபா) புலே (1827–1890) 1848-இல் மனைவி சாவித்திரிபாய் புலேயுடன் பெண்கள் பள்ளி திறந்தார்; பின்னர் அடித்தட்டுச் சாதிக் குழந்தைகளுக்குப் பள்ளிகள். 'குலாம்கிரி' (அடிமைத்தனம், 1873) நூலில் பிராமண ஆதிக்கம் சூத்திரர், அதிசூத்திரர் மீது திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனமே என்றார்; அதே ஆண்டு சத்யசோதக சமாஜம் (உண்மை தேடுவோர் சங்கம்) நிறுவினார். சடங்குகளுக்குப் பிராமணப் புரோகிதர் தேவையில்லை என்று, புரோகிதர் இல்லாமலே திருமணங்கள் நடத்தினர்; கீழ்ச் சாதிகளுக்கும் பெண்களுக்கும் கல்வி, சம உரிமை கோரினர். வீட்டுத் திருமணத்தை நாமே, நம் மொழியிலேயே நடத்துவோம் என்பது போல. விதவைகள் பாதுகாப்பாகப் பிரசவித்துக் குழந்தைகளை வளர்க்க ஓர் இல்லமும் திறந்தார். சாதியும் பெண்ணடிமையும் ஒரே அநீதியின் பகுதிகள் என்றார்; பின்னர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் அவரைத் தம் குருமாரில் ஒருவராகக் குறிப்பிட்டார். (→ English: Satyashodhak Samaj · हिन्दी: सत्यशोधक समाज)

In exam EnglishThe anti-caste movements went further than the earlier reformers because they were led largely by people from the castes that suffered most. Jyotirao (Jyotiba) Phule (1827–1890) of Poona, who came from the Mali (gardener) caste, started a girls' school with his wife Savitribai Phule in 1848 and went on to open schools for children of the most oppressed castes. In his 1873 book Gulamgiri (Slavery) he argued that Brahmin dominance had kept the shudras and atishudras in a condition no better than bondage, and in the same year he founded the Satyashodhak Samaj (Society of Truth Seekers). The Samaj held that ceremonies needed no Brahmin priest, conducted weddings without one, and demanded education and equal rights for the lower castes and for women. Phule also opened a home where widows could give birth safely and keep their children. His work treated caste and the subjection of women as parts of one injustice, and B. R. Ambedkar later named him among his teachers.

கேரளத்தில் ஸ்ரீ நாராயண குரு (1856–1928) ஈழவர் சமூகத்தில் பிறந்தார் — அந்தச் சமூகம் தீண்டாமையை அனுபவித்தது, பல கோயில்களுக்குள் நுழைவு இல்லை. அவர் தமக்கென கோயில்களைக் கட்டிச் சாதியைச் சவாலுக்கு அழைத்தார்: 1888-இல் அருவிப்புரத்தில் சிவன் சிலையைப் பிரதிஷ்டை செய்தார் — இச்சடங்கைப் பிராமணர் மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்ற விதியை உடைத்தார். 'கோயிலுக்குள் விடாவிட்டால் நம் கோயிலை நாமே கட்டுவோம்' என்பது போல. செய்தி: 'மனிதனுக்கு ஒரே சாதி, ஒரே மதம், ஒரே கடவுள்'. 1903-இல் சீடர்கள் ஈழவரிடையே கல்வி, கோயில் சீர்திருத்தம், சமூக மேம்பாட்டுக்காக எஸ்.என்.டி.பி. யோகத்தை நிறுவினர். சென்னை மாகாணத்தில் ஈ.வெ. ராமசாமி — பின்னர் 'பெரியார்' — காங்கிரஸை விட்டு 1925-இல் சுயமரியாதை இயக்கம் தொடங்கினார்: பிராமண ஆதிக்கம், சாதி, சமய மூடநம்பிக்கை மீது தாக்குதல்; பகுத்தறிவு, பெண்களுக்குச் சம உரிமை; புரோகிதர் இல்லாத 'சுயமரியாதைத் திருமணங்கள்'. (→ English: untouchability · Self-Respect Movement · हिन्दी: अस्पृश्यता · आत्मसम्मान आंदोलन)

In exam EnglishSree Narayana Guru (1856–1928) came from Kerala's Ezhava community, a group kept out of many temples and subjected to untouchability. His answer to being kept out of temples was to consecrate temples himself: at Aruvippuram in 1888 he installed a Shiva idol with his own hands, defying the custom that reserved this act for Brahmin priests. The motto most linked with him is 'one caste, one religion, one God for man'. In 1903 his followers founded the Sree Narayana Dharma Paripalana (SNDP) Yogam to spread education, temple reform and social uplift among the Ezhavas. In the Madras Presidency, E. V. Ramasamy, later called Periyar, left the Congress and launched the Self-Respect Movement in 1925. It attacked Brahmin dominance, caste and religious superstition, called for rationalism and for equal rights for women, and promoted 'self-respect marriages' held without priests.
Reform organisations of Part 2
OrganisationYear and placeFounder or leading figures
Rahnumai Mazdayasnan Sabha1851, BombayNaoroji Furdonji, Dadabhai Naoroji, S. S. Bengalee
Scientific Society1864Syed Ahmad Khan
Dar-ul-Ulum1866, DeobandMuhammad Qasim Nanautavi, Rashid Ahmad Gangohi
Singh Sabha1873, AmritsarSikh reformers
Satyashodhak Samaj1873, PoonaJyotirao Phule
Arya Samaj1875, BombaySwami Dayanand Saraswati
Theosophical Society1875, New York (Adyar from 1882)H. P. Blavatsky, H. S. Olcott
Muhammadan Anglo-Oriental College1875, AligarhSyed Ahmad Khan
Ahmadiyya movement1889, QadianMirza Ghulam Ahmad
Ramakrishna Mission1897, BelurSwami Vivekananda
SNDP Yogam1903, KeralaFollowers of Sree Narayana Guru
Self-Respect Movement1925, Madras PresidencyE. V. Ramasamy (Periyar)

மொத்தத்தில் சீர்திருத்த, மறுமலர்ச்சி நீரோட்டங்கள் இலக்கைவிட முறையிலேயே வேறுபட்டன: ஒன்று பகுத்தறிவு, மேற்கத்திய முன்மாதிரி நோக்கி; மற்றொன்று ஒரு இலட்சியக் கடந்த காலம் நோக்கி; ஆனாலும் இரண்டும் குழந்தைத் திருமணம், புரோகித ஆதிக்கம், கல்விப் புறக்கணிப்பைத் தாக்கின. ஒரே ஊருக்கு இரண்டு வழிகள் — ஒன்று புதிய சாலை, மற்றொன்று பழைய ஒற்றையடிப் பாதை. வரலாற்றாசிரியர்கள் மூன்று வரம்புகள் சொல்கின்றனர்: பெரும்பாலும் படித்த, நகர உயர்-நடுத்தர வர்க்கங்களையே எட்டின, விவசாயிகள் பெருந்திரள் வெளியே நின்றது; ஒரு சமயத்தின் பொற்காலத்தை நோக்கியதால் சுத்தியும் அதற்குப் போட்டியாக எழுந்த இயக்கங்களும் சமூகங்களிடையே சுவர்களை இறுக்கின; பல சீர்திருத்தவாதிகள் சாதியை விமர்சித்தபடியே சொந்த வாழ்வில் கடைப்பிடித்தனர். இருந்தும் பலன்கள் உண்மை: கொடிய வழக்கங்களுக்கு எதிராகச் சட்டங்கள், பெண்கள்-கீழ்ச் சாதிகளுக்குப் பள்ளிகள், காலனிய இகழ்ச்சிக்கு முன் தன்மானம், சங்கங்கள்-இதழ்கள்-கூட்டங்கள் நடத்தும் பயிற்சி. இந்தப் பழக்கங்களே அடுத்த அத்தியாயத்தின் அரசியல் சங்கங்களுக்கும் காங்கிரஸுக்கும் இட்டுச் சென்றன. (→ English: Shuddhi · हिन्दी: शुद्धि)

In exam EnglishSeen as a whole, the two streams disagreed on the route more than on the goal; reformists drew on reason and Western models, revivalists on a golden age they imagined, yet both attacked child marriage, priestly control and the neglect of education. Historians point to three limits. Most of these movements reached mainly the educated, urban upper and middle classes, and the mass of peasants stayed outside them. By looking back to the golden age of one faith, some revivalist efforts, such as Shuddhi and the rival drives it provoked, hardened the boundaries between communities. And many reformers kept caste in their own lives even while criticising it. The gains were still real. The movements won laws against cruel customs, spread schools for girls and the lower castes, gave Indians self-respect in the face of colonial contempt, and trained people to run societies, newspapers and public meetings. Those habits fed directly into the political associations and the Indian National Congress described in the next chapter.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Who founded the Ramakrishna Mission in 1897?

  1. Ramakrishna Paramahamsa
  2. Swami Vivekananda
  3. Swami Dayanand Saraswati
  4. Annie Besant
Show answer

Answer: B. Swami Vivekananda

Swami Vivekananda founded the Mission in 1897. Ramakrishna had died in 1886, so (a) is wrong; Dayanand founded the Arya Samaj (1875), so (c) is wrong; Annie Besant led the Theosophical Society in India, so (d) is wrong.

Q2. Consider the following statements:
1. The Arya Samaj was founded at Bombay in 1875.
2. The Gurukul at Kangri was founded by Lala Hansraj.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The Gurukul at Kangri (1902) was founded by Swami Shraddhanand; Lala Hansraj headed the DAV School at Lahore (1886). So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q3. Match List I with List II:
List I (Organisation)
A. Satyashodhak Samaj
B. SNDP Yogam
C. Self-Respect Movement
D. Rahnumai Mazdayasnan Sabha
List II (Linked with)
1. Followers of Sree Narayana Guru
2. E. V. Ramasamy
3. Jyotirao Phule
4. Parsi reformers of Bombay
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-3, B-1, C-2, D-4
  2. A-1, B-3, C-2, D-4
  3. A-3, B-2, C-1, D-4
  4. A-4, B-1, C-2, D-3
Show answer

Answer: A. A-3, B-1, C-2, D-4

Phule founded the Satyashodhak Samaj (A-3), Sree Narayana Guru's followers the SNDP Yogam (B-1), E. V. Ramasamy the Self-Respect Movement (C-2), and Parsi reformers the Rahnumai Mazdayasnan Sabha (D-4). (b) gives the SNDP to Phule, (c) swaps the SNDP and the Self-Respect Movement, and (d) gives the Satyashodhak Samaj to the Parsis, so they are wrong.

Q4. Consider the following statements about the Theosophical Society:
1. It was founded in New York in 1875.
2. Annie Besant was one of its two founders.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The founders were H. P. Blavatsky and H. S. Olcott; Annie Besant joined in 1889. So statement 2 is wrong, and (b), (c) and (d) are wrong.

Q5. Consider the following statements:
1. The Deoband school trained its students mainly in Western science and English.
2. Syed Ahmad Khan set up the Scientific Society to translate Western works into Urdu.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: B. 2 only

Only 2 is correct. Deoband was an orthodox seminary that trained scholars in the Quran and the traditions of the Prophet and kept away from Western learning, so statement 1 is wrong; hence (a), (c) and (d) are wrong.

Q6. The first Singh Sabha was formed in 1873 at

  1. Lahore
  2. Amritsar
  3. Qadian
  4. Ludhiana
Show answer

Answer: B. Amritsar

The first Singh Sabha was formed at Amritsar in 1873. The Lahore Singh Sabha came later, in 1879, so (a) is wrong; Qadian is linked with the Ahmadiyya movement (1889), so (c) is wrong; Ludhiana is not linked with the founding of the Singh Sabha, so (d) is wrong.

Q7. Which reformer consecrated an idol of Shiva at Aruvippuram in 1888, challenging the rule that only Brahmins could perform such a rite?

  1. Jyotirao Phule
  2. E. V. Ramasamy
  3. Sree Narayana Guru
  4. Swami Vivekananda
Show answer

Answer: C. Sree Narayana Guru

Sree Narayana Guru performed the Aruvippuram consecration in 1888. Phule worked in Maharashtra through schools and the Satyashodhak Samaj, so (a) is wrong; E. V. Ramasamy led the Self-Respect Movement from 1925, so (b) is wrong; Vivekananda founded the Ramakrishna Mission, so (d) is wrong.

Q8. Consider the following statements:
1. Gulamgiri was written by Jyotirao Phule.
2. Satyarth Prakash was written by Swami Vivekananda.
3. The Ahmadiyya movement was founded by Mirza Ghulam Ahmad at Qadian.
Which of the statements given above are correct?

  1. 1 and 2 only
  2. 1 and 3 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: B. 1 and 3 only

Statements 1 and 3 are correct. Satyarth Prakash was written by Swami Dayanand Saraswati, not Vivekananda, so statement 2 is wrong; every option that includes 2, namely (a), (c) and (d), is therefore wrong.

← Part 1All partsQuick recap →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources