English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

From Swarajists to Purna Swaraj, 1922–1929

தமிழில் விளக்கம்

Civil Disobedience and the Round Table Conferences, 1922–1934 · Part 1 / 3 · Fact-checked on 8 November 2026 · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The Swarajists and the No-changers after Non-Cooperation, the constructive programme and the Vaikom satyagraha, the all-British Simon Commission and its boycott, the Nehru Report and Jinnah's Fourteen Points, the Bardoli satyagraha of 1928, the Irwin declaration and the Delhi Manifesto, and the Lahore session's resolution for Purna Swaraj and Independence Day, 26 January 1930.

Each idea is explained first in Tamil (தமிழ்), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Tamil and revise it in English.

மார்ச் 1922இல் காந்தி சிறை சென்ற பின் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் முன் கடினமான கேள்வி: சேர்வதற்கு மக்கள் போராட்டம் எதுவும் இல்லாதபோது தேசிய இயக்கத்தை எப்படி உயிருடன் வைப்பது? அறுவடை முடிந்து மீண்டும் விதைக்கும் வரை விவசாயி சும்மா இருப்பதில்லை — நிலத்தைச் சீர்செய்கிறார், விதையைச் சேமிக்கிறார். 1922–1929 அப்படிப்பட்ட காலம்: அடுத்த போராட்டம் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்பதை இந்த ஆண்டுகளே தீர்மானித்தன. இரண்டு வழிகள் — சட்டமன்றங்களுக்குள் நுழைவது, பொறுமையான ஆக்கப்பணி — இரண்டும் பங்காற்றின. பின்னர் அரசியலமைப்பை மறுஆய்வு செய்ய ஆங்கிலேயர் மட்டுமே கொண்ட ஆணையத்தை அனுப்பியதால் ஏறக்குறைய எல்லாக் கட்சிகளும் ஒன்றுபட்டன; இந்தியர் தங்கள் சொந்த அரசியலமைப்பு வரைவால் பதிலளித்தனர். பிரிட்டன் பாதி வழி கூட வராததால் டிசம்பர் 1929 லாகூரில் காங்கிரஸ் கோரிக்கையை முழு விடுதலையாக உயர்த்தியது. (→ English: Indian National Congress · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस)

In exam EnglishWhen Gandhi went to prison in March 1922, the Indian National Congress was left with a hard question: how do you keep a national movement alive when there is no mass struggle to join? The years from 1922 to 1929 are sometimes treated as a quiet gap between two great campaigns, but they decided how the next campaign would be fought. Two answers competed, entering the councils and doing patient constructive work, and both played a part. Then a British decision to send an all-British commission to review India's constitution united almost every party against the government, and Indians replied with their own draft constitution. When Britain would not meet them halfway, the Congress raised its demand from dominion status to complete independence at Lahore in December 1929.

முதல் பதில் சி. ஆர். தாஸ், மோதிலால் நேருவுடையது. 1919 சட்டத்தின் சட்டமன்றங்களை விசுவாசிகளுக்கே விட்டுவிடக் கூடாது — தேசியவாதிகள் தேர்தலில் வென்று உள்ளே சென்று, உள்ளிருந்தே வேலையைத் தடுத்தால், அவை இந்தியருக்கு எவ்வளவு குறைந்த அதிகாரம் தருகின்றன என்பது வெளிப்படும் என்றனர். எதிரணி மைதானத்துக்குள் இறங்கி அவர்கள் ஆட்டத்தை நிறுத்துவது போல. டிசம்பர் 1922 கயா மாநாட்டில் (தாஸ் தலைமை) இத்திட்டம் தோற்றது. தாஸ் பதவி விலகி 1 ஜனவரி 1923 அன்று மோதிலாலுடன் காங்கிரஸ்-கிலாபத் சுயராஜ்யக் கட்சியைத் தொடங்கினார் — பொதுவாகச் சுயராஜ்யக் கட்சி. எதிர்த்தவர்கள் 'மாற்றம் வேண்டாதோர்' — வல்லபாய் படேல், ராஜேந்திர பிரசாத், சி. ராஜகோபாலாச்சாரி, எம். ஏ. அன்சாரி — சட்டமன்ற அரசியல் கிராமங்களிலிருந்து சக்தியை இழுத்துவிடும் என்றனர். பிளவைத் தவிர்க்க செப்டம்பர் 1923 டெல்லி சிறப்பு மாநாடு (அபுல் கலாம் ஆசாத் தலைமை) போட்டியிட அனுமதித்தது. 1924இல் விடுதலையான காந்தி இதை ஏற்றார்; அந்த டிசம்பர் பெல்காம் மாநாட்டில் (அவர் தலைமை தாங்கிய ஒரே மாநாடு) சுயராஜ்யவாதிகள் காங்கிரஸ் சார்பில் சட்டமன்றங்களில் பணியாற்றுவதாக ஏற்கப்பட்டது. (→ English: Swaraj Party · हिन्दी: स्वराज पार्टी)

In exam EnglishThe first answer came from C. R. Das and Motilal Nehru. They argued that the councils created by the Act of 1919 should not be left to loyalists: nationalists should win the elections, enter the councils and obstruct their work from inside, exposing how little power they really gave Indians. At the Gaya session of December 1922, which Das himself chaired, this proposal was defeated. Das resigned as Congress president and on 1 January 1923 formed, with Motilal Nehru, the Congress-Khilafat Swaraj Party, usually called the Swaraj Party. Their opponents, the No-changers, among them Vallabhbhai Patel, Rajendra Prasad, C. Rajagopalachari and M. A. Ansari, held that council politics would draw energy away from the villages and weaken the movement. To avoid a split, a special session in Delhi in September 1923, presided over by Abul Kalam Azad, allowed Congressmen to stand for election. After his release in 1924 Gandhi accepted the arrangement, and at the Belgaum session that December, the only one he ever presided over, the Swarajists were recognised as working in the councils for the Congress.

நவம்பர் 1923 தேர்தலில் சுயராஜ்யக் கட்சி நன்கு வென்றது — மத்திய மாகாணச் சட்டமன்றத்தில் பெரும்பான்மை, வங்காளத்திலும் மத்திய சட்டமன்றப் பேரவையிலும் வலுவான குழு. வரவுசெலவுத் திட்டங்களை நிராகரித்தனர், அரசு மசோதாக்களைத் தோற்கடித்தனர், விவாதங்கள் மூலம் சுயாட்சி வாதத்தை மக்கள் முன் வைத்தனர். 1925இல் விட்டல்பாய் படேல் மத்திய சட்டமன்றப் பேரவையின் முதல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இந்தியத் தலைவர் ஆனார். ஆனால் வரம்புகள் இருந்தன: சட்டமன்றங்கள் நிராகரித்தாலும் கவர்னர் ஜெனரலும் ஆளுநர்களும் சட்டங்களையும் வரவுசெலவையும் சான்றளிக்க முடியும் — தடுப்பது தாமதிக்கும், நிறுத்தாது. ரயில் முன் கல் வைத்தால் சற்று நிற்கும், ஓட்டுநர் அதை எடுத்துவிட்டுப் போய்விடுவார். ஜூன் 1925இல் சி. ஆர். தாஸின் மறைவு பெரும் இழப்பு; எம். ஆர். ஜெயகர், என். சி. கேல்கர் போன்ற 'பதிலுறவாளர்கள்' அரசுடன் ஒத்துழைத்துப் பதவி ஏற்க விரும்பினர். (→ English: Swaraj Party · हिन्दी: स्वराज पार्टी)

In exam EnglishIn the elections of November 1923 the Swaraj Party did well, winning a majority in the Central Provinces council and emerging as a strong group in Bengal and in the Central Legislative Assembly. Its members voted down budgets, defeated government bills and used debates to put the case for self-rule before the public. In 1925 Vithalbhai Patel became the first elected Indian President of the Central Legislative Assembly. The method had limits, however. Obstruction could delay the government but not stop it, since the Governor-General and Governors could certify laws and budgets the councils rejected. The death of C. R. Das in June 1925 removed the party's strongest leader, and a group known as the Responsivists, among them M. R. Jayakar and N. C. Kelkar, began to favour cooperating with the government and accepting office.

இதற்கிடையில் மாற்றம் வேண்டாதோர் இயக்கத்தைக் கிராமங்களில் வேரூன்ற வைத்தனர் — ஆசிரமங்கள், தேசியப் பள்ளிகள் நடத்தினர், 1925இல் தொடங்கிய அகில இந்திய நூற்போர் சங்கம் மூலம் கதரைப் பரப்பினர், இந்து-முஸ்லிம் நல்லிணக்கத்துக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினரிடையேயும் பணியாற்றினர். இக்காலத்தின் புகழ்பெற்ற போராட்டம் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் 1924–25 வைக்கம் சத்தியாகிரகம் — வைக்கம் கோயிலைச் சுற்றிய சாலைகளில் 'கீழ்' சாதியினர் நடக்கக் கூடாது என்ற தடைக்கு எதிராக. டி. கே. மாதவன், கே. பி. கேசவ மேனன், கே. கேளப்பன் தலைமையில், சென்னை மாகாணத்திலிருந்து வந்த ஈ. வெ. ராமசாமியுடன், தொண்டர்கள் நாள்தோறும் தடுப்பை நோக்கி நடந்து கைதாயினர். 1925இல் காந்தி வந்தார்; அதே ஆண்டு சமரசத்தில் சில சாலைகள் திறக்கப்பட்டன. ஊர்ப் பாதை எல்லோருக்கும் உரியது — அதுவே அவர்கள் சொன்னது. இந்தப் பணி ஆயிரக்கணக்கான உள்ளூர்த் தொண்டர்களை உருவாக்கியது. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishThe No-changers meanwhile kept the movement rooted in the villages. They ran ashrams and national schools, spread khadi through the All India Spinners' Association founded in 1925, worked for Hindu-Muslim harmony and campaigned among the depressed classes. The best-known struggle of these years was the Vaikom satyagraha of 1924–25 in the princely state of Travancore, where so-called lower castes were barred from using the roads around the Vaikom temple. Led by T. K. Madhavan, K. P. Kesava Menon and K. Kelappan, and joined by E. V. Ramasami from the Madras Presidency, volunteers walked towards the barrier day after day and accepted arrest. Gandhi visited in 1925, and the struggle ended that year with a compromise that opened some of the roads. Such work trained thousands of local workers who would lead the next mass movement.

1919 சட்டம் பத்தாண்டுக்குப் பின் சீர்திருத்தங்களை மறுஆய்வு செய்வதாகச் சொன்னது. இரண்டாண்டு முன்பே, நவம்பர் 1927இல், பிரிட்டன் கன்சர்வேட்டிவ் அரசு இந்திய சட்டப்பூர்வ ஆணையத்தை அமைத்தது — தலைவர் சர் ஜான் சைமன் பெயரால் சைமன் குழு. எதிர்கால லேபர் பிரதமர் கிளமென்ட் அட்லீ உட்பட ஏழு பேரும் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்; ஒரு இந்தியர் கூட இல்லை. வீட்டாரைக் கேட்காமல் வெளியாட்கள் உட்கார்ந்து வீட்டுப் பாகப்பிரிவினை செய்வது போல — தங்கள் அரசியலமைப்பைத் தீர்மானிப்பதில் பங்கேற்கத் தகுதியில்லை என்று சொன்னதாகவே இந்தியர் கருதினர். டிசம்பர் 1927 சென்னை மாநாடு (எம். ஏ. அன்சாரி தலைமை) ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் ஒவ்வொரு வடிவிலும் புறக்கணிக்கத் தீர்மானித்தது; அதே மாநாடு முழு விடுதலையே இலக்கு என்று அறிவித்தது. ஜின்னா தலைமையிலான முஸ்லிம் லீக் பிரிவும் பல தாராளவாதிகளும் புறக்கணிப்பில் சேர்ந்தனர். (→ English: Simon Commission · हिन्दी: साइमन कमीशन)

In exam EnglishThe Act of 1919 had promised a review of the reforms after ten years. In November 1927, two years early, the Conservative government in Britain appointed the Indian Statutory Commission, known as the Simon Commission after its chairman, Sir John Simon. All seven members, including the future Labour Prime Minister Clement Attlee, were British members of Parliament; not one Indian was included. Indians of almost every shade read this as a declaration that they were unfit to take part in deciding their own constitution. At its Madras session of December 1927, presided over by M. A. Ansari, the Congress resolved to boycott the commission at every stage and in every form, and the same session declared complete independence to be the goal of the Indian people. A section of the Muslim League under Jinnah and many Liberals also joined the boycott.

3 பிப்ரவரி 1928 அன்று ஆணையம் பம்பாயில் இறங்கியதும் நாடு தழுவிய கடையடைப்பு; எங்கு சென்றாலும் கறுப்புக் கொடிகள், 'சைமனே திரும்பிப் போ' முழக்கம். காவல்துறை வலிமையைப் பயன்படுத்தியது. 30 அக்டோபர் 1928 லாகூரில் மௌன ஊர்வலம் நடத்திய லாலா லஜபதி ராய் தடியடியில் தாக்கப்பட்டார்; 17 நவம்பர் 1928 அன்று இறந்தார் — அந்த மரணம் பகத் சிங் குழுவை டிசம்பரில் காவல் அதிகாரி சாண்டர்ஸ் கொலைக்கு இட்டுச் சென்றது. சைமன் குழு 1930இல் அறிக்கை வெளியிட்டது: இரட்டை ஆட்சி ஒழிப்பு, மாகாணங்களுக்குப் பொறுப்பாட்சி — ஆனால் மத்திய அரசு பிரிட்டனுக்கே பதில் சொல்லும், டொமினியன் அந்தஸ்து பற்றிப் பேச்சே இல்லை. சமையலறையை ஒப்படைத்து வீட்டுச் சாவியைத் தானே வைத்துக்கொள்வது போல — இந்தியாவில் ஏறக்குறைய யாருக்கும் திருப்தியில்லை. (→ English: Simon Commission · हिन्दी: साइमन कमीशन)

In exam EnglishThe commission landed at Bombay on 3 February 1928 to an all-India hartal, and wherever it went it was met by black flags and the cry 'Simon go back'. The police answered with force. At Lahore on 30 October 1928 Lala Lajpat Rai, leading a silent procession, was struck in a lathi charge; he died on 17 November 1928, and his death led Bhagat Singh and his comrades to the killing of the police officer Saunders in December. The Simon Commission published its report in 1930. It proposed ending dyarchy and giving the provinces responsible government, but it left the central government answerable to Britain and did not mention dominion status, so by the time it appeared it satisfied hardly anyone in India.

இந்தியச் செயலர் லார்டு பர்கன்ஹெட் 'உங்கள் அரசியலமைப்பில் நீங்கள் ஒத்துப்போக முடியாது' என்று கேலி செய்தார். 1928இல் அனைத்துக் கட்சி மாநாடு சவாலை ஏற்று மோதிலால் நேரு தலைமையில் குழு அமைத்தது; ஆகஸ்ட் 1928 அதன் அறிக்கையே நேரு அறிக்கை. அது டொமினியன் அந்தஸ்து கேட்டது — கனடா, ஆஸ்திரேலியா போன்ற சுயாட்சி டொமினியன்களின் நிலை; மத்தியிலும் மாகாணங்களிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்துக்குப் பொறுப்பான அரசு. தனி வாக்காளர் தொகுதிகளுக்குப் பதில் கூட்டுத் தொகுதிகள்; மத்தியிலும், முஸ்லிம்கள் சிறுபான்மையாக உள்ள மாகாணங்களிலும் அவர்களுக்கு ஒதுக்கீட்டு இடங்கள் — பெரும்பான்மையான பஞ்சாப், வங்காளத்தில் அல்ல. பெண்களுக்குச் சம உரிமை உட்பட அடிப்படை உரிமைகள், வயதுவந்தோர் வாக்குரிமை, மொழிவாரி மாகாணங்கள். 'உனக்கு வீடு கட்டத் தெரியாது' என்றவனுக்கு வரைபடம் வரைந்து காட்டியது போல — விடுதலை நாட்டின் அரசியலமைப்பு வடிவத்தை இந்தியர் எழுதிய முதல் முயற்சி. (→ English: Nehru Report · dominion status · हिन्दी: नेहरू रिपोर्ट · डोमिनियन स्थिति)

In exam EnglishLord Birkenhead, the Secretary of State for India, had taunted Indians that they could not agree on a constitution of their own. An All Parties Conference took up the challenge in 1928 and appointed a committee chaired by Motilal Nehru, whose report of August 1928 is known as the Nehru Report. It asked for dominion status, the same standing as the self-governing dominions such as Canada and Australia, with a government responsible to an elected legislature at the centre and in the provinces. It rejected separate electorates in favour of joint electorates, with seats reserved for Muslims at the centre and in provinces where they were a minority, but not in Punjab and Bengal, where they were a majority. It also listed fundamental rights, including equal rights for women, proposed adult suffrage and recommended linguistic provinces. It was the first attempt by Indians to write down the shape of a free country's constitution.

நேரு அறிக்கை இரு பக்கத்தாரையும் திருப்திப்படுத்தவில்லை. டிசம்பர் 1928 கல்கத்தா அனைத்துக் கட்சி மாநாட்டில் ஜின்னா திருத்தங்கள் முன்வைத்தார்: மத்திய சட்டமன்றத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு மூன்றில் ஒரு பங்கு இடங்கள், பஞ்சாப், வங்காளத்தில் மக்கள்தொகை விகிதப்படி இடங்கள், எஞ்சிய அதிகாரங்கள் மத்திக்கு அல்லாமல் மாகாணங்களுக்கு. இந்து மகாசபை கடுமையாக எதிர்க்க அவை நிராகரிக்கப்பட்டன; ஜின்னா விலகிச் சென்றார். மார்ச் 1929இல் அவரது பதினான்கு அம்சங்கள்: எஞ்சிய அதிகாரம் மாகாணங்களுக்குள்ள கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பு, மாகாணத் தன்னாட்சி, மத்தியில் மூன்றில் ஒரு பங்கு முஸ்லிம் பிரதிநிதித்துவம், தனித் தொகுதிகள் தொடர்வது. மறுபக்கம் ஜவஹர்லால், சுபாஷ் போஸ் போன்ற இளைஞர்கள் டொமினியன் அந்தஸ்து போதாது என்று இந்திய விடுதலைக் கழகத்தை (இண்டிபெண்டன்ஸ் ஃபார் இந்தியா லீக்) அமைத்தனர். டிசம்பர் 1928 கல்கத்தா மாநாடு (மோதிலால் தலைமை) நடுவழி கண்டது: அறிக்கையை ஏற்று, 1929 இறுதிக்குள் டொமினியன் அந்தஸ்து தரப்படாவிட்டால் முழு விடுதலை கோரிச் சட்டமறுப்புத் தொடங்குவோம் என்று எச்சரித்தது. வாடகைக்காரர் 'ஓராண்டில் சரிசெய்யாவிட்டால் வீட்டையே வாங்குவேன்' என்றது போல. (→ English: Nehru Report · हिन्दी: नेहरू रिपोर्ट)

In exam EnglishThe Nehru Report pleased neither end of opinion. At an all-parties convention in Calcutta in December 1928, Jinnah proposed amendments: one-third of the seats in the central legislature for Muslims, seats in Punjab and Bengal in proportion to population, and residuary powers for the provinces rather than the centre. They were rejected, with the Hindu Mahasabha strongly opposed, and Jinnah drifted away. In March 1929 he set out his Fourteen Points, which asked for a federal constitution with residuary powers in the provinces, provincial autonomy, one-third Muslim representation at the centre and the continuation of separate electorates. Younger Congressmen such as Jawaharlal Nehru and Subhas Chandra Bose rejected dominion status as too little and formed the Independence for India League. The Calcutta session of December 1928, presided over by Motilal Nehru, found a middle path: it accepted the report but warned that if Britain did not grant dominion status by the end of 1929, the Congress would demand complete independence and launch civil disobedience.

Three constitutional proposals, 1928–1930
Proposal	Year	Main idea
Nehru Report (All Parties Conference)	1928	Dominion status; responsible government at the centre and in the provinces; joint electorates with reserved seats; fundamental rights; linguistic provinces
Jinnah's Fourteen Points	1929	Federation with residuary powers in the provinces; provincial autonomy; one-third Muslim seats at the centre; separate electorates to continue
Simon Commission report	1930	End dyarchy and give the provinces responsible government; centre still answerable to Britain; no mention of dominion status

தலைவர்கள் விவாதித்துக்கொண்டிருக்க, சூரத் மாவட்ட பர்தோலி தாலுகா விவசாயிகள் காந்தியின் முறை இன்னும் பலிக்கும் என்று காட்டினர். 1927இல் பம்பாய் அரசு தாலுகாவின் நிலவரியைக் கடுமையாக உயர்த்தியது. மனுக்கள் தோற்றதால் 1928இல் வரி மறுப்புக்குத் தலைமை தாங்குமாறு விவசாயிகள் வல்லபாய் படேலைக் கேட்டனர். படேல் கிராமங்களை முகாம்களாக அமைத்தார், அறிக்கைகளால் தொண்டர்களை இணைத்தார்; வரி கட்டுவதைவிடக் கால்நடை, நிலப் பறிமுதலைத் தாங்குமாறு மக்களை இணங்கவைத்தார்; பின்வாங்கியவர்களுக்குச் சமூகப் புறக்கணிப்பு. பர்தோலிப் பெண்கள் அவருக்கு 'சர்தார்' பட்டம் தந்தனர். மாதக்கணக்கில் சத்தியாகிரகம் உறுதியாக நின்றது; இறுதியில் அரசு விசாரணைக்கு ஒப்புக்கொண்டது — உயர்வு நியாயமற்றது என்று கண்டு பெரிதும் குறைத்தது. ஒரு குச்சியை உடைக்கலாம், குச்சிக் கட்டை உடைக்க முடியாது. பர்தோலி படேலைத் தேசியத் தலைவராக்கியது. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishWhile the politicians argued, the peasants of Bardoli taluka in Surat district showed that Gandhi's method still worked. In 1927 the Bombay government raised the land revenue of the taluka sharply. When petitions failed, the peasants asked Vallabhbhai Patel to lead a no-revenue campaign in 1928. Patel organised the villages into camps, kept volunteers in touch through bulletins, and persuaded the people to endure the seizure of cattle and land rather than pay; those who broke ranks faced a social boycott. The women of Bardoli gave him the title 'Sardar'. The satyagraha held firm for months, and the government finally agreed to an inquiry, which found the increase unjustified and cut it sharply. Bardoli made Patel a national figure.

1929இல் பிரிட்டனில் லேபர் அரசு வந்தது; வைஸ்ராய் லார்டு இர்வின் மிதவாத இந்தியர்களைத் தக்கவைக்க முயன்றார். 31 அக்டோபர் 1929 அன்று 'இந்திய அரசியலமைப்பு முன்னேற்றத்தின் இயல்பான விளைவு டொமினியன் அந்தஸ்து; சைமன் அறிக்கைக்குப் பின் பிரிட்டிஷ், இந்தியப் பிரதிநிதிகளின் வட்டமேசை மாநாடு நடக்கும்' என்று அறிவித்தார். 2 நவம்பர் 1929 அன்று இந்தியத் தலைவர்கள் டெல்லி அறிக்கையால் நிபந்தனையுடன் ஒத்துழைப்பு என்றனர்: இந்தியா தகுதியானதா என்று விவாதிக்க அல்ல, டொமினியன் அந்தஸ்துத் திட்டம் வகுக்கவே மாநாடு; இந்தியக் குழுவில் காங்கிரஸுக்கு மிகப்பெரிய பங்கு; பொது மன்னிப்பு, சமரசக் கொள்கை. பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் இவ்வறிவிப்பு தாக்கப்பட்டது; 23 டிசம்பர் 1929 அன்று காந்தி, மோதிலால் முதலியோர் இர்வினைச் சந்தித்தபோது மாநாடு டொமினியன் அந்தஸ்திலிருந்தே தொடங்கும் என்று அவரால் உறுதி தர முடியவில்லை. 'கல்யாணம் செய்து வைக்கிறோம்' என்று சொல்லி, தேதி கேட்டால் மௌனம் சாதித்தது போல — அவகாசம் முடிந்தது. (→ English: dominion status · हिन्दी: डोमिनियन स्थिति)

In exam EnglishIn Britain a Labour government took office in 1929, and the Viceroy, Lord Irwin, tried to keep moderate Indians on side. On 31 October 1929 he declared that the natural issue of India's constitutional progress was the attainment of dominion status, and that a Round Table Conference of British and Indian representatives would be held after the Simon report. Indian leaders replied on 2 November 1929 with the Delhi Manifesto, which offered cooperation on conditions: the conference should meet to draw up a scheme for dominion status rather than to debate whether India deserved it, the Congress should have the largest share of the Indian delegation, and there should be a general amnesty and a policy of conciliation. The declaration was attacked in the British Parliament, and when Gandhi, Motilal Nehru and other leaders met Irwin on 23 December 1929, he could give no assurance that the conference would start from dominion status. The year of grace had run out.

டிசம்பர் 1929 லாகூர் மாநாட்டுக்கு நாற்பது வயது ஜவஹர்லால் நேரு தலைவர் — காந்தியின் ஆதரவுடன் இளைய தலைமுறையின் குரலாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். பூரண சுயராஜ்யம் — முழு விடுதலை — காங்கிரஸின் இலக்கு என்று தீர்மானித்தனர்; நேரு அறிக்கையின் டொமினியன் திட்டம் கைவிடப்பட்டது. வட்டமேசை மாநாட்டுப் புறக்கணிப்பு, சட்டமன்றங்களிலிருந்து காங்கிரஸ் உறுப்பினர் விலகல், தக்க நேரத்தில் வரி மறுப்பு உட்படச் சட்டமறுப்பைத் தொடங்கும் அதிகாரம் அகில இந்திய காங்கிரஸ் குழுவுக்கு. 31 டிசம்பர் 1929 நள்ளிரவில் ராவி நதிக்கரையில் நேரு மூவர்ணக் கொடியை ஏற்றினார். 26 ஜனவரி 1930 சுதந்திர தினமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது — ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு இனியும் அடிபணிவது மனிதனுக்கும் இறைவனுக்கும் எதிரான குற்றம் என்ற உறுதிமொழியை நாடு முழுதும் படித்தனர். வீட்டு வாசலில் 'இது எங்கள் வீடு' என்று பெயர் எழுதியது போல. அந்நாளைப் போற்றி இருபது ஆண்டுக்குப் பின் 26 ஜனவரி 1950 அன்று இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது. (→ English: Purna Swaraj · हिन्दी: पूर्ण स्वराज)

In exam EnglishThe Lahore session of December 1929 was presided over by Jawaharlal Nehru, then forty, chosen with Gandhi's backing as the voice of the younger generation. It passed the resolution declaring Purna Swaraj, complete independence, to be the goal of the Congress, so that the Nehru Report's dominion scheme lapsed. It resolved to boycott the Round Table Conference, asked Congress members to resign from the legislatures, and authorised the All India Congress Committee to launch a programme of civil disobedience, including non-payment of taxes, whenever it thought fit. At midnight on 31 December 1929 Nehru hoisted the tricolour on the banks of the Ravi. The Working Committee then fixed 26 January 1930 as Independence Day, when people across India gathered to read a pledge that it was a crime against man and God to submit any longer to British rule. Twenty years later the Constitution of India was brought into force on 26 January 1950 to honour that day.

Congress sessions of 1922–1929 to remember
Session	President	Decision
Gaya, December 1922	C. R. Das	Council entry rejected; Swaraj Party formed soon after
Delhi (special), September 1923	Abul Kalam Azad	Congressmen allowed to contest elections
Belgaum, December 1924	M. K. Gandhi	Swarajists accepted as working in the councils for the Congress
Madras, December 1927	M. A. Ansari	Boycott of the Simon Commission; complete independence declared the goal
Calcutta, December 1928	Motilal Nehru	Nehru Report accepted with a one-year ultimatum
Lahore, December 1929	Jawaharlal Nehru	Purna Swaraj; boycott of the Round Table Conference; civil disobedience authorised

மொத்தமாகப் பார்த்தால் 1922–1929 அடுத்த மக்கள் போராட்டத்துக்கு நிலத்தைத் தயார் செய்தன. சுயராஜ்யவாதிகள் தேசியவாதிகளை மக்கள் பார்வையில் வைத்து 1919 சீர்திருத்தங்களின் வரம்புகளைக் காட்டினர்; மாற்றம் வேண்டாதோர் கிராமங்களில் அமைப்பை உயிருடன் வைத்துத் தொண்டர்களை உருவாக்கினர்; முறை பலிக்கும் என்று பர்தோலி காட்டியது. ஆங்கிலேயர் மட்டுமே கொண்ட சைமன் குழு இந்தியரை எதிர்ப்பில் ஒன்றுபடுத்தியது; நேரு அறிக்கை அவர்களின் முதல் அரசியலமைப்பு வரைபடம் — எனினும் அதன் மீதான சண்டை காங்கிரஸ், முஸ்லிம் லீக் இடைவெளியை அதிகரித்தது. பிரிட்டன் டொமினியன் அந்தஸ்துக்கு வாக்களிக்காததால் காங்கிரஸ் பூரண சுயராஜ்யத்துக்கு உறுதிபூண்டது. (→ English: Simon Commission · Nehru Report · Purna Swaraj · हिन्दी: साइमन कमीशन · नेहरू रिपोर्ट · पूर्ण स्वराज)

In exam EnglishSeen as a whole, the years 1922–1929 prepared the ground for the next mass struggle. The Swarajists kept nationalists in public view and showed the limits of the 1919 reforms; the No-changers kept the organisation alive in the villages and trained its workers; Bardoli showed that the method still worked. The all-British Simon Commission united Indians in protest, and the Nehru Report was their first constitutional blueprint, although the quarrel over it widened the gap between the Congress and the Muslim League. When Britain would not promise dominion status, the Congress committed itself to Purna Swaraj.

Exam traps

Gaya (December 1922, C. R. Das) rejected council entry; the Swaraj Party was formed on 1 January 1923; the Delhi special session (September 1923, Abul Kalam Azad) allowed Congressmen to contest.
Belgaum (1924) is the only Congress session presided over by Gandhi.
The Simon Commission was appointed in November 1927 and arrived on 3 February 1928; all seven members, including Clement Attlee, were British.
Lajpat Rai was injured at Lahore on 30 October 1928 and died on 17 November 1928; the officer killed in revenge in December 1928 was Saunders.
The Nehru Report (1928) asked for dominion status and joint electorates, not complete independence and not separate electorates.
Madras (1927) first declared complete independence as the goal; Lahore (1929) made Purna Swaraj the creed and authorised civil disobedience.
The Bardoli satyagraha of 1928 (Patel, against a revenue increase) is different from the Bardoli resolution of 1922 that withdrew Non-Cooperation.
The Irwin declaration (31 October 1929) called dominion status the natural issue of India's progress and promised a Round Table Conference; it fixed no date.

Recap

Gaya 1922 rejected council entry; C. R. Das and Motilal Nehru formed the Swaraj Party (1 January 1923).
Delhi special session 1923 allowed contesting; Belgaum 1924 under Gandhi accepted the Swarajists.
Swarajists: Central Provinces majority, obstruction, Vithalbhai Patel Assembly President (1925); C. R. Das died 1925; Responsivists.
No-changers: khadi, national schools, All India Spinners' Association (1925); Vaikom satyagraha 1924–25.
Simon Commission: appointed November 1927, all British; Madras 1927 boycott; 'Simon go back' from 3 February 1928; Lajpat Rai's death.
Nehru Report 1928: dominion status, joint electorates, fundamental rights, adult suffrage, linguistic provinces.
Jinnah's amendments rejected (December 1928); Fourteen Points (March 1929); Calcutta 1928 one-year ultimatum.
Bardoli 1928: Patel, no-revenue campaign, title 'Sardar', increase cut after inquiry.
Irwin declaration 31 October 1929; Delhi Manifesto; Lahore 1929 under Jawaharlal Nehru: Purna Swaraj, flag on the Ravi, 26 January 1930.

Practice questions

Q1. The proposal for council entry was rejected at the Congress session of December 1922, after which its supporters formed the Swaraj Party. Who presided over that session?

Motilal Nehru
C. R. Das
Abul Kalam Azad
M. A. Ansari

Show answer

Answer: B. C. R. Das

(b) is correct: C. R. Das presided at Gaya in December 1922, and when his own proposal was defeated he resigned and formed the Swaraj Party. (a) is wrong because Motilal Nehru presided at Calcutta in 1928. (c) is wrong because Abul Kalam Azad presided over the Delhi special session of 1923, which allowed council entry. (d) is wrong because M. A. Ansari presided at Madras in 1927.

Q2. Consider the following statements:
1. The Swaraj Party was formed by C. R. Das and Motilal Nehru in 1923.
2. In 1925 Vithalbhai Patel became the first elected Indian President of the Central Legislative Assembly.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

(c) is correct: the party was formed on 1 January 1923, and Vithalbhai Patel was elected President of the Assembly in 1925. (a) is wrong because statement 2 is also true. (b) is wrong because statement 1 is also true. (d) is wrong because both are true.

Q3. With reference to the Simon Commission, consider the following statements:
1. Two of its seven members were Indians.
2. Lala Lajpat Rai was injured in a lathi charge at Lahore while leading a protest against it.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: B. 2 only

(b) is correct: statement 2 is right; statement 1 is wrong because all seven members were British members of Parliament, which is why Indians boycotted it. (a) is wrong because statement 1 is false. (c) is wrong because only statement 2 is true. (d) is wrong because statement 2 is true.

Q4. Which one of the following was NOT a recommendation of the Nehru Report (1928)?

Dominion status for India
Joint electorates with reserved seats for minorities
Continuation of separate electorates for Muslims
Linguistic provinces

Show answer

Answer: C. Continuation of separate electorates for Muslims

(c) is correct: the report rejected separate electorates; their continuation was one of Jinnah's Fourteen Points. (a) is wrong because dominion status was the report's central demand. (b) is wrong because joint electorates with reserved seats were its answer to the minorities question. (d) is wrong because the report did recommend linguistic provinces.

Q5. Match List I (Congress session) with List II (president):
List I
A. Belgaum, 1924
B. Madras, 1927
C. Calcutta, 1928
D. Lahore, 1929
List II
1. Motilal Nehru
2. Jawaharlal Nehru
3. M. K. Gandhi
4. M. A. Ansari
Select the correct answer using the code given below:

A-3, B-4, C-1, D-2
A-4, B-3, C-1, D-2
A-3, B-4, C-2, D-1
A-3, B-1, C-4, D-2

Show answer

Answer: A. A-3, B-4, C-1, D-2

(a) is correct: Gandhi at Belgaum, Ansari at Madras, Motilal Nehru at Calcutta and Jawaharlal Nehru at Lahore. (b) is wrong because it swaps Belgaum and Madras. (c) is wrong because it swaps father and son: Motilal presided at Calcutta and Jawaharlal at Lahore. (d) is wrong because it swaps Madras and Calcutta.

Q6. Arrange the following in chronological order:
1. The Irwin declaration on dominion status
2. The Nehru Report
3. The arrival of the Simon Commission in India
4. The Lahore session of the Congress
Select the correct answer using the code given below:

3-2-1-4
2-3-1-4
3-1-2-4
3-2-4-1

Show answer

Answer: A. 3-2-1-4

(a) is correct: Simon Commission arrives (February 1928), Nehru Report (August 1928), Irwin declaration (October 1929), Lahore session (December 1929). (b) is wrong because the commission arrived before the report. (c) is wrong because the report came before the Irwin declaration. (d) is wrong because the declaration came before Lahore.

Q7. With reference to the Bardoli satyagraha of 1928, consider the following statements:
1. It was led by Vallabhbhai Patel, who was given the title 'Sardar' by the women of Bardoli.
2. It was directed against forced indigo cultivation by European planters.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right; statement 2 is wrong because Bardoli was a campaign against an increase in land revenue, while forced indigo cultivation was the issue at Champaran in 1917. (b) is wrong because statement 2 is false. (c) is wrong because only statement 1 is true. (d) is wrong because statement 1 is true.

Q8. Consider the following statements about the Lahore session of the Congress (December 1929):
1. It declared Purna Swaraj to be the goal of the Congress.
2. It decided that the Congress would take part in the First Round Table Conference.
3. It authorised the All India Congress Committee to launch civil disobedience.
Which of the statements given above are correct?

1 and 2 only
1 and 3 only
2 and 3 only
1, 2 and 3

Show answer

Answer: B. 1 and 3 only

(b) is correct: statements 1 and 3 are right; statement 2 is wrong because Lahore resolved to boycott the Round Table Conference. (a) is wrong because it includes statement 2. (c) is wrong because it includes statement 2 and leaves out statement 1. (d) is wrong because statement 2 is false.

All parts Next: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources

The Government of India Act, 1919, including its provision for a statutory commission to review the working of the reforms after ten years — https://www.indiacode.nic.in
Records of the Home Department (Political) on the Swaraj Party, the Vaikom satyagraha, the boycott of the Simon Commission, the Bardoli satyagraha and the Lahore Congress, 1922–1930, with the reports of the Congress sessions of 1922–1929 and the Report of the All Parties Conference (the Nehru Report), 1928; National Archives of India, Abhilekh Patal — https://www.abhilekh-patal.in
The Collected Works of Mahatma Gandhi, Publications Division, Government of India (volumes covering 1922–1930, including Young India) — https://www.gandhiashramsevagram.org/gandhi-literature/collected-works-of-mahatma-gandhi-volume-1-to-98.php
Report of the Indian Statutory Commission (Simon Commission), 1930, and the Home Department records on its tour of India, 1928–1929; National Archives of India, Abhilekh Patal — https://www.abhilekh-patal.in