English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

From Swarajists to Purna Swaraj, 1922–1929

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Civil Disobedience and the Round Table Conferences, 1922–1934 · Part 1 / 3 · Fact-checked on 8 November 2026 · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The Swarajists and the No-changers after Non-Cooperation, the constructive programme and the Vaikom satyagraha, the all-British Simon Commission and its boycott, the Nehru Report and Jinnah's Fourteen Points, the Bardoli satyagraha of 1928, the Irwin declaration and the Delhi Manifesto, and the Lahore session's resolution for Purna Swaraj and Independence Day, 26 January 1930.

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

1922 മാർച്ചിൽ ഗാന്ധി ജയിലിലായതോടെ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിനു മുന്നിൽ ഒരു കടുത്ത ചോദ്യം: ചേരാൻ ബഹുജനസമരമൊന്നുമില്ലാത്തപ്പോൾ ദേശീയപ്രസ്ഥാനം എങ്ങനെ ജീവനോടെ നിർത്തും? കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വിതയ്ക്കുംവരെ കർഷകൻ വെറുതെയിരിക്കില്ല — നിലം ഒരുക്കും, വിത്തു സൂക്ഷിക്കും. 1922–1929 അത്തരമൊരു കാലമായിരുന്നു: അടുത്ത സമരം എങ്ങനെ വേണമെന്ന് ഈ വർഷങ്ങളാണ് തീരുമാനിച്ചത്. രണ്ടു വഴികൾ — നിയമസഭകളിൽ കയറുക, ക്ഷമയോടെ നിർമ്മാണപ്രവർത്തനം — രണ്ടിനും പങ്കുണ്ടായി. പിന്നീട് ഭരണഘടന പുനഃപരിശോധിക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർ മാത്രമുള്ള കമ്മീഷനെ അയച്ചതോടെ മിക്ക പാർട്ടികളും ഒന്നിച്ചു; ഇന്ത്യക്കാർ സ്വന്തം ഭരണഘടനാ കരടുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി. ബ്രിട്ടൻ പാതിവഴിപോലും വരാതിരുന്നപ്പോൾ 1929 ഡിസംബറിൽ ലാഹോറിൽ കോൺഗ്രസ് ആവശ്യം പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യമായി ഉയർത്തി. (→ English: Indian National Congress · हिन्दी: भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस)

In exam EnglishWhen Gandhi went to prison in March 1922, the Indian National Congress was left with a hard question: how do you keep a national movement alive when there is no mass struggle to join? The years from 1922 to 1929 are sometimes treated as a quiet gap between two great campaigns, but they decided how the next campaign would be fought. Two answers competed, entering the councils and doing patient constructive work, and both played a part. Then a British decision to send an all-British commission to review India's constitution united almost every party against the government, and Indians replied with their own draft constitution. When Britain would not meet them halfway, the Congress raised its demand from dominion status to complete independence at Lahore in December 1929.

ആദ്യ ഉത്തരം സി. ആർ. ദാസിന്റെയും മോത്തിലാൽ നെഹ്റുവിന്റെയും. 1919-ലെ നിയമസഭകൾ വിശ്വസ്തർക്കു വിട്ടുകൊടുക്കരുത് — ദേശീയവാദികൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ച് അകത്തുകയറി, അകത്തുനിന്ന് പ്രവർത്തനം തടഞ്ഞാൽ, അവ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് എത്ര കുറച്ചു മാത്രം അധികാരം നൽകുന്നുവെന്ന് വെളിപ്പെടും എന്നായിരുന്നു വാദം. എതിർടീമിന്റെ മൈതാനത്തിറങ്ങി അവരുടെ കളി തടയുന്നതുപോലെ. 1922 ഡിസംബറിലെ ഗയ സമ്മേളനത്തിൽ (ദാസ് അധ്യക്ഷൻ) ഈ നിർദേശം പരാജയപ്പെട്ടു. ദാസ് രാജിവെച്ച് 1923 ജനുവരി 1-ന് മോത്തിലാലുമൊത്ത് കോൺഗ്രസ്-ഖിലാഫത്ത് സ്വരാജ് പാർട്ടി രൂപീകരിച്ചു — സാധാരണയായി സ്വരാജ് പാർട്ടി. എതിർത്തവർ 'മാറ്റം വേണ്ടാത്തവർ' — വല്ലഭ്ഭായ് പട്ടേൽ, രാജേന്ദ്രപ്രസാദ്, സി. രാജഗോപാലാചാരി, എം. എ. അൻസാരി — നിയമസഭാ രാഷ്ട്രീയം ഗ്രാമങ്ങളിൽനിന്ന് ഊർജം വലിച്ചെടുക്കുമെന്നു പറഞ്ഞു. പിളർപ്പ് ഒഴിവാക്കാൻ 1923 സെപ്റ്റംബറിലെ ഡൽഹി പ്രത്യേക സമ്മേളനം (അബുൽ കലാം ആസാദ് അധ്യക്ഷൻ) മത്സരിക്കാൻ അനുവദിച്ചു. 1924-ൽ മോചിതനായ ഗാന്ധി ഇത് അംഗീകരിച്ചു; ആ ഡിസംബറിലെ ബെൽഗാം സമ്മേളനത്തിൽ (അദ്ദേഹം അധ്യക്ഷനായ ഏക സമ്മേളനം) സ്വരാജിസ്റ്റുകൾ കോൺഗ്രസിനുവേണ്ടി നിയമസഭകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. (→ English: Swaraj Party · हिन्दी: स्वराज पार्टी)

In exam EnglishThe first answer came from C. R. Das and Motilal Nehru. They argued that the councils created by the Act of 1919 should not be left to loyalists: nationalists should win the elections, enter the councils and obstruct their work from inside, exposing how little power they really gave Indians. At the Gaya session of December 1922, which Das himself chaired, this proposal was defeated. Das resigned as Congress president and on 1 January 1923 formed, with Motilal Nehru, the Congress-Khilafat Swaraj Party, usually called the Swaraj Party. Their opponents, the No-changers, among them Vallabhbhai Patel, Rajendra Prasad, C. Rajagopalachari and M. A. Ansari, held that council politics would draw energy away from the villages and weaken the movement. To avoid a split, a special session in Delhi in September 1923, presided over by Abul Kalam Azad, allowed Congressmen to stand for election. After his release in 1924 Gandhi accepted the arrangement, and at the Belgaum session that December, the only one he ever presided over, the Swarajists were recognised as working in the councils for the Congress.

1923 നവംബറിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സ്വരാജ് പാർട്ടി നന്നായി ജയിച്ചു — സെൻട്രൽ പ്രൊവിൻസസ് നിയമസഭയിൽ ഭൂരിപക്ഷം, ബംഗാളിലും കേന്ദ്ര നിയമസഭയിലും ശക്തമായ സംഘം. ബജറ്റുകൾ തള്ളി, സർക്കാർ ബില്ലുകൾ പരാജയപ്പെടുത്തി, ചർച്ചകളിലൂടെ സ്വയംഭരണവാദം ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ വെച്ചു. 1925-ൽ വിഠൽഭായ് പട്ടേൽ കേന്ദ്ര നിയമസഭയുടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആദ്യ ഇന്ത്യൻ അധ്യക്ഷനായി. പക്ഷേ പരിമിതികളുണ്ടായിരുന്നു: നിയമസഭകൾ തള്ളിയാലും ഗവർണർ ജനറലിനും ഗവർണർമാർക്കും നിയമങ്ങളും ബജറ്റുകളും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി നടപ്പാക്കാം — തടസ്സം വൈകിപ്പിക്കും, നിർത്തില്ല. തീവണ്ടിക്കു മുന്നിൽ കല്ലുവെച്ചാൽ അൽപനേരം നിൽക്കും, ഡ്രൈവർ അതു മാറ്റി പോകും. 1925 ജൂണിൽ സി. ആർ. ദാസിന്റെ മരണം വലിയ നഷ്ടം; എം. ആർ. ജയകർ, എൻ. സി. കേൽക്കർ തുടങ്ങിയ 'റെസ്പോൺസിവിസ്റ്റുകൾ' സർക്കാരുമായി സഹകരിച്ച് പദവി ഏൽക്കണമെന്നു വാദിച്ചു. (→ English: Swaraj Party · हिन्दी: स्वराज पार्टी)

In exam EnglishIn the elections of November 1923 the Swaraj Party did well, winning a majority in the Central Provinces council and emerging as a strong group in Bengal and in the Central Legislative Assembly. Its members voted down budgets, defeated government bills and used debates to put the case for self-rule before the public. In 1925 Vithalbhai Patel became the first elected Indian President of the Central Legislative Assembly. The method had limits, however. Obstruction could delay the government but not stop it, since the Governor-General and Governors could certify laws and budgets the councils rejected. The death of C. R. Das in June 1925 removed the party's strongest leader, and a group known as the Responsivists, among them M. R. Jayakar and N. C. Kelkar, began to favour cooperating with the government and accepting office.

ഇതിനിടെ 'മാറ്റം വേണ്ടാത്തവർ' പ്രസ്ഥാനത്തെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വേരുറപ്പിച്ചു നിർത്തി — ആശ്രമങ്ങളും ദേശീയ സ്കൂളുകളും നടത്തി, 1925-ൽ സ്ഥാപിച്ച അഖിലേന്ത്യാ ചർക്കാ സംഘം വഴി ഖാദി പ്രചരിപ്പിച്ചു, ഹിന്ദു-മുസ്ലിം സൗഹാർദത്തിനും അധഃസ്ഥിതർക്കിടയിലും പ്രവർത്തിച്ചു. ഈ കാലത്തെ പ്രസിദ്ധമായ സമരം തിരുവിതാംകൂർ നാട്ടുരാജ്യത്തെ 1924–25-ലെ വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം — വൈക്കം ക്ഷേത്രത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള വഴികളിൽ 'താഴ്ന്ന' ജാതിക്കാർ നടക്കരുതെന്ന വിലക്കിനെതിരെ. ടി. കെ. മാധവൻ, കെ. പി. കേശവമേനോൻ, കെ. കേളപ്പൻ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയിൽനിന്നെത്തിയ ഇ. വി. രാമസ്വാമിയും ചേർന്ന്, സന്നദ്ധഭടന്മാർ ദിവസവും വിലക്കുവേലിയിലേക്കു നടന്ന് അറസ്റ്റ് വരിച്ചു. 1925-ൽ ഗാന്ധി എത്തി; അതേ വർഷം ഒത്തുതീർപ്പിൽ ചില വഴികൾ തുറന്നു. നാട്ടുവഴി എല്ലാവരുടേതുമാണ് — അതായിരുന്നു അവരുടെ വാക്ക്. ഈ പ്രവർത്തനം ആയിരക്കണക്കിനു പ്രാദേശിക പ്രവർത്തകരെ വാർത്തെടുത്തു. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishThe No-changers meanwhile kept the movement rooted in the villages. They ran ashrams and national schools, spread khadi through the All India Spinners' Association founded in 1925, worked for Hindu-Muslim harmony and campaigned among the depressed classes. The best-known struggle of these years was the Vaikom satyagraha of 1924–25 in the princely state of Travancore, where so-called lower castes were barred from using the roads around the Vaikom temple. Led by T. K. Madhavan, K. P. Kesava Menon and K. Kelappan, and joined by E. V. Ramasami from the Madras Presidency, volunteers walked towards the barrier day after day and accepted arrest. Gandhi visited in 1925, and the struggle ended that year with a compromise that opened some of the roads. Such work trained thousands of local workers who would lead the next mass movement.

പത്തു വർഷത്തിനുശേഷം പരിഷ്കാരങ്ങൾ പുനഃപരിശോധിക്കുമെന്ന് 1919-ലെ നിയമം പറഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടു വർഷം മുമ്പേ, 1927 നവംബറിൽ, ബ്രിട്ടനിലെ കൺസർവേറ്റീവ് സർക്കാർ ഇന്ത്യൻ സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടറി കമ്മീഷൻ നിയമിച്ചു — അധ്യക്ഷൻ സർ ജോൺ സൈമണിന്റെ പേരിൽ സൈമൺ കമ്മീഷൻ. ഭാവി ലേബർ പ്രധാനമന്ത്രി ക്ലെമന്റ് ആറ്റ്ലി ഉൾപ്പെടെ ഏഴുപേരും ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റംഗങ്ങൾ; ഒരൊറ്റ ഇന്ത്യക്കാരനുമില്ല. വീട്ടുകാരോടു ചോദിക്കാതെ പുറത്തുള്ളവർ ഇരുന്ന് വീടിന്റെ ഭാഗംവെപ്പ് തീരുമാനിക്കുന്നതുപോലെ — സ്വന്തം ഭരണഘടന തീരുമാനിക്കുന്നതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ യോഗ്യതയില്ലെന്നു പറഞ്ഞതായി ഇന്ത്യക്കാർ കണ്ടു. 1927 ഡിസംബറിലെ മദ്രാസ് സമ്മേളനം (എം. എ. അൻസാരി അധ്യക്ഷൻ) എല്ലാ ഘട്ടത്തിലും എല്ലാ രൂപത്തിലും ബഹിഷ്കരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു; അതേ സമ്മേളനം പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ലക്ഷ്യമെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. ജിന്നയുടെ കീഴിലുള്ള മുസ്ലിം ലീഗ് വിഭാഗവും ഒട്ടേറെ ലിബറലുകളും ബഹിഷ്കരണത്തിൽ ചേർന്നു. (→ English: Simon Commission · हिन्दी: साइमन कमीशन)

In exam EnglishThe Act of 1919 had promised a review of the reforms after ten years. In November 1927, two years early, the Conservative government in Britain appointed the Indian Statutory Commission, known as the Simon Commission after its chairman, Sir John Simon. All seven members, including the future Labour Prime Minister Clement Attlee, were British members of Parliament; not one Indian was included. Indians of almost every shade read this as a declaration that they were unfit to take part in deciding their own constitution. At its Madras session of December 1927, presided over by M. A. Ansari, the Congress resolved to boycott the commission at every stage and in every form, and the same session declared complete independence to be the goal of the Indian people. A section of the Muslim League under Jinnah and many Liberals also joined the boycott.

1928 ഫെബ്രുവരി 3-ന് കമ്മീഷൻ ബോംബെയിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ രാജ്യവ്യാപക ഹർത്താൽ; പോയിടത്തെല്ലാം കരിങ്കൊടിയും 'സൈമൺ ഗോ ബാക്ക്' മുദ്രാവാക്യവും. പൊലീസ് ബലം പ്രയോഗിച്ചു. 1928 ഒക്ടോബർ 30-ന് ലാഹോറിൽ മൗനജാഥ നയിച്ച ലാലാ ലജ്പത് റായിക്ക് ലാത്തിയടിയേറ്റു; 1928 നവംബർ 17-ന് അദ്ദേഹം മരിച്ചു — ആ മരണം ഭഗത് സിങ്ങിന്റെ സംഘത്തെ ഡിസംബറിൽ പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സാൻഡേഴ്സിന്റെ വധത്തിലേക്കു നയിച്ചു. സൈമൺ കമ്മീഷൻ 1930-ൽ റിപ്പോർട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു: ദ്വിഭരണം അവസാനിപ്പിക്കൽ, പ്രവിശ്യകൾക്ക് ഉത്തരവാദഭരണം — പക്ഷേ കേന്ദ്രം ബ്രിട്ടനോടുതന്നെ ഉത്തരവാദി, ഡൊമിനിയൻ പദവിയെക്കുറിച്ച് മിണ്ടാട്ടമില്ല. അടുക്കള ഏൽപ്പിച്ച് വീടിന്റെ താക്കോൽ സ്വന്തം കൈയിൽ വെച്ചതുപോലെ — ഇന്ത്യയിൽ ആർക്കും തന്നെ തൃപ്തിയായില്ല. (→ English: Simon Commission · हिन्दी: साइमन कमीशन)

In exam EnglishThe commission landed at Bombay on 3 February 1928 to an all-India hartal, and wherever it went it was met by black flags and the cry 'Simon go back'. The police answered with force. At Lahore on 30 October 1928 Lala Lajpat Rai, leading a silent procession, was struck in a lathi charge; he died on 17 November 1928, and his death led Bhagat Singh and his comrades to the killing of the police officer Saunders in December. The Simon Commission published its report in 1930. It proposed ending dyarchy and giving the provinces responsible government, but it left the central government answerable to Britain and did not mention dominion status, so by the time it appeared it satisfied hardly anyone in India.

ഇന്ത്യാ സെക്രട്ടറി ലോർഡ് ബർക്കൻഹെഡ് 'നിങ്ങൾക്കു സ്വന്തം ഭരണഘടനയിൽ യോജിക്കാനാവില്ല' എന്നു പരിഹസിച്ചിരുന്നു. 1928-ൽ സർവകക്ഷി സമ്മേളനം വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുത്ത് മോത്തിലാൽ നെഹ്റു അധ്യക്ഷനായ കമ്മിറ്റി രൂപീകരിച്ചു; 1928 ഓഗസ്റ്റിലെ അതിന്റെ റിപ്പോർട്ടാണ് നെഹ്റു റിപ്പോർട്ട്. അത് ഡൊമിനിയൻ പദവി ആവശ്യപ്പെട്ടു — കാനഡ, ഓസ്ട്രേലിയ പോലുള്ള സ്വയംഭരണ ഡൊമിനിയനുകളുടെ നില; കേന്ദ്രത്തിലും പ്രവിശ്യകളിലും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നിയമസഭയോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സർക്കാർ. പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾക്കു പകരം സംയുക്ത മണ്ഡലങ്ങൾ; കേന്ദ്രത്തിലും മുസ്ലിങ്ങൾ ന്യൂനപക്ഷമായ പ്രവിശ്യകളിലും അവർക്കു സംവരണ സീറ്റുകൾ — ഭൂരിപക്ഷമുള്ള പഞ്ചാബിലും ബംഗാളിലും ഇല്ല. സ്ത്രീകൾക്കു തുല്യാവകാശം ഉൾപ്പെടെ മൗലികാവകാശങ്ങൾ, പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശം, ഭാഷാ പ്രവിശ്യകൾ. 'നിനക്കു വീടു പണിയാനറിയില്ല' എന്നു പറഞ്ഞവനു പ്ലാൻ വരച്ചുകാണിച്ചതുപോലെ — സ്വതന്ത്ര രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടനാരൂപം ഇന്ത്യക്കാർ എഴുതിയ ആദ്യ ശ്രമം. (→ English: Nehru Report · dominion status · हिन्दी: नेहरू रिपोर्ट · डोमिनियन स्थिति)

In exam EnglishLord Birkenhead, the Secretary of State for India, had taunted Indians that they could not agree on a constitution of their own. An All Parties Conference took up the challenge in 1928 and appointed a committee chaired by Motilal Nehru, whose report of August 1928 is known as the Nehru Report. It asked for dominion status, the same standing as the self-governing dominions such as Canada and Australia, with a government responsible to an elected legislature at the centre and in the provinces. It rejected separate electorates in favour of joint electorates, with seats reserved for Muslims at the centre and in provinces where they were a minority, but not in Punjab and Bengal, where they were a majority. It also listed fundamental rights, including equal rights for women, proposed adult suffrage and recommended linguistic provinces. It was the first attempt by Indians to write down the shape of a free country's constitution.

നെഹ്റു റിപ്പോർട്ട് ഇരുപക്ഷത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. 1928 ഡിസംബറിലെ കൽക്കത്ത സർവകക്ഷി സമ്മേളനത്തിൽ ജിന്ന ഭേദഗതികൾ നിർദേശിച്ചു: കേന്ദ്ര നിയമസഭയിൽ മുസ്ലിങ്ങൾക്കു മൂന്നിലൊന്നു സീറ്റ്, പഞ്ചാബിലും ബംഗാളിലും ജനസംഖ്യാനുപാതത്തിൽ സീറ്റ്, അവശിഷ്ടാധികാരങ്ങൾ കേന്ദ്രത്തിനല്ല, പ്രവിശ്യകൾക്ക്. ഹിന്ദു മഹാസഭ ശക്തമായി എതിർത്തതോടെ അവ തള്ളപ്പെട്ടു; ജിന്ന അകന്നു. 1929 മാർച്ചിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിന്നാലിന നിർദേശങ്ങൾ: അവശിഷ്ടാധികാരം പ്രവിശ്യകൾക്കുള്ള ഫെഡറൽ ഭരണഘടന, പ്രവിശ്യാ സ്വയംഭരണം, കേന്ദ്രത്തിൽ മൂന്നിലൊന്നു മുസ്ലിം പ്രാതിനിധ്യം, പ്രത്യേക മണ്ഡലങ്ങൾ തുടരൽ. മറുവശത്ത് ജവഹർലാൽ, സുഭാഷ് ബോസ് തുടങ്ങിയ യുവാക്കൾ ഡൊമിനിയൻ പദവി പോരെന്നു പറഞ്ഞ് ഇൻഡിപെൻഡൻസ് ഫോർ ഇന്ത്യ ലീഗ് രൂപീകരിച്ചു. 1928 ഡിസംബറിലെ കൽക്കത്ത സമ്മേളനം (മോത്തിലാൽ അധ്യക്ഷൻ) നടുവഴി കണ്ടു: റിപ്പോർട്ട് അംഗീകരിച്ച്, 1929 അവസാനത്തോടെ ഡൊമിനിയൻ പദവി നൽകിയില്ലെങ്കിൽ പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യം ആവശ്യപ്പെട്ട് നിയമലംഘനം തുടങ്ങുമെന്നു മുന്നറിയിപ്പു നൽകി. വാടകക്കാരൻ 'ഒരു കൊല്ലത്തിനകം നന്നാക്കിയില്ലെങ്കിൽ വീടുതന്നെ വാങ്ങും' എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ. (→ English: Nehru Report · हिन्दी: नेहरू रिपोर्ट)

In exam EnglishThe Nehru Report pleased neither end of opinion. At an all-parties convention in Calcutta in December 1928, Jinnah proposed amendments: one-third of the seats in the central legislature for Muslims, seats in Punjab and Bengal in proportion to population, and residuary powers for the provinces rather than the centre. They were rejected, with the Hindu Mahasabha strongly opposed, and Jinnah drifted away. In March 1929 he set out his Fourteen Points, which asked for a federal constitution with residuary powers in the provinces, provincial autonomy, one-third Muslim representation at the centre and the continuation of separate electorates. Younger Congressmen such as Jawaharlal Nehru and Subhas Chandra Bose rejected dominion status as too little and formed the Independence for India League. The Calcutta session of December 1928, presided over by Motilal Nehru, found a middle path: it accepted the report but warned that if Britain did not grant dominion status by the end of 1929, the Congress would demand complete independence and launch civil disobedience.

Three constitutional proposals, 1928–1930
Proposal	Year	Main idea
Nehru Report (All Parties Conference)	1928	Dominion status; responsible government at the centre and in the provinces; joint electorates with reserved seats; fundamental rights; linguistic provinces
Jinnah's Fourteen Points	1929	Federation with residuary powers in the provinces; provincial autonomy; one-third Muslim seats at the centre; separate electorates to continue
Simon Commission report	1930	End dyarchy and give the provinces responsible government; centre still answerable to Britain; no mention of dominion status

നേതാക്കൾ തർക്കിക്കുമ്പോൾ സൂറത്ത് ജില്ലയിലെ ബർദോളി താലൂക്കിലെ കർഷകർ ഗാന്ധിയുടെ രീതി ഇപ്പോഴും ഫലിക്കുമെന്നു കാണിച്ചു. 1927-ൽ ബോംബെ സർക്കാർ താലൂക്കിലെ ഭൂനികുതി കുത്തനെ കൂട്ടി. നിവേദനങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ 1928-ൽ നികുതിനിഷേധ സമരം നയിക്കാൻ കർഷകർ വല്ലഭ്ഭായ് പട്ടേലിനോട് അഭ്യർഥിച്ചു. പട്ടേൽ ഗ്രാമങ്ങളെ ക്യാമ്പുകളായി സംഘടിപ്പിച്ചു, ബുള്ളറ്റിനുകളിലൂടെ പ്രവർത്തകരെ ബന്ധിപ്പിച്ചു; നികുതി കൊടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ കന്നുകാലികളുടെയും ഭൂമിയുടെയും ജപ്തി സഹിക്കാൻ ജനങ്ങളെ സമ്മതിപ്പിച്ചു; പിന്മാറിയവർക്ക് സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണം. ബർദോളിയിലെ സ്ത്രീകൾ അദ്ദേഹത്തിന് 'സർദാർ' പദവി നൽകി. മാസങ്ങളോളം സത്യാഗ്രഹം ഉറച്ചുനിന്നു; ഒടുവിൽ സർക്കാർ അന്വേഷണത്തിനു സമ്മതിച്ചു — വർധന ന്യായമല്ലെന്നു കണ്ടെത്തി വൻതോതിൽ കുറച്ചു. ഒരു കമ്പ് ഒടിക്കാം, കമ്പുകെട്ട് ഒടിക്കാനാവില്ല. ബർദോളി പട്ടേലിനെ ദേശീയ നേതാവാക്കി. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishWhile the politicians argued, the peasants of Bardoli taluka in Surat district showed that Gandhi's method still worked. In 1927 the Bombay government raised the land revenue of the taluka sharply. When petitions failed, the peasants asked Vallabhbhai Patel to lead a no-revenue campaign in 1928. Patel organised the villages into camps, kept volunteers in touch through bulletins, and persuaded the people to endure the seizure of cattle and land rather than pay; those who broke ranks faced a social boycott. The women of Bardoli gave him the title 'Sardar'. The satyagraha held firm for months, and the government finally agreed to an inquiry, which found the increase unjustified and cut it sharply. Bardoli made Patel a national figure.

1929-ൽ ബ്രിട്ടനിൽ ലേബർ സർക്കാർ വന്നു; വൈസ്രോയി ലോർഡ് ഇർവിൻ മിതവാദികളായ ഇന്ത്യക്കാരെ കൂടെ നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. 1929 ഒക്ടോബർ 31-ന് 'ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനാ പുരോഗതിയുടെ സ്വാഭാവിക ഫലം ഡൊമിനിയൻ പദവിയാണ്; സൈമൺ റിപ്പോർട്ടിനുശേഷം ബ്രിട്ടീഷ്-ഇന്ത്യൻ പ്രതിനിധികളുടെ വട്ടമേശ സമ്മേളനം നടക്കും' എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1929 നവംബർ 2-ന് ഇന്ത്യൻ നേതാക്കൾ ഡൽഹി മാനിഫെസ്റ്റോയിലൂടെ വ്യവസ്ഥകളോടെ സഹകരണം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു: ഇന്ത്യ അർഹയാണോ എന്നു ചർച്ച ചെയ്യാനല്ല, ഡൊമിനിയൻ പദവിയുടെ പദ്ധതി തയ്യാറാക്കാനാകണം സമ്മേളനം; ഇന്ത്യൻ സംഘത്തിൽ കോൺഗ്രസിന് ഏറ്റവും വലിയ പങ്ക്; പൊതുമാപ്പും അനുരഞ്ജന നയവും. ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിൽ പ്രഖ്യാപനം ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു; 1929 ഡിസംബർ 23-ന് ഗാന്ധിയും മോത്തിലാലും മറ്റും ഇർവിനെ കണ്ടപ്പോൾ സമ്മേളനം ഡൊമിനിയൻ പദവിയിൽനിന്നുതന്നെ തുടങ്ങുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകാൻ അദ്ദേഹത്തിനായില്ല. 'കല്യാണം നടത്താം' എന്നു പറഞ്ഞ്, തീയതി ചോദിച്ചപ്പോൾ മിണ്ടാതിരുന്നതുപോലെ — സാവകാശം തീർന്നു. (→ English: dominion status · हिन्दी: डोमिनियन स्थिति)

In exam EnglishIn Britain a Labour government took office in 1929, and the Viceroy, Lord Irwin, tried to keep moderate Indians on side. On 31 October 1929 he declared that the natural issue of India's constitutional progress was the attainment of dominion status, and that a Round Table Conference of British and Indian representatives would be held after the Simon report. Indian leaders replied on 2 November 1929 with the Delhi Manifesto, which offered cooperation on conditions: the conference should meet to draw up a scheme for dominion status rather than to debate whether India deserved it, the Congress should have the largest share of the Indian delegation, and there should be a general amnesty and a policy of conciliation. The declaration was attacked in the British Parliament, and when Gandhi, Motilal Nehru and other leaders met Irwin on 23 December 1929, he could give no assurance that the conference would start from dominion status. The year of grace had run out.

1929 ഡിസംബറിലെ ലാഹോർ സമ്മേളനത്തിന്റെ അധ്യക്ഷൻ നാൽപ്പതുകാരനായ ജവഹർലാൽ നെഹ്റു — ഗാന്ധിയുടെ പിന്തുണയോടെ യുവതലമുറയുടെ ശബ്ദമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. പൂർണ സ്വരാജ് — സമ്പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യം — കോൺഗ്രസിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്നു പ്രമേയം പാസാക്കി; നെഹ്റു റിപ്പോർട്ടിന്റെ ഡൊമിനിയൻ പദ്ധതി ഇല്ലാതായി. വട്ടമേശ സമ്മേളന ബഹിഷ്കരണം, നിയമസഭകളിൽനിന്ന് കോൺഗ്രസ് അംഗങ്ങളുടെ രാജി, ഉചിതസമയത്ത് നികുതിനിഷേധം ഉൾപ്പെടെ നിയമലംഘനം തുടങ്ങാനുള്ള അധികാരം അഖിലേന്ത്യാ കോൺഗ്രസ് കമ്മിറ്റിക്ക്. 1929 ഡിസംബർ 31 അർധരാത്രി രാവി നദീതീരത്ത് നെഹ്റു ത്രിവർണപതാക ഉയർത്തി. 1930 ജനുവരി 26 സ്വാതന്ത്ര്യദിനമായി നിശ്ചയിച്ചു — ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് ഇനിയും കീഴടങ്ങുന്നത് മനുഷ്യനോടും ദൈവത്തോടുമുള്ള കുറ്റമാണെന്ന പ്രതിജ്ഞ രാജ്യമെങ്ങും വായിച്ചു. വീട്ടുപടിക്കൽ 'ഇതു ഞങ്ങളുടെ വീട്' എന്ന് പേരെഴുതിയതുപോലെ. ആ ദിവസത്തെ മാനിച്ച് ഇരുപതു വർഷത്തിനുശേഷം 1950 ജനുവരി 26-ന് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന നിലവിൽ വന്നു. (→ English: Purna Swaraj · हिन्दी: पूर्ण स्वराज)

In exam EnglishThe Lahore session of December 1929 was presided over by Jawaharlal Nehru, then forty, chosen with Gandhi's backing as the voice of the younger generation. It passed the resolution declaring Purna Swaraj, complete independence, to be the goal of the Congress, so that the Nehru Report's dominion scheme lapsed. It resolved to boycott the Round Table Conference, asked Congress members to resign from the legislatures, and authorised the All India Congress Committee to launch a programme of civil disobedience, including non-payment of taxes, whenever it thought fit. At midnight on 31 December 1929 Nehru hoisted the tricolour on the banks of the Ravi. The Working Committee then fixed 26 January 1930 as Independence Day, when people across India gathered to read a pledge that it was a crime against man and God to submit any longer to British rule. Twenty years later the Constitution of India was brought into force on 26 January 1950 to honour that day.

Congress sessions of 1922–1929 to remember
Session	President	Decision
Gaya, December 1922	C. R. Das	Council entry rejected; Swaraj Party formed soon after
Delhi (special), September 1923	Abul Kalam Azad	Congressmen allowed to contest elections
Belgaum, December 1924	M. K. Gandhi	Swarajists accepted as working in the councils for the Congress
Madras, December 1927	M. A. Ansari	Boycott of the Simon Commission; complete independence declared the goal
Calcutta, December 1928	Motilal Nehru	Nehru Report accepted with a one-year ultimatum
Lahore, December 1929	Jawaharlal Nehru	Purna Swaraj; boycott of the Round Table Conference; civil disobedience authorised

മൊത്തത്തിൽ നോക്കിയാൽ 1922–1929 അടുത്ത ബഹുജനസമരത്തിനു നിലമൊരുക്കി. സ്വരാജിസ്റ്റുകൾ ദേശീയവാദികളെ ജനശ്രദ്ധയിൽ നിർത്തി 1919-ലെ പരിഷ്കാരങ്ങളുടെ പരിമിതി കാണിച്ചു; 'മാറ്റം വേണ്ടാത്തവർ' ഗ്രാമങ്ങളിൽ സംഘടനയെ ജീവനോടെ നിർത്തി പ്രവർത്തകരെ വാർത്തെടുത്തു; രീതി ഫലിക്കുമെന്ന് ബർദോളി കാണിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ മാത്രമുള്ള സൈമൺ കമ്മീഷൻ ഇന്ത്യക്കാരെ പ്രതിഷേധത്തിൽ ഒന്നിപ്പിച്ചു; നെഹ്റു റിപ്പോർട്ട് അവരുടെ ആദ്യ ഭരണഘടനാരൂപരേഖ — എങ്കിലും അതിനെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കം കോൺഗ്രസും മുസ്ലിം ലീഗും തമ്മിലുള്ള അകലം കൂട്ടി. ബ്രിട്ടൻ ഡൊമിനിയൻ പദവി വാഗ്ദാനം ചെയ്യാതിരുന്നതോടെ കോൺഗ്രസ് പൂർണ സ്വരാജിനു പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായി. (→ English: Simon Commission · Nehru Report · Purna Swaraj · हिन्दी: साइमन कमीशन · नेहरू रिपोर्ट · पूर्ण स्वराज)

In exam EnglishSeen as a whole, the years 1922–1929 prepared the ground for the next mass struggle. The Swarajists kept nationalists in public view and showed the limits of the 1919 reforms; the No-changers kept the organisation alive in the villages and trained its workers; Bardoli showed that the method still worked. The all-British Simon Commission united Indians in protest, and the Nehru Report was their first constitutional blueprint, although the quarrel over it widened the gap between the Congress and the Muslim League. When Britain would not promise dominion status, the Congress committed itself to Purna Swaraj.

Exam traps

Gaya (December 1922, C. R. Das) rejected council entry; the Swaraj Party was formed on 1 January 1923; the Delhi special session (September 1923, Abul Kalam Azad) allowed Congressmen to contest.
Belgaum (1924) is the only Congress session presided over by Gandhi.
The Simon Commission was appointed in November 1927 and arrived on 3 February 1928; all seven members, including Clement Attlee, were British.
Lajpat Rai was injured at Lahore on 30 October 1928 and died on 17 November 1928; the officer killed in revenge in December 1928 was Saunders.
The Nehru Report (1928) asked for dominion status and joint electorates, not complete independence and not separate electorates.
Madras (1927) first declared complete independence as the goal; Lahore (1929) made Purna Swaraj the creed and authorised civil disobedience.
The Bardoli satyagraha of 1928 (Patel, against a revenue increase) is different from the Bardoli resolution of 1922 that withdrew Non-Cooperation.
The Irwin declaration (31 October 1929) called dominion status the natural issue of India's progress and promised a Round Table Conference; it fixed no date.

Recap

Gaya 1922 rejected council entry; C. R. Das and Motilal Nehru formed the Swaraj Party (1 January 1923).
Delhi special session 1923 allowed contesting; Belgaum 1924 under Gandhi accepted the Swarajists.
Swarajists: Central Provinces majority, obstruction, Vithalbhai Patel Assembly President (1925); C. R. Das died 1925; Responsivists.
No-changers: khadi, national schools, All India Spinners' Association (1925); Vaikom satyagraha 1924–25.
Simon Commission: appointed November 1927, all British; Madras 1927 boycott; 'Simon go back' from 3 February 1928; Lajpat Rai's death.
Nehru Report 1928: dominion status, joint electorates, fundamental rights, adult suffrage, linguistic provinces.
Jinnah's amendments rejected (December 1928); Fourteen Points (March 1929); Calcutta 1928 one-year ultimatum.
Bardoli 1928: Patel, no-revenue campaign, title 'Sardar', increase cut after inquiry.
Irwin declaration 31 October 1929; Delhi Manifesto; Lahore 1929 under Jawaharlal Nehru: Purna Swaraj, flag on the Ravi, 26 January 1930.

Practice questions

Q1. The proposal for council entry was rejected at the Congress session of December 1922, after which its supporters formed the Swaraj Party. Who presided over that session?

Motilal Nehru
C. R. Das
Abul Kalam Azad
M. A. Ansari

Show answer

Answer: B. C. R. Das

(b) is correct: C. R. Das presided at Gaya in December 1922, and when his own proposal was defeated he resigned and formed the Swaraj Party. (a) is wrong because Motilal Nehru presided at Calcutta in 1928. (c) is wrong because Abul Kalam Azad presided over the Delhi special session of 1923, which allowed council entry. (d) is wrong because M. A. Ansari presided at Madras in 1927.

Q2. Consider the following statements:
1. The Swaraj Party was formed by C. R. Das and Motilal Nehru in 1923.
2. In 1925 Vithalbhai Patel became the first elected Indian President of the Central Legislative Assembly.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

(c) is correct: the party was formed on 1 January 1923, and Vithalbhai Patel was elected President of the Assembly in 1925. (a) is wrong because statement 2 is also true. (b) is wrong because statement 1 is also true. (d) is wrong because both are true.

Q3. With reference to the Simon Commission, consider the following statements:
1. Two of its seven members were Indians.
2. Lala Lajpat Rai was injured in a lathi charge at Lahore while leading a protest against it.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: B. 2 only

(b) is correct: statement 2 is right; statement 1 is wrong because all seven members were British members of Parliament, which is why Indians boycotted it. (a) is wrong because statement 1 is false. (c) is wrong because only statement 2 is true. (d) is wrong because statement 2 is true.

Q4. Which one of the following was NOT a recommendation of the Nehru Report (1928)?

Dominion status for India
Joint electorates with reserved seats for minorities
Continuation of separate electorates for Muslims
Linguistic provinces

Show answer

Answer: C. Continuation of separate electorates for Muslims

(c) is correct: the report rejected separate electorates; their continuation was one of Jinnah's Fourteen Points. (a) is wrong because dominion status was the report's central demand. (b) is wrong because joint electorates with reserved seats were its answer to the minorities question. (d) is wrong because the report did recommend linguistic provinces.

Q5. Match List I (Congress session) with List II (president):
List I
A. Belgaum, 1924
B. Madras, 1927
C. Calcutta, 1928
D. Lahore, 1929
List II
1. Motilal Nehru
2. Jawaharlal Nehru
3. M. K. Gandhi
4. M. A. Ansari
Select the correct answer using the code given below:

A-3, B-4, C-1, D-2
A-4, B-3, C-1, D-2
A-3, B-4, C-2, D-1
A-3, B-1, C-4, D-2

Show answer

Answer: A. A-3, B-4, C-1, D-2

(a) is correct: Gandhi at Belgaum, Ansari at Madras, Motilal Nehru at Calcutta and Jawaharlal Nehru at Lahore. (b) is wrong because it swaps Belgaum and Madras. (c) is wrong because it swaps father and son: Motilal presided at Calcutta and Jawaharlal at Lahore. (d) is wrong because it swaps Madras and Calcutta.

Q6. Arrange the following in chronological order:
1. The Irwin declaration on dominion status
2. The Nehru Report
3. The arrival of the Simon Commission in India
4. The Lahore session of the Congress
Select the correct answer using the code given below:

3-2-1-4
2-3-1-4
3-1-2-4
3-2-4-1

Show answer

Answer: A. 3-2-1-4

(a) is correct: Simon Commission arrives (February 1928), Nehru Report (August 1928), Irwin declaration (October 1929), Lahore session (December 1929). (b) is wrong because the commission arrived before the report. (c) is wrong because the report came before the Irwin declaration. (d) is wrong because the declaration came before Lahore.

Q7. With reference to the Bardoli satyagraha of 1928, consider the following statements:
1. It was led by Vallabhbhai Patel, who was given the title 'Sardar' by the women of Bardoli.
2. It was directed against forced indigo cultivation by European planters.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right; statement 2 is wrong because Bardoli was a campaign against an increase in land revenue, while forced indigo cultivation was the issue at Champaran in 1917. (b) is wrong because statement 2 is false. (c) is wrong because only statement 1 is true. (d) is wrong because statement 1 is true.

Q8. Consider the following statements about the Lahore session of the Congress (December 1929):
1. It declared Purna Swaraj to be the goal of the Congress.
2. It decided that the Congress would take part in the First Round Table Conference.
3. It authorised the All India Congress Committee to launch civil disobedience.
Which of the statements given above are correct?

1 and 2 only
1 and 3 only
2 and 3 only
1, 2 and 3

Show answer

Answer: B. 1 and 3 only

(b) is correct: statements 1 and 3 are right; statement 2 is wrong because Lahore resolved to boycott the Round Table Conference. (a) is wrong because it includes statement 2. (c) is wrong because it includes statement 2 and leaves out statement 1. (d) is wrong because statement 2 is false.

All parts Next: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources

The Government of India Act, 1919, including its provision for a statutory commission to review the working of the reforms after ten years — https://www.indiacode.nic.in
Records of the Home Department (Political) on the Swaraj Party, the Vaikom satyagraha, the boycott of the Simon Commission, the Bardoli satyagraha and the Lahore Congress, 1922–1930, with the reports of the Congress sessions of 1922–1929 and the Report of the All Parties Conference (the Nehru Report), 1928; National Archives of India, Abhilekh Patal — https://www.abhilekh-patal.in
The Collected Works of Mahatma Gandhi, Publications Division, Government of India (volumes covering 1922–1930, including Young India) — https://www.gandhiashramsevagram.org/gandhi-literature/collected-works-of-mahatma-gandhi-volume-1-to-98.php
Report of the Indian Statutory Commission (Simon Commission), 1930, and the Home Department records on its tour of India, 1928–1929; National Archives of India, Abhilekh Patal — https://www.abhilekh-patal.in