Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Reformers of Bengal and western India, and the reform laws

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Socio-religious reform movements · Part 1 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

Why the reform movements arose; Raja Rammohun Roy, the abolition of sati (1829) and the Brahmo Samaj and its splits; Young Bengal; Vidyasagar and the Hindu Widows' Remarriage Act (1856); the Paramahansa Mandali and the Prarthana Samaj; women's education and the reform laws up to the Age of Consent Act (1891); and the limits of early reform.

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ പല ഇന്ത്യക്കാരും, ഏറെക്കാലമായി മതത്തിന്റെ ഭാഗമെന്നു കരുതിയ ആചാരങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം, അച്ചടിശാല, പത്രങ്ങൾ — യുക്തിയുടെയും വ്യക്തിയവകാശങ്ങളുടെയും പുതിയ ആശയങ്ങൾ പരത്തി; ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിമാർ ഹിന്ദു, മുസ്ലിം ആചാരങ്ങളെ വിമർശിച്ചതോടെ, നമ്മുടെ ആളുകൾ സ്വന്തം പാരമ്പര്യം കാക്കണോ പുനർവിചാരം ചെയ്യണോ എന്ന നിലയിലെത്തി. വീട്ടിലെ കാലങ്ങളായുള്ള സാധനങ്ങൾ — എന്തു സൂക്ഷിക്കണം, എന്തു കളയണം എന്ന് ഒരിക്കൽ അടുക്കിവയ്ക്കുന്നതുപോലെ. ചിലർ യുക്തിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മതം ശുദ്ധീകരിച്ച് സമൂഹം മാറ്റണമെന്നു പറഞ്ഞു; മറ്റുചിലർ (പുനരുദ്ധാരണവാദികൾ) ഒരു ആദർശ ഭൂതകാലത്തെ മാതൃകയായി കണ്ടു. ഈ ഭാഗം: ബംഗാൾ, പടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യ എന്നിവിടങ്ങളിലെ പരിഷ്കർത്താക്കൾ, അവർ നേടിയ നിയമങ്ങൾ; ഭാഗം 2: മറ്റു പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ. (→ English: Social reform · Revivalism · हिन्दी: समाज सुधार · पुनरुत्थानवाद)

In exam EnglishOver the 1800s a new class of educated Indians started asking whether practices treated for generations as religious duty were truly demanded by faith. English education, the printing press and a growing number of newspapers spread new ideas of reason and individual rights, while Christian missionaries criticised Hindu and Muslim practice and pushed Indians to defend or rethink their own traditions. Out of this pressure came the socio-religious reform movements. The movements split into two broad camps: one tested custom against reason and sought to cleanse faith of later additions, and the other, the revivalists, held up a golden age of the past as the pattern to return to. This part follows the first reformers of Bengal and western India and the laws they fought for; Part 2 takes up the revivalist, Muslim, Sikh, Parsi and anti-caste movements.

രാജാ റാംമോഹൻ റോയ് (1772–1833) ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യത്തെ വലിയ വ്യക്തിത്വം. പേർഷ്യൻ, അറബി, സംസ്കൃതം, ഇംഗ്ലീഷ് അറിയുന്ന പണ്ഡിതൻ. 'തുഹ്ഫത്ത്-ഉൽ-മുവാഹിദീൻ' എന്ന പേർഷ്യൻ കൃതിയിൽ — ഏകദൈവാരാധനയാണ് എല്ലാ മതങ്ങളുടെയും പൊതുകാതൽ, പല ആചാരങ്ങൾക്കും വിഗ്രഹാരാധനയ്ക്കും യുക്തിയിൽ അടിസ്ഥാനമില്ല എന്നു വാദിച്ചു. 1815-ൽ കൽക്കത്തയിൽ 'ആത്മീയ സഭ'; ഉപനിഷത്തുകളുടെ ഭാഗങ്ങൾ ബംഗാളിയിലേക്കും ഇംഗ്ലീഷിലേക്കും വിവർത്തനം ചെയ്ത്, പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തന്നെ ഏകദൈവവിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നുവെന്നു കാണിച്ചു; വേദാന്ത കോളേജ് സ്ഥാപിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷ്, ശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസത്തെ പിന്തുണച്ചു; സ്ത്രീകളുടെ അവകാശം, പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് എഴുതി. മുത്തച്ഛന്റെ പഴയ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുതന്നെ 'നോക്കൂ, നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് ഇതിലില്ല' എന്നു കാണിക്കുന്നതുപോലെ. മുഗൾ ചക്രവർത്തി അക്ബർ രണ്ടാമൻ 'രാജാ' സ്ഥാനം നൽകി ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് അയച്ചു; 1833-ൽ ബ്രിസ്റ്റളിൽ മരണം. (→ English: Raja Rammohun Roy · Atmiya Sabha · हिन्दी: राजा राममोहन राय · आत्मीय सभा)

In exam EnglishRaja Rammohun Roy (1772–1833) is usually seen as the first great figure of this movement. Learned in Persian, Arabic, Sanskrit and English, he argued in his Persian work Tuhfat-ul-Muwahhidin that the worship of one God was the common core of all religions and that much of popular ritual and idol worship had no basis in reason. In Calcutta he founded the Atmiya Sabha in 1815 to discuss religious questions, translated parts of the Upanishads into Bengali and English to show that the old texts themselves taught monotheism, and set up a Vedanta College. He also supported English and scientific education and wrote on the rights of women and on freedom of the press. The Mughal emperor Akbar II gave him the title of Raja and sent him to England, where he died at Bristol in 1833.

റാംമോഹന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ പോരാട്ടം സതി എന്ന ആചാരത്തിനെതിരെ — ഭർത്താവിന്റെ ചിതയിൽ വിധവയെ ദഹിപ്പിക്കൽ. പ്രധാന ഹിന്ദു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇത് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ലെന്നു ലഘുലേഖകൾ എഴുതി, സർക്കാരിനു നിവേദനങ്ങൾ അയപ്പിച്ചു. 1829-ൽ ഗവർണർ ജനറൽ ലോർഡ് വില്യം ബെന്റിങ്ക് ബംഗാൾ റെഗുലേഷൻ XVII കൊണ്ടുവന്നു — സതി നിയമവിരുദ്ധം, സഹായിക്കുന്നവർക്ക് കുറ്റകരമായ നരഹത്യ പോലെ ശിക്ഷ. കൽക്കത്തയിലെ യാഥാസ്ഥിതികർ 1830-ൽ 'ധർമ സഭ' രൂപീകരിച്ച് ലണ്ടനിലെ പ്രിവി കൗൺസിലിൽ അപ്പീൽ നൽകി; അതു പരാജയപ്പെട്ടു. 1830-ൽ ഒരു ബംഗാൾ ഗ്രാമത്തിലെ യുവവിധവ എന്നു കരുതുക: പുതിയ നിയമപ്രകാരം അവളെ ചിതയിലേക്കു തള്ളിയ ബന്ധുക്കളെയും പുരോഹിതരെയും ഇനി കോടതി കയറ്റാം. പിൽക്കാല പരിഷ്കാരങ്ങളുടെ രീതി ഇതായി: ഇന്ത്യൻ പരിഷ്കർത്താക്കൾ അഭിപ്രായം രൂപപ്പെടുത്തും, കൊളോണിയൽ സർക്കാർ നിയമം ഉണ്ടാക്കും. (→ English: Sati · Dharma Sabha · हिन्दी: सती प्रथा · धर्म सभा)

In exam EnglishRammohun's best-known campaign was against Sati, the burning of a widow on her husband's funeral pyre. He wrote tracts showing that the leading Hindu texts did not require it, and he organised petitions to the government. In 1829 the Governor-General, Lord William Bentinck, passed Bengal Regulation XVII, which declared sati illegal and made those who assisted in it liable to punishment as for culpable homicide. Orthodox Hindus in Calcutta formed the Dharma Sabha in 1830 to defend the practice and appealed to the Privy Council in London, but the appeal failed. Suppose a young widow in a Bengal village in 1830: under the new law, relatives or priests who pushed her towards the pyre could now be prosecuted. The episode set a pattern for later reform, in which Indian reformers built opinion and the colonial government passed the law.

1828-ൽ റാംമോഹൻ 'ബ്രഹ്മസഭ' സ്ഥാപിച്ചു, അതു വേഗം ബ്രഹ്മസമാജം എന്നറിയപ്പെട്ടു — വിഗ്രഹങ്ങളോ പുരോഹിതരോ ഇല്ലാതെ നിരാകാരനായ ഏകദൈവത്തിന്റെ ആരാധന, എല്ലാവർക്കും പ്രവേശനം. അദ്ദേഹത്തിനു ശേഷം ദേബേന്ദ്രനാഥ് ടാഗോർ (1839-ൽ തത്ത്വബോധിനി സഭ സ്ഥാപിച്ചു, 1840-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ സമാജത്തിൽ ചേർന്നു) അതിനു വ്യക്തമായ വിശ്വാസപ്രമാണവും അച്ചടക്കവും നൽകി. 1857-ൽ ചേർന്ന കേശബ് ചന്ദ്ര സെൻ വേഗത്തിലുള്ള മാറ്റം ആഗ്രഹിച്ചു — മിശ്രവിവാഹം, പൂണൂൽ ഉപേക്ഷിക്കൽ. 1866-ൽ പിളർപ്പ്: ദേബേന്ദ്രനാഥിന്റേത് 'ആദി ബ്രഹ്മസമാജം', കേശബിന്റേത് 'ഭാരതവർഷീയ ബ്രഹ്മസമാജം'. കേശബിന്റെ ശ്രമഫലമായി 1872-ലെ നേറ്റീവ് മാര്യേജ് ആക്ട് — അംഗീകൃത മതങ്ങളിലൊന്നിലും പെടുന്നില്ലെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവർക്ക് സിവിൽ, മിശ്രവിവാഹം. 1878-ൽ അതേ നിയമത്തിന്റെ പ്രായപരിധിക്കു വിരുദ്ധമായി കേശബ് തന്റെ ചെറിയ മകളെ കൂച്ച് ബിഹാർ രാജകുമാരനു വിവാഹം ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ, അനുയായികൾ പിരിഞ്ഞ് 'സാധാരൺ ബ്രഹ്മസമാജം' ഉണ്ടാക്കി — പറയുന്നതും ചെയ്യുന്നതും രണ്ടായാൽ അനുയായികൾ നിൽക്കില്ല. (→ English: Brahmo Samaj · Native Marriage Act · हिन्दी: ब्रह्म समाज · नेटिव मैरिज एक्ट)

In exam EnglishIn 1828 Rammohun founded the Brahmo Sabha, soon known as the Brahmo Samaj, a body for the worship of one formless God without idols or priests, open to all. After his death it was revived by Debendranath Tagore, who had set up the Tattvabodhini Sabha in 1839 and joined the Samaj in the early 1840s, giving it a clearer creed and discipline. The energetic Keshub Chandra Sen, who joined in 1857, wanted faster social change, such as intercaste marriage and an end to the sacred thread. The two leaders parted in 1866: Debendranath's group became the Adi Brahmo Samaj, and Keshub's the Brahmo Samaj of India. Keshub's campaign led to the Native Marriage Act of 1872, which allowed civil, intercaste marriage for those who declared they belonged to no recognised religion. When Keshub married his young daughter to the prince of Cooch Behar in 1878, against the age limits of that very Act, his followers broke away and formed the Sadharan Brahmo Samaj.

കൽക്കത്തയിലെ ഹിന്ദു കോളേജ് വിദ്യാർഥികൾക്കിടയിൽ കൂടുതൽ തീവ്രമായ ഒരു ധാര ഉയർന്നു. 1826 മുതൽ അവിടെ പഠിപ്പിച്ച യുവ ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യൻ അധ്യാപകൻ ഹെൻറി ലൂയി വിവിയൻ ഡെറോസിയോ — മതാധികാരം മുതൽ സാമൂഹികാചാരം വരെ എല്ലാം ചോദ്യം ചെയ്യാനും സ്വതന്ത്രമായി സംവദിക്കാനും വിദ്യാർഥികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ 'യങ് ബംഗാൾ' — യാഥാസ്ഥിതികാചാരങ്ങളെ പരസ്യമായി പരിഹസിച്ചു, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അടയാളമായി വിലക്കപ്പെട്ട ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, മദ്യപിച്ചു, ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തെ ആരാധിച്ചു. 1831-ൽ ഡെറോസിയോയെ പുറത്താക്കി; അതേ വർഷം 22-ാം വയസ്സിൽ കോളറ ബാധിച്ചു മരിച്ചു. വാതിൽ ചവിട്ടിത്തുറന്നാൽ വീട്ടുകാർ ഭയക്കും, സമ്മതിക്കില്ല — യങ് ബംഗാളും ബോധ്യപ്പെടുത്തിയതിനേക്കാൾ ഞെട്ടിച്ചു, സാധാരണക്കാരുമായി ബന്ധവും കുറവ്. എങ്കിലും യുക്തിപൂർവം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ശീലം പരന്നു; പല അംഗങ്ങളും പിന്നീട് പൊതുജീവിതത്തിലും പത്രസംവാദങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകളിലും എത്തി. (→ English: Young Bengal · Derozio · हिन्दी: यंग बंगाल · डेरोज़ियो)

In exam EnglishA more radical current appeared among the students of Hindu College in Calcutta. Henry Louis Vivian Derozio, a young Anglo-Indian teacher there from 1826, encouraged his pupils to question everything, from religious authority to social custom, and to debate freely. His followers, known as Young Bengal, openly mocked orthodox practices, ate forbidden food and drank alcohol as a mark of freedom, and admired the French Revolution. Derozio was removed from the college in 1831 and died of cholera the same year, aged only twenty-two. Young Bengal did not become a mass movement: its defiance shocked more people than it persuaded, and it had little contact with ordinary people. Yet it spread the habit of rational inquiry, and several of its members later took part in public life, press debates and political associations.

സംസ്കൃത പണ്ഡിതനും കൽക്കത്ത സംസ്കൃത കോളേജ് പ്രിൻസിപ്പലുമായ ഈശ്വരചന്ദ്ര വിദ്യാസാഗർ (1820–1891) വേറൊരു വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു: ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ പ്രാമാണ്യം കൊണ്ടുതന്നെ ആചാരത്തെ നേരിട്ടു. കുട്ടിക്കാലത്തു തന്നെ വിവാഹിതരായ ഉയർന്ന ജാതി ഹിന്ദു വിധവകൾക്ക് പുനർവിവാഹം വിലക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അവർ കഠിനമായ ഏകാന്ത ജീവിതം നയിച്ചു. ശാസ്ത്രങ്ങൾ വിധവാ പുനർവിവാഹം അനുവദിക്കുന്നുവെന്നു കാണിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ശേഖരിച്ച്, വിപുലമായി എഴുതി, നിവേദനത്തിന് ഒപ്പുകൾ ശേഖരിച്ചു. ഫലം — 1856-ലെ ഹിന്ദു വിധവാ പുനർവിവാഹ നിയമം: അത്തരം വിവാഹങ്ങൾ നിയമസാധുവായി, മക്കൾ നിയമാനുസൃത അവകാശികളായി. എതിരാളിയുടെ കയ്യിലെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുതന്നെ മറുപടി കാണിക്കുക — അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരുത്ത്. ചില പുനർവിവാഹങ്ങൾ സ്വന്തം ചെലവിൽ നടത്തി, എങ്കിലും ജീവിതകാലത്ത് കുറച്ചേ നടന്നുള്ളൂ. പെൺപള്ളിക്കൂടങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണരല്ലാത്തവർക്ക് സംസ്കൃത കോളേജിൽ പ്രവേശനം, തലമുറകൾ പഠിച്ച ലളിതമായ ബംഗാളി പാഠപുസ്തകങ്ങൾ — ഇവയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവന. (→ English: Widow remarriage · Vidyasagar · हिन्दी: विधवा पुनर्विवाह · विद्यासागर)

In exam EnglishIshwar Chandra Vidyasagar (1820–1891), a Sanskrit scholar and principal of the Sanskrit College in Calcutta, chose a different method: he fought custom with the authority of the scriptures themselves. Upper-caste Hindu widows, often married as children, were forbidden to remarry and lived hard lives of seclusion. Vidyasagar collected texts showing that the shastras permitted widow remarriage, wrote widely on the subject and gathered signatures for a petition. The result was the Hindu Widows' Remarriage Act of 1856, which made such marriages legal and their children legitimate. He arranged and paid for several remarriages himself, though only a small number took place in his lifetime. Vidyasagar also worked for girls' schools, opened the Sanskrit College to students of castes other than Brahmins, and wrote simple Bengali primers that generations of children learned from.

പടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യ സ്വന്തം പരിഷ്കരണ പാരമ്പര്യം വളർത്തി. ബോംബെയിൽ 1849-ൽ 'പരമഹംസ മണ്ഡലി' — ജാതി നിരാകരിച്ച് ഒന്നിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ രഹസ്യമായി ഒത്തുകൂടി; തുറന്ന വിയോജിപ്പ് അന്നും എത്ര അപകടകരമായിരുന്നു എന്ന് ഇതു കാണിക്കുന്നു. 1867-ൽ കേശബ് ചന്ദ്ര സെന്നിന്റെ സന്ദർശനത്തിനു ശേഷം ആത്മാറാം പാണ്ഡുരംഗ് ബോംബെയിൽ പ്രാർത്ഥനാ സമാജം സ്ഥാപിച്ചു. ബ്രഹ്മോകളെപ്പോലെ ഏകദൈവാരാധന, പക്ഷേ ഹിന്ദു പാരമ്പര്യവുമായി കുത്തനെ മുറിഞ്ഞില്ല — തുക്കാറാം പോലുള്ള മഹാരാഷ്ട്ര സന്യാസിമാരുടെ ഭക്തികവിതയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം. വീടു പൊളിക്കാതെ അകത്തുതന്നെ മുറികൾ മാറ്റിയൊരുക്കുന്നതുപോലെ. പ്രമുഖർ ജഡ്ജി എം. ജി. റാനഡെ, പണ്ഡിതൻ ആർ. ജി. ഭണ്ഡാർക്കർ — വിധവാ പുനർവിവാഹം, സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസം, ശൈശവവിവാഹ നിർമാർജനം, അധഃസ്ഥിതരുടെ ഉന്നമനം. 1887-ൽ 'ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ സോഷ്യൽ കോൺഫറൻസ്' സ്ഥാപിക്കാൻ റാനഡെ സഹായിച്ചു — കോൺഗ്രസിനൊപ്പം സമ്മേളിച്ച്, കോൺഗ്രസ് മാറ്റിവച്ച സാമൂഹിക ചോദ്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്തു. (→ English: Prarthana Samaj · Paramahansa Mandali · हिन्दी: प्रार्थना समाज · परमहंस मंडली)

In exam EnglishWestern India developed its own reform tradition. In Bombay the Paramahansa Mandali, founded in 1849, met in secret to reject caste and practise inter-dining, a sign of how risky open dissent still was. In 1867 the Prarthana Samaj was founded in Bombay by Atmaram Pandurang, after a visit by Keshub Chandra Sen. Like the Brahmos it preached the worship of one God, but it did not break sharply with Hindu tradition and drew on the devotional poetry of Maharashtra's saints, such as Tukaram. Its leading figures, the judge M. G. Ranade and the scholar R. G. Bhandarkar, put their energy into social work: widow remarriage, women's education, the abolition of child marriage and the uplift of the depressed classes. Ranade also helped found the Indian National Social Conference in 1887, which met alongside the Indian National Congress to discuss social questions the Congress itself left aside.
Early reform organisations
OrganisationYear and placeFounder or leading figures
Atmiya Sabha1815, CalcuttaRammohun Roy
Brahmo Sabha (Brahmo Samaj)1828, CalcuttaRammohun Roy
Tattvabodhini Sabha1839, CalcuttaDebendranath Tagore
Paramahansa Mandali1849, BombayA secret reform society
Brahmo Samaj of India1866, CalcuttaKeshub Chandra Sen
Prarthana Samaj1867, BombayAtmaram Pandurang; M. G. Ranade, R. G. Bhandarkar
Sadharan Brahmo Samaj1878, CalcuttaKeshub's former followers
Indian National Social Conference1887M. G. Ranade

ഏതാണ്ട് എല്ലാ പരിഷ്കരണ സംവാദങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ നിലയുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യപടി വിദ്യാഭ്യാസം: 1849-ൽ ജോൺ എലിയറ്റ് ഡ്രിങ്ക്‌വാട്ടർ ബെഥ്യൂൺ കൽക്കത്തയിൽ പെൺപള്ളിക്കൂടം തുടങ്ങി (പിന്നീട് ബെഥ്യൂൺ സ്കൂൾ); ബംഗാളിലെയും ബോംബെയിലെയും പരിഷ്കർത്താക്കൾ കൂടുതൽ തുറന്നു. ചെറുപ്രായത്തിൽ വിധവയായ സംസ്കൃത പണ്ഡിത പണ്ഡിതാ രമാബായി — 1882-ൽ പൂനെയിൽ 'ആര്യ മഹിളാ സമാജ്', 1889-ൽ ബോംബെയിൽ വിധവകൾക്ക് അഭയവും പള്ളിക്കൂടവുമായ 'ശാരദാ സദൻ'. നിയമം പതുക്കെയാണ് നീങ്ങിയത്: 1870-ലെ പെൺശിശുഹത്യ നിരോധന നിയമം — പെൺകുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊല്ലുന്നുവെന്നു സംശയമുള്ള ജില്ലകളിൽ ജനന രജിസ്ട്രേഷൻ നിർബന്ധം. പാഴ്സി പത്രപ്രവർത്തകൻ ബെഹ്റാംജി മലബാരിയുടെ പ്രചാരണത്തിനു ശേഷം 1891-ലെ സമ്മതപ്രായ നിയമം — വിവാഹത്തിനകത്തായാലും ആ പ്രായത്തിൽ താഴെയുള്ള പെൺകുട്ടിയുമായുള്ള ബന്ധം ബലാത്സംഗം; ആ പ്രായം 10-ൽ നിന്ന് 12 ആക്കി. ചില ദേശീയ നേതാക്കളടക്കം യാഥാസ്ഥിതികർ ഇതിനെ മതത്തിലെ ഇടപെടൽ എന്നു വിളിച്ചു — ഇത്തരം നിയമങ്ങളെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കം എത്ര കടുത്തതായിരുന്നു എന്നു കാണുക. (→ English: Age of Consent Act · Sharada Sadan · हिन्दी: सहमति आयु अधिनियम · शारदा सदन)

In exam EnglishThe position of women stood at the centre of almost every reform debate. Education was the first step: John Elliot Drinkwater Bethune founded a girls' school in Calcutta in 1849, later known as the Bethune School, and reformers in Bengal and Bombay opened others. Pandita Ramabai, a Sanskrit scholar who had herself been widowed young, founded the Arya Mahila Samaj in Pune in 1882 and the Sharada Sadan in Bombay in 1889, a home and school for widows. The law moved slowly. The Female Infanticide Prevention Act of 1870 required the registration of births in districts where the killing of girl infants was suspected. After a campaign led by the Parsi journalist Behramji Malabari, the Age of Consent Act of 1891 raised the age below which sexual relations with a girl, even within marriage, counted as rape from ten to twelve. Orthodox opponents, including some nationalist leaders, called it interference in religion, showing how bitterly such laws could be contested.

ഈ കാലത്തെ പരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾ ഒരു ക്രമമായി ഓർക്കാൻ എളുപ്പം — ഓരോന്നും വർഷങ്ങളുടെ വാദത്തിന്റെ ഫലം. 1829 സതി നിരോധനം; 1850 ജാതി അയോഗ്യത നീക്കൽ നിയമം (ജാതിയോ മതമോ വിട്ടവരുടെ അനന്തരാവകാശത്തിനു സംരക്ഷണം); 1856 ഹിന്ദു വിധവാ പുനർവിവാഹ നിയമം; 1870 പെൺശിശുഹത്യ നിരോധന നിയമം; 1872 നേറ്റീവ് മാര്യേജ് ആക്ട്; 1891 സമ്മതപ്രായ നിയമം. ഓരോന്നും ഇന്ത്യൻ പരിഷ്കർത്താക്കളുടെ എഴുത്തും നിവേദനങ്ങളും ഗ്രന്ഥോദ്ധരണികളുമായി തുടങ്ങി, കൊളോണിയൽ നിയമസഭയുടെ നടപടിയോടെ അവസാനിച്ചു. തീവണ്ടി സ്റ്റേഷനുകളുടെ നിരപോലെ — ഓരോ സ്റ്റേഷനും ഓരോ നിയമം. പക്ഷേ 1857-നു ശേഷം മതവികാരം വ്രണപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ സർക്കാർ ജാഗ്രത പാലിച്ചു; പിന്നീടുള്ള നിയമങ്ങൾ പതുക്കെ, ശക്തമായ ഇന്ത്യൻ പിന്തുണയോടെ മാത്രം വന്നു. (→ English: Caste Disabilities Removal Act · हिन्दी: जाति निर्योग्यता निवारण अधिनियम)

In exam EnglishThe reform laws of the period are easiest to remember as a sequence, each the result of years of argument. Sati was banned in 1829. The Caste Disabilities Removal Act of 1850 protected the inheritance of anyone who left his caste or religion. The Hindu Widows' Remarriage Act followed in 1856, the Female Infanticide Prevention Act in 1870, the Native Marriage Act in 1872 and the Age of Consent Act in 1891. Each began with Indian reformers writing, petitioning and quoting texts, and ended with a colonial legislature acting. After 1857, however, the government grew wary of offending religious feeling, so later laws came more slowly and only with strong Indian backing.
Reform laws of the nineteenth century
YearLawWhat it didLinked with
1829Bengal Regulation XVIIDeclared sati illegal and punishableRammohun Roy; Lord William Bentinck
1850Caste Disabilities Removal ActProtected the inheritance of those who left their caste or religionGovernment of Dalhousie
1856Hindu Widows' Remarriage ActMade the remarriage of Hindu widows legalIshwar Chandra Vidyasagar
1870Female Infanticide Prevention ActCompulsory registration of births in suspected districtsColonial government
1872Native Marriage ActCivil, intercaste marriage for those declaring no recognised religionKeshub Chandra Sen
1891Age of Consent ActRaised the age of consent for girls from 10 to 12Behramji Malabari

ഈ ആദ്യകാല പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ പരിമിതികളുണ്ടായിരുന്നു. അംഗങ്ങൾ മിക്കവാറും കൽക്കത്ത, ബോംബെ, പൂനെ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഉയർന്ന ജാതിക്കാരായ, ഇംഗ്ലീഷ് പഠിച്ച പുരുഷന്മാർ; ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന കർഷകർ ഇവയെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ല. മാറ്റം നടപ്പാക്കാൻ കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടത്തെ ആശ്രയിച്ചു — അതോടെ എതിരാളികൾ പരിഷ്കാരത്തെ 'വിദേശി' എന്നു വിളിച്ചു, സർക്കാർ തന്നെ ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകളുടെ രക്ഷകനായി ചമഞ്ഞു. പല പരിഷ്കാരങ്ങളും പതുക്കെയാണ് വേരുപിടിച്ചത്: കുറച്ചു വിധവകളേ പുനർവിവാഹം ചെയ്തുള്ളൂ, ശൈശവവിവാഹം വ്യാപകമായി തുടർന്നു. എങ്കിലും സ്വാധീനം അംഗസംഖ്യയ്ക്കപ്പുറം: യുക്തിയും മനസ്സാക്ഷിയും മനുഷ്യാന്തസ്സും ആചാരങ്ങളുടെ ഉരകല്ലുകളായി; ഇന്ത്യക്കാർ പരസ്പരം വാദിക്കുന്ന സംഘടനകളും പത്രങ്ങളും പൊതുയോഗങ്ങളും ഉണ്ടായി; അതേ രീതികൾ താമസിയാതെ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യങ്ങളിൽ പ്രയോഗിക്കുന്ന തലമുറ രൂപപ്പെട്ടു. ചെറിയ വിളക്കും മുറിയാകെ വഴികാട്ടും. (→ English: Social reform · हिन्दी: समाज सुधार)

In exam EnglishThese early movements had clear limits. Their members were mostly upper-caste, English-educated men of Calcutta, Bombay and Pune, and the peasant majority hardly heard of them. They often depended on the colonial state to enforce change, which let opponents paint reform as foreign and allowed the government to present itself as the protector of Indian women. Many reforms were slow to take hold: few widows remarried, and child marriage continued widely. Yet their effect went far beyond their numbers. They made reason, conscience and human dignity accepted tests of custom, created associations, journals and public meetings where Indians argued with one another, and trained a generation that would soon turn the same methods to political questions.

ചുരുക്കത്തിൽ ഈ ഭാഗത്തെ പരിഷ്കർത്താക്കളെ ഒന്നിപ്പിച്ചത് ഒരു വിശ്വാസപ്രമാണമല്ല, ഒരു രീതിയാണ്. റാംമോഹനും ബ്രഹ്മസമാജവും — യുക്തി, ഉപനിഷത്തുകളുടെ ശുദ്ധമായ വായന; വിദ്യാസാഗർ — ആചാരത്തിനെതിരെ ശാസ്ത്രങ്ങൾ തന്നെ ആയുധം; പ്രാർത്ഥനാ സമാജം — ഹിന്ദു പരിധിക്കുള്ളിൽ സാമൂഹികസേവനം; യങ് ബംഗാൾ — അധികാരത്തെത്തന്നെ നിരാകരിച്ചു. എല്ലാവരും ചോദിച്ചത് ഒന്നുതന്നെ: സതി, വിധവാ പുനർവിവാഹത്തിനുള്ള വിലക്ക് തുടങ്ങിയ ആചാരത്തെ ന്യായീകരിക്കാനാകുമോ? 'പഴയതായതുകൊണ്ട് ശരി' എന്ന് അംഗീകരിച്ചില്ല. 'കാരണവന്മാർ ചെയ്തതാണ്' എന്ന വാക്കിനോട് 'എന്തിന്?' എന്നു ചോദിക്കുന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ പൊതുഗുണം. സ്ത്രീകൾ, ജാതി, മനസ്സാക്ഷി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഭാഗം 2-ലെ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ കൂടുതൽ മൂർച്ചയോടെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയി. (→ English: Brahmo Samaj · Prarthana Samaj · Sati · Widow remarriage · हिन्दी: ब्रह्म समाज · प्रार्थना समाज · सती प्रथा · विधवा पुनर्विवाह)

In exam EnglishTaken together, the reformers of this part shared a method more than a creed. Rammohun and the Brahmo Samaj appealed to reason and to a purified reading of the Upanishads; Vidyasagar used the shastras against custom; the Prarthana Samaj worked through social service within the Hindu fold; Young Bengal simply rejected authority. All of them asked whether a practice such as Sati or the ban on widow remarriage could be justified, rather than accepting it because it was old. Their questions about women, caste and conscience were taken up, often in sharper form, by the revivalist and anti-caste movements of Part 2.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Which one of the following organisations was founded by Raja Rammohun Roy in 1815?

  1. Tattvabodhini Sabha
  2. Atmiya Sabha
  3. Dharma Sabha
  4. Paramahansa Mandali
Show answer

Answer: B. Atmiya Sabha

Rammohun founded the Atmiya Sabha in Calcutta in 1815. The Tattvabodhini Sabha (1839) was Debendranath Tagore's; the Dharma Sabha (1830) was formed by the orthodox to oppose the ban on sati; the Paramahansa Mandali (1849) was a secret society in Bombay.

Q2. Consider the following statements:
1. Bengal Regulation XVII of 1829 declared sati illegal.
2. The Dharma Sabha was set up in Calcutta to support the abolition of sati.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The Dharma Sabha (1830) was formed by orthodox Hindus to defend sati and appealed to the Privy Council against the ban, so statement 2 is wrong; hence (b), (c) and (d) are wrong.

Q3. Match the following:
A. Debendranath Tagore
B. Keshub Chandra Sen
C. Henry Vivian Derozio
D. Atmaram Pandurang
1. Young Bengal
2. Prarthana Samaj
3. Tattvabodhini Sabha
4. Brahmo Samaj of India
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-3, B-4, C-1, D-2
  2. A-4, B-3, C-1, D-2
  3. A-3, B-4, C-2, D-1
  4. A-2, B-1, C-4, D-3
Show answer

Answer: A. A-3, B-4, C-1, D-2

Debendranath founded the Tattvabodhini Sabha; Keshub led the Brahmo Samaj of India; Derozio inspired Young Bengal; Atmaram Pandurang founded the Prarthana Samaj. Option (b) swaps Debendranath and Keshub; (c) swaps Derozio and Atmaram Pandurang; (d) gets every pair wrong.

Q4. The Hindu Widows' Remarriage Act of 1856 is most closely associated with the efforts of

  1. Raja Rammohun Roy
  2. Keshub Chandra Sen
  3. Ishwar Chandra Vidyasagar
  4. Behramji Malabari
Show answer

Answer: C. Ishwar Chandra Vidyasagar

Vidyasagar used the shastras to argue for widow remarriage and petitioned for the Act. Rammohun had died in 1833 and is linked with sati; Keshub with the Native Marriage Act of 1872; Malabari with the Age of Consent Act of 1891.

Q5. Arrange the following in chronological order:
1. Native Marriage Act
2. Caste Disabilities Removal Act
3. Age of Consent Act
4. Hindu Widows' Remarriage Act
Select the correct answer using the code given below:

  1. 2-4-1-3
  2. 4-2-1-3
  3. 2-1-4-3
  4. 2-4-3-1
Show answer

Answer: A. 2-4-1-3

Caste Disabilities Removal Act 1850, Hindu Widows' Remarriage Act 1856, Native Marriage Act 1872, Age of Consent Act 1891. Option (b) puts 1856 before 1850; (c) puts 1872 before 1856; (d) puts 1891 before 1872.

Q6. Consider the following statements about the Prarthana Samaj:
1. It was founded in Bombay in 1867.
2. It required its members to give up Hindu devotional traditions completely.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. The Prarthana Samaj did not break sharply with Hindu tradition and drew on the devotional poetry of saints such as Tukaram, so statement 2 is wrong; hence (b), (c) and (d) are wrong.

Q7. The Sharada Sadan, a home and school for widows, was founded in 1889 by

  1. Pandita Ramabai
  2. Ishwar Chandra Vidyasagar
  3. J. E. D. Bethune
  4. M. G. Ranade
Show answer

Answer: A. Pandita Ramabai

Pandita Ramabai founded the Sharada Sadan in Bombay in 1889, after the Arya Mahila Samaj in Pune (1882). Vidyasagar worked for widow remarriage in Bengal, Bethune founded a girls' school in Calcutta (1849), and Ranade led the Prarthana Samaj and the Social Conference.

Q8. Consider the following statements:
1. The split in the Brahmo Samaj in 1878 was set off by the marriage of Keshub Chandra Sen's young daughter to the prince of Cooch Behar.
2. The Age of Consent Act of 1891 raised the age of consent for girls from ten to twelve.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

Both are correct: the Cooch Behar marriage led Keshub's followers to form the Sadharan Brahmo Samaj in 1878, and the 1891 Act raised the age from ten to twelve. Hence (a), (b) and (d) are wrong.

All partsNext: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources