Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Gandhi's early satyagrahas, the Rowlatt Act and Jallianwala Bagh

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Gandhian movements, 1917–1922 · Part 1 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

Gandhi's years in South Africa and the making of satyagraha, Hind Swaraj, his return in 1915, the three local struggles of Champaran, Ahmedabad and Kheda, the Rowlatt Act and the first all-India satyagraha, the Jallianwala Bagh massacre, martial law in Punjab, and the Hunter Committee and the Congress inquiry that turned Gandhi into a non-cooperator.

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

1917–1922 കാലത്ത് ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറി. അതുവരെ വിദ്യാസമ്പന്നർ പരസ്പരവും സർക്കാരിനോടും പത്രങ്ങളോടും സംസാരിച്ചു; അഞ്ചു വർഷത്തിനകം രാജ്യമെങ്ങും കർഷകരും തൊഴിലാളികളും കച്ചവടക്കാരും വിദ്യാർഥികളും സ്ത്രീകളും പങ്കെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ മാറ്റത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ മോ. ക. ഗാന്ധി. ഭാഗം 1 — ഗാന്ധിയുടെ രീതി എവിടെ നിന്നു വന്നു, 1917–18-ൽ മൂന്നു പ്രാദേശിക സമരങ്ങളിൽ അത് എങ്ങനെ പരീക്ഷിച്ചു, 1919-ൽ റൗലറ്റ് നിയമവും ജാലിയൻവാലാബാഗ് കൂട്ടക്കൊലയും അദ്ദേഹത്തെ വിശ്വസ്ത സഹകാരിയിൽ നിന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ എതിരാളിയാക്കിയതെങ്ങനെ. ഭാഗം 2 — ഖിലാഫത്തും നിസ്സഹകരണവും (1920–22). സ്കൂൾ വേദിയിലെ ചർച്ച നാടുമുഴുവൻ ഒത്തുകൂടുന്ന ഉത്സവമായതുപോലെ. (→ English: Rowlatt Act · हिन्दी: रौलट एक्ट)

In exam EnglishBetween 1917 and 1922 the national movement changed character. Until then it had been led by educated men speaking mainly to each other, the government and the press; within five years peasants, workers, traders, students and women across India were taking part. The person at the centre of this change was M. K. Gandhi. This chapter follows it in two parts. Part 1 shows where Gandhi's method came from, how he tested it in three local struggles in 1917–18, and how the Rowlatt Act and the massacre at Jallianwala Bagh in 1919 turned him from a loyal cooperator into an opponent of British rule. Part 2 covers the Khilafat question and the Non-Cooperation Movement of 1920–22, the first nationwide mass movement.

ഗാന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയ പരിശീലനം ഇന്ത്യയിലല്ല, ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലാണ് നടന്നത്. യുവ അഭിഭാഷകനായി 1893-ൽ ഒരു ഇന്ത്യൻ സ്ഥാപനത്തിന്റെ വ്യാപാരക്കേസിനായി നറ്റാലിലെത്തി; പെട്ടെന്നുതന്നെ തുറന്ന വംശീയ അപമാനം നേരിട്ടു — പീറ്റർമാരിറ്റ്സ്ബർഗിൽ ഒന്നാം ക്ലാസ് തീവണ്ടി മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിട്ടത് പ്രസിദ്ധം. അവിടത്തെ ഇന്ത്യക്കാർ — കൂടുതലും കരാർ തൊഴിലാളികളും കച്ചവടക്കാരും — പ്രത്യേക നികുതി, പാസുകൾ, താമസ-കച്ചവട നിയന്ത്രണങ്ങൾ എന്നിവ നേരിട്ടു. ഗാന്ധി പോരാടാൻ തങ്ങി: 1894 നറ്റാൽ ഇന്ത്യൻ കോൺഗ്രസ്, 1903 ‘ഇന്ത്യൻ ഒപ്പീനിയൻ’ വാരിക, 1904 ഡർബനടുത്ത് ഫീനിക്സ് സെറ്റിൽമെന്റ്. സംഘാടനം, പ്രചാരണം, ചർച്ച എന്നിവയുടെ കഴിവ് ഇവിടെ നിന്ന് — ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരൻ ആദ്യം ഇടവഴിയിൽ കളിച്ച് പിന്നെ സ്റ്റേഡിയത്തിലെത്തിയതുപോലെ. (→ English: Natal Indian Congress · हिन्दी: नेटाल इंडियन कांग्रेस)

In exam EnglishGandhi's political training happened in South Africa, not India. A young lawyer, he went to Natal in 1893 to work on a commercial case for an Indian firm, and soon met open racial humiliation, most famously when he was thrown off a first-class train compartment at Pietermaritzburg. Indians there, mostly indentured labourers and traders, faced special taxes, passes and limits on where they could live and trade. Gandhi stayed to fight these laws. In 1894 he helped found the Natal Indian Congress; in 1903 he started the weekly Indian Opinion; and in 1904 he set up the Phoenix Settlement near Durban, a farm where his co-workers lived simply and shared labour. These years gave him skills in organising, publicity and negotiation.

നിർണായക സമരം 1906-ൽ തുടങ്ങി — ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരനും രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത് വിരലടയാളമുള്ള പാസ് കൊണ്ടുനടക്കണമെന്ന് ട്രാൻസ്‌വാൾ സർക്കാർ ഉത്തരവിട്ടു. ജോഹന്നാസ്ബർഗിലെ വലിയ യോഗത്തിൽ ഇന്ത്യക്കാർ ആ നിയമം അനുസരിക്കില്ലെന്നും ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങുമെന്നും പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. തുടർന്നുള്ള എട്ടു വർഷത്തിൽ ആയിരങ്ങൾ ജയിലിൽ പോയി. 1910-ൽ ഗാന്ധിയുടെ ജർമൻ സുഹൃത്ത് ഹെർമൻ കാലൻബാക്ക് ജോഹന്നാസ്ബർഗിനടുത്ത് ടോൾസ്റ്റോയ് ഫാമിന് ഭൂമി നൽകി — സമരക്കാരുടെ കുടുംബങ്ങൾ അവിടെ താമസിച്ചു. 1913-ൽ മുൻ കരാർ തൊഴിലാളികൾക്കുമേലുള്ള വാർഷിക മൂന്നു പൗണ്ട് നികുതി, ഇന്ത്യൻ വിവാഹങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാത്ത കോടതിവിധി — ഇവയ്ക്കെതിരെ ഖനിത്തൊഴിലാളികൾ പണിമുടക്കി, ഗാന്ധി ട്രാൻസ്‌വാൾ അതിർത്തി കടന്ന് ജാഥ നയിച്ചു. ജനറൽ സ്മട്ട്സുമായുള്ള ഒത്തുതീർപ്പിൽ 1914-ലെ ഇന്ത്യൻസ് റിലീഫ് ആക്ട് വന്നു. 1914 ജൂലൈയിൽ ഗാന്ധി ഇന്ത്യയിലേക്കു തിരിച്ചു. ചെറിയ പാടത്ത് വിത്ത് പരീക്ഷിച്ച് വലിയ വയലിൽ വിതയ്ക്കാൻ വന്നതുപോലെ. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishThe decisive struggle began in 1906, when the Transvaal government ordered every Indian to register and carry a pass bearing fingerprints. At a mass meeting in Johannesburg, Indians pledged to disobey the law and accept the penalties. Over the next eight years thousands went to jail. In 1910 Gandhi's German friend Hermann Kallenbach gave land for Tolstoy Farm near Johannesburg, where the families of resisters could live. In 1913 the campaign widened against a yearly three-pound tax on former indentured workers and a court ruling that did not recognise Indian marriages; miners struck and Gandhi led a march across the Transvaal border. The settlement with General Smuts produced the Indians Relief Act of 1914, which removed the tax and recognised the marriages. Gandhi left for India in July 1914.

ഈ സമരത്തിൽ നിന്നാണ് സത്യാഗ്രഹം എന്ന ആശയം ജനിച്ചത് — അക്ഷരാർഥത്തിൽ ‘സത്യത്തെ മുറുകെപ്പിടിക്കൽ’. ‘പാസീവ് റെസിസ്റ്റൻസ്’ എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പ്രയോഗം ദുർബലന്റെ ആയുധമെന്നും ബലത്തിനു മുന്നിൽ വഴങ്ങുന്നതെന്നും തോന്നിച്ചതിനാൽ ഗാന്ധി പുതിയ വാക്ക് ഉണ്ടാക്കി. സത്യാഗ്രഹി സജീവനും നിർഭയനും അഹിംസാവാദിയുമാകണം: അന്യായ നിയമം അനുസരിക്കാതിരിക്കുക, വെറുപ്പില്ലാതെ ശിക്ഷ ഏൽക്കുക, എതിരാളിയെ തോൽപ്പിക്കുകയല്ല, മനസ്സ് മാറ്റുക. സ്വമനസ്സാലെ സഹിക്കുന്നതുതന്നെ ഒരു സമ്മർദം. അച്ചടക്കവും വേണം — സത്യസന്ധനാകണം, അക്രമം തുടങ്ങിയാൽ സമരം നിർത്താൻ തയ്യാറാകണം. വീട്ടിൽ അമ്മ പിണങ്ങി ഭക്ഷണം കഴിക്കാതിരുന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സലിയുന്നതുപോലെ. 1909-ൽ ഗുജറാത്തിയിൽ എഴുതിയ ‘ഹിന്ദ് സ്വരാജി’ൽ ആധുനിക വ്യാവസായിക നാഗരികതയെ വിമർശിച്ച്, സ്വാതന്ത്ര്യം സ്വയം ഭരിക്കലിൽ തുടങ്ങണമെന്ന് പറഞ്ഞു. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishOut of this struggle came the idea of satyagraha, literally ‘holding firmly to truth’. Gandhi coined the word because the English phrase ‘passive resistance’ suggested a weapon of the weak that might give way to force. Satyagraha asked the resister to be active, fearless and non-violent: to refuse to obey an unjust law, to accept punishment without hatred, and to try to change the opponent's heart rather than defeat him. Suffering willingly was itself a form of pressure. The method also needed discipline: a satyagrahi had to be truthful and ready to call off a struggle that turned violent. In 1909 Gandhi set out his wider views in Hind Swaraj, written in Gujarati, which criticised modern industrial civilisation and argued that India's freedom must begin with self-rule over oneself.

ഗാന്ധി 1915 ജനുവരി 9-ന് ബോംബെയിലിറങ്ങി; വിദേശ ഇന്ത്യക്കാരെ ആദരിക്കാൻ ഈ ദിവസം ഇപ്പോൾ പ്രവാസി ഭാരതീയ ദിവസ് ആയി ആചരിക്കുന്നു. ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ പ്രവർത്തനം കൊണ്ട് നേരത്തേ പ്രസിദ്ധനായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ഗുരുവായി കണ്ട ഗോ. കൃ. ഗോഖലെയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം ആദ്യ വർഷം രാജ്യമെങ്ങും — കൂടുതലും മൂന്നാം ക്ലാസ് തീവണ്ടി മുറികളിൽ — സഞ്ചരിച്ചു, പൊതു വിവാദങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറിനിന്നു. 1915-ൽ അഹമ്മദാബാദിനടുത്ത് കോച്രബിൽ ആശ്രമം സ്ഥാപിച്ചു, 1917-ൽ സബർമതി തീരത്തേക്കു മാറ്റി. തിലകിന്റെയും ആനി ബസന്റിന്റെയും ഹോം റൂൾ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ആദ്യം വലിയ പങ്കെടുത്തില്ല. പുതിയ നാട്ടിലെത്തിയ വൈദ്യൻ ആദ്യം നാടുചുറ്റി രോഗങ്ങൾ അറിയുന്നതുപോലെ — ഒരു മൂർത്തമായ പ്രാദേശിക പരാതിക്കായി കാത്തിരുന്നു. (→ English: Pravasi Bharatiya Divas · हिन्दी: प्रवासी भारतीय दिवस)

In exam EnglishGandhi landed at Bombay on 9 January 1915; the date is now marked as Pravasi Bharatiya Divas, honouring Indians abroad. He was already known for his South African work. On the advice of G. K. Gokhale, whom he called his political guru, he spent his first year travelling across India, mostly in third-class railway carriages, and kept away from public controversy. He set up an ashram at Kochrab near Ahmedabad in 1915 and moved it to the banks of the Sabarmati in 1917. At first he took little part in the Home Rule agitation of Tilak and Annie Besant. He preferred to wait for a concrete local grievance on which his method could be tested.

ആദ്യ പരീക്ഷണം 1917-ൽ വടക്കൻ ബിഹാറിലെ ചമ്പാരനിൽ. അവിടെ യൂറോപ്യൻ തോട്ടമുടമകൾ കുടിയാന്മാരെ അവരുടെ ഭൂമിയുടെ ഇരുപതിൽ മൂന്നു ഭാഗത്ത് നീലം കൃഷി ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിച്ചു — ഇതാണ് തിൻകഠിയ — ഉടമകൾ നിശ്ചയിച്ച വിലയ്ക്ക് വിൽക്കുകയും വേണം. വിലകുറഞ്ഞ ജർമൻ ചായങ്ങൾ വന്ന് നീലത്തിന്റെ ആവശ്യം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ ബാധ്യതയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ കൂടുതൽ പാട്ടമോ ഒറ്റത്തവണ തുകയോ ചോദിച്ചു. പ്രാദേശിക കർഷകൻ രാജ്കുമാർ ശുക്ല ഗാന്ധിയെ കൊണ്ടുവന്നു. ജില്ലാ അധികാരികൾ വിട്ടുപോകാൻ ഉത്തരവിട്ടപ്പോൾ ഗാന്ധി നിരസിച്ച് ശിക്ഷ ഏൽക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു; ഉത്തരവ് പിൻവലിച്ചു. രാജേന്ദ്ര പ്രസാദ്, ബ്രജ്കിശോർ പ്രസാദ്, മസ്ഹറുൽ ഹഖ്, ജെ. ബി. കൃപലാനി, മഹാദേവ് ദേശായി എന്നിവരോടൊപ്പം ആയിരക്കണക്കിന് കുടിയാന്മാരുടെ മൊഴികൾ രേഖപ്പെടുത്തി. ഗാന്ധി അംഗമായി അന്വേഷണ സമിതി രൂപീകരിച്ചു; 1918-ലെ ചമ്പാരൻ കാർഷിക നിയമം തിൻകഠിയ നിർത്തലാക്കി. ഭൂമി നമ്മുടേത്, വിള മാത്രം ഉടമ പറയുന്നത് — അതാണ് അനീതി. (→ English: satyagraha · tinkathia · हिन्दी: सत्याग्रह · तिनकठिया)

In exam EnglishThe first test came in Champaran in north Bihar in 1917. European planters there forced tenants to grow indigo on three-twentieths of their land, a practice called tinkathia, and to sell it at prices the planters fixed. When cheaper German dyes cut the demand for indigo, many planters demanded higher rents or lump sums to release tenants from the obligation. Rajkumar Shukla, a local cultivator, persuaded Gandhi to come. When the district authorities ordered him to leave, Gandhi refused and said he would accept the punishment, and the order was withdrawn. With Rajendra Prasad, Brajkishore Prasad, Mazharul Haq, J. B. Kripalani and Mahadev Desai he recorded thousands of tenants' statements. The government set up an inquiry committee with Gandhi as a member, and the Champaran Agrarian Act of 1918 abolished tinkathia.

1918-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഗാന്ധി അഹമ്മദാബാദിലെ പരുത്തി മില്ലുകളിലെ തർക്കത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. പ്ലേഗ് കാലത്ത് തൊഴിലാളികൾ നഗരം വിടാതിരിക്കാൻ ഉടമകൾ ‘പ്ലേഗ് ബോണസ്’ നൽകിയിരുന്നു; അത് പിൻവലിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, യുദ്ധകാല വിലക്കയറ്റം കാരണം തൊഴിലാളികൾ കൂലിവർധന ചോദിച്ചു. ഗാന്ധി കണക്കുകൾ പഠിച്ച് പണിമുടക്കി 35 ശതമാനം വർധന ചോദിക്കാൻ ഉപദേശിച്ചു. അനസൂയ സാരാഭായ് സഹായിച്ചു; അവരുടെ സഹോദരൻ അംബാലാൽ സാരാഭായ് മിൽ ഉടമകളെ നയിച്ചു — ഒരേ വീട്ടിലെ ചേച്ചിയും അനിയനും രണ്ടു പക്ഷത്ത്. സമരക്കാർ പതറിയപ്പോൾ ഗാന്ധി ഉപവസിച്ചു — ഇന്ത്യയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ നിരാഹാരം. ഉടമകൾ ട്രൈബ്യൂണലിന് വിടാൻ സമ്മതിച്ചു; അത് 35 ശതമാനം അനുവദിച്ചു. (→ English: hunger strike · हिन्दी: भूख हड़ताल)

In exam EnglishEarly in 1918 Gandhi turned to a dispute in Ahmedabad's cotton mills. During a plague epidemic the owners had paid workers a ‘plague bonus’ to keep them in the city; when they decided to withdraw it, the workers asked for a wage rise to meet war-time prices. Gandhi studied the figures and advised the workers to strike and demand a 35 per cent increase. He was helped by Anasuya Sarabhai, while her brother Ambalal Sarabhai led the mill owners. When the strikers began to waver, Gandhi went on a fast, his first hunger strike in India. The owners agreed to refer the dispute to a tribunal, which awarded the 35 per cent.

ഏതാണ്ട് അതേ സമയം ഗുജറാത്തിലെ ഖേഡ ജില്ലയിലെ കർഷകരുടെ വിളവ് നശിച്ചു. റവന്യൂ നിയമപ്രകാരം വിളവ് സാധാരണയുടെ നാലിലൊന്നിൽ താഴെയായാൽ ഭൂനികുതി ഇളവിന് അവകാശമുണ്ട്; പക്ഷേ നഷ്ടം കുറവാണെന്നു പറഞ്ഞ് സർക്കാർ മുഴുവൻ അടയ്ക്കാൻ സമ്മർദം ചെലുത്തി. നികുതി അടയ്ക്കരുത്, സാധനങ്ങൾ ജപ്തി ചെയ്താലും സഹിക്കൂ — എന്ന് ഗാന്ധി ഉപദേശിച്ചു. അന്ന് അഹമ്മദാബാദിലെ അഭിഭാഷകനായിരുന്ന വല്ലഭ്ഭായ് പട്ടേൽ പ്രാക്ടീസ് ഉപേക്ഷിച്ച് ഇന്ദുലാൽ യാജ്ഞിക് തുടങ്ങിയവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. ഏതാനും മാസത്തിനു ശേഷം അടയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നവരിൽ നിന്നു മാത്രം പിരിക്കാൻ സർക്കാർ നിശ്ശബ്ദമായി നിർദേശിച്ചു; ഗാന്ധി സമരം അവസാനിപ്പിച്ചു. മഴയില്ലാതെ വിള ഉണങ്ങിയിട്ടും മുഴുവൻ പാട്ടം ചോദിക്കുന്ന ജന്മിയോട് നാടൊന്നാകെ ‘തരില്ല’ എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ. ഖേഡ പട്ടേലിനെ ദേശീയ ജീവിതത്തിലെത്തിച്ചു. (→ English: Kheda Satyagraha · हिन्दी: खेड़ा सत्याग्रह)

In exam EnglishAt almost the same time, peasants in Kheda district of Gujarat faced a failed harvest. Under the revenue rules, if the crop fell below a quarter of the normal yield, cultivators were entitled to have the land revenue remitted, but the government insisted that the loss was smaller and pressed for full payment. Gandhi advised the peasants to withhold the revenue and to accept the seizure of their goods rather than pay. Vallabhbhai Patel, then a lawyer in Ahmedabad, gave up his practice to join the campaign, along with Indulal Yagnik and others. After some months the government quietly instructed officials to recover revenue only from those who could afford it, and Gandhi ended the struggle. Kheda brought Patel into national life and showed that peasants could be organised without violence.
Gandhi's three early struggles in India compared
StruggleYearIssueAssociatesOutcome
Champaran (Bihar)1917Forced indigo cultivation (tinkathia) by European plantersRajkumar Shukla, Rajendra Prasad, Brajkishore Prasad, Mazharul Haq, J. B. Kripalani, Mahadev DesaiInquiry committee; Champaran Agrarian Act 1918 ended tinkathia
Ahmedabad (Gujarat)1918Mill workers' wages after the plague bonus was withdrawnAnasuya Sarabhai (owners led by Ambalal Sarabhai)Gandhi's first hunger strike in India; tribunal awarded 35 per cent
Kheda (Gujarat)1918Land revenue demanded despite crop failureVallabhbhai Patel, Indulal YagnikRevenue recovered only from those able to pay

വഴിത്തിരിവ് 1919-ൽ. 1918-ലെ റൗലറ്റ് കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ട് അടിസ്ഥാനമാക്കി സർക്കാർ 1919 മാർച്ചിൽ അരാജക, വിപ്ലവ കുറ്റകൃത്യ നിയമം — പൊതുവെ അറിയുന്നത് റൗലറ്റ് നിയമം — പാസാക്കി; ഇംപീരിയൽ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിലിലെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഇന്ത്യൻ അംഗങ്ങളെല്ലാം എതിർത്തിട്ടും. ജിന്ന, മദൻ മോഹൻ മാളവ്യ, മസ്ഹറുൽ ഹഖ് പ്രതിഷേധിച്ച് രാജിവച്ചു. വിചാരണയില്ലാതെ തടങ്കലിൽ വയ്ക്കാം, രാഷ്ട്രീയ കേസുകൾ സാധാരണ അപ്പീൽ അവകാശമില്ലാത്ത പ്രത്യേക കോടതികളിൽ വിചാരണ ചെയ്യാം. യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ത്യക്കാർ സഹായിച്ച ഉടനെ ഇത് വന്നതിനാൽ വിശ്വാസവഞ്ചനയായി തോന്നി — കല്യാണത്തിന് സഹായിച്ച ബന്ധുവിനെ പിറ്റേന്ന് വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിട്ടതുപോലെ. ഗാന്ധി 1919 ഫെബ്രുവരിയിൽ സത്യാഗ്രഹ സഭ രൂപീകരിച്ച് ഏപ്രിൽ 6-ന് രാജ്യവ്യാപക ഹർത്താലിന് ആഹ്വാനം ചെയ്തു. വൻ പ്രതികരണം; പക്ഷേ ചില നഗരങ്ങളിൽ അക്രമം; ‘ഹിമാലയൻ അബദ്ധം’ എന്ന് സമ്മതിച്ച് ഗാന്ധി സത്യാഗ്രഹം നിർത്തിവച്ചു. (→ English: Rowlatt Act · हिन्दी: रौलट एक्ट)

In exam EnglishThe turning point came in 1919. Acting on the Rowlatt Committee's report of 1918, the government passed the Anarchical and Revolutionary Crimes Act, better known as the Rowlatt Act, in March 1919, even though every elected Indian member of the Imperial Legislative Council opposed it; Jinnah, Madan Mohan Malaviya and Mazharul Haq resigned in protest. The Act let the government detain suspects without trial and have political cases tried by special courts without the usual right of appeal. Coming just after Indians had supported the war effort, it felt like a betrayal. Gandhi formed a Satyagraha Sabha in February 1919 and called for a nationwide hartal on 6 April. The response was huge, but violence broke out in several cities, and Gandhi, admitting a ‘Himalayan miscalculation’, suspended the satyagraha.

ഏറ്റവും കടുത്ത അക്രമം പഞ്ചാബിൽ — അവിടെ ലെഫ്റ്റനന്റ് ഗവർണർ മൈക്കൽ ഓ'ഡയർ ഇരുമ്പുമുഷ്ടിയോടെ ഭരിച്ചു. 1919 ഏപ്രിൽ 10-ന് അമൃത്സറിലെ രണ്ടു ജനകീയ നേതാക്കൾ ഡോ. സൈഫുദ്ദീൻ കിച്ച്ലുവിനെയും ഡോ. സത്യപാലിനെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് പുറത്തേക്കയച്ചു; ജനം പ്രതിഷേധിച്ചു, ചിലർ വെടിയേറ്റു, പകരം ചില യൂറോപ്യന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, കെട്ടിടങ്ങൾ കത്തി. ഏപ്രിൽ 13 ബൈശാഖി ഉത്സവദിവസം ആയിരങ്ങൾ ജാലിയൻവാലാബാഗിൽ — ഇടുങ്ങിയ വഴികളുള്ള, ചുറ്റും മതിലുള്ള മൈതാനത്ത് — ഒത്തുകൂടി; പലരും മേളയ്ക്കു വന്ന ഗ്രാമീണർ, യോഗനിരോധനം അറിയാത്തവർ. ബ്രിഗേഡിയർ-ജനറൽ റെജിനാൾഡ് ഡയർ സൈന്യവുമായി കടന്നുവന്ന്, മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ വെടിയുണ്ട തീരാറാകും വരെ വെടിവയ്ക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. ഔദ്യോഗിക കണക്ക് 379 മരണം; ഇന്ത്യൻ കണക്കുകൾ വളരെ കൂടുതൽ. പിന്നാലെ പട്ടാള നിയമം — പരസ്യ ചാട്ടവാറടി, ഒരു തെരുവിൽ ഇന്ത്യക്കാർ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങണമെന്ന ഉത്തരവ്. ഉത്സവദിനം തന്നെ നാടാകെ ദുഃഖത്തിലാണ്ടതുപോലെ. (→ English: Jallianwala Bagh massacre · हिन्दी: जलियाँवाला बाग़ हत्याकांड)

In exam EnglishThe worst violence came in Punjab, where Lieutenant-Governor Michael O'Dwyer ruled with a heavy hand. On 10 April 1919 two popular leaders of Amritsar, Dr Saifuddin Kitchlew and Dr Satyapal, were arrested and sent away; crowds protested, some were shot, and in return several Europeans were killed and buildings burned. On 13 April, the Baisakhi festival, thousands gathered in Jallianwala Bagh, an enclosed ground with narrow exits; many were villagers who had come for the fair and did not know of the ban on meetings. Brigadier-General Reginald Dyer marched in troops and, without warning, ordered them to fire until their ammunition ran low. The official figure was 379 dead; Indian estimates were far higher. Martial law followed, with public floggings and the order that Indians crawl along one street.

സെൻസർഷിപ്പ് കാരണം കൂട്ടക്കൊലയുടെ വാർത്ത പതുക്കെ പരന്നു, പക്ഷേ ഫലം ദീർഘകാലം നിലനിന്നു. രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ 1919 മേയിൽ നൈറ്റ്ഹുഡ് ബഹുമതി ഉപേക്ഷിച്ചു; സി. ശങ്കരൻ നായർ വൈസ്രോയിയുടെ എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിലിൽ നിന്ന് രാജിവച്ചു. 1919 ഒക്ടോബറിൽ ലോർഡ് ഹണ്ടറുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ മൂന്ന് ഇന്ത്യൻ അംഗങ്ങളുള്ള കലാപ അന്വേഷണ സമിതി നിയമിച്ചു. 1920-ലെ റിപ്പോർട്ട് ഡയറിനെ വിമർശിച്ചു, അദ്ദേഹത്തെ ചുമതലയിൽ നിന്ന് നീക്കി വിരമിപ്പിച്ചു; പക്ഷേ ഇന്ത്യൻ അംഗങ്ങൾ വേറിട്ട, കൂടുതൽ കർക്കശമായ ന്യൂനപക്ഷ റിപ്പോർട്ട് എഴുതി; ബ്രിട്ടനിൽ ഹൗസ് ഓഫ് ലോർഡ്സ് ഉൾപ്പെടെ പലരും ഡയറെ പ്രശംസിച്ചു. കോൺഗ്രസ് മോത്തിലാൽ നെഹ്റു, സി. ആർ. ദാസ്, അബ്ബാസ് തയ്യബ്ജി, എം. ആർ. ജയകർ, ഗാന്ധി എന്നിവരെ ഉൾപ്പെടുത്തി സ്വന്തം അന്വേഷണം നടത്തി. ഈ മൃദുവായ പ്രതികരണം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ വിശ്വസിക്കാനാവില്ലെന്ന് ഗാന്ധിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി; 1920-ൽ കൈസർ-ഇ-ഹിന്ദ് മെഡൽ തിരിച്ചുനൽകി. അടിച്ചവന് ചെറിയൊരു ശാസന മാത്രമെങ്കിൽ, അടികൊണ്ടവന് നീതിയിൽ വിശ്വാസം പോകുന്നതുപോലെ. (→ English: Hunter Committee · हिन्दी: हंटर समिति)

In exam EnglishNews of the massacre spread slowly because of censorship, but its effect was lasting. Rabindranath Tagore renounced his knighthood in May 1919, and C. Sankaran Nair resigned from the Viceroy's Executive Council. In October 1919 the government appointed the Disorders Inquiry Committee under Lord Hunter, with three Indian members. Its report of 1920 criticised Dyer, who was removed from his command and retired, but the Indian members wrote a separate, sharper minority report, and many in Britain, including the House of Lords, praised Dyer. The Congress set up its own inquiry, with Motilal Nehru, C. R. Das, Abbas Tyabji, M. R. Jayakar and Gandhi, which gave a far graver account. The mild official response convinced Gandhi that British rule could not be trusted, and in 1920 he returned the Kaiser-i-Hind medal.

1915–1919 സംഭവങ്ങൾ ചേർത്തു നോക്കിയാൽ ഗാന്ധി ബഹുജന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതാവായതെന്തുകൊണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും. ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ ഒരു രീതി കെട്ടിപ്പടുത്തു; ചമ്പാരൻ, അഹമ്മദാബാദ്, ഖേഡ എന്നിവിടങ്ങളിൽ അത് കർഷകർക്കും തൊഴിലാളികൾക്കും മൂർത്ത നേട്ടം നൽകുമെന്നും രാജേന്ദ്ര പ്രസാദ്, വല്ലഭ്ഭായ് പട്ടേൽ തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക നേതാക്കളെ ചേർക്കുമെന്നും കാണിച്ചു. റൗലറ്റ് നിയമ വിരുദ്ധ പ്രചാരണം ആദ്യമായി സത്യാഗ്രഹത്തെ രാജ്യമാകെ എത്തിച്ചു; ജാലിയൻവാലാബാഗും സർക്കാരിന്റെ ദുർബല പ്രതികരണവും ബ്രിട്ടീഷ് നീതിബോധത്തിലുള്ള വിശ്വാസം തകർത്തു. 1920 ആയപ്പോഴേക്കും യുദ്ധത്തിന് പട്ടാളക്കാരെ ചേർത്ത അതേ ആൾ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിനെ സർക്കാരുമായുള്ള എല്ലാ സഹകരണവും നിരസിക്കുന്ന വഴിയിൽ നയിക്കാൻ തയ്യാറായി. ചെറിയ ഗ്രാമ പരീക്ഷണങ്ങൾ വലിയ കൊയ്ത്തിന് ഒരുങ്ങിയതുപോലെ. ഖിലാഫത്തുമായി ഇത് എങ്ങനെ ചേർത്തു എന്നത് ഭാഗം 2-ൽ. (→ English: Rowlatt Act · Indian National Congress · हिन्दी: रौलट एक्ट · भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस)

In exam EnglishSeen together, the events of 1915–1919 explain why Gandhi became the leader of a mass movement. In South Africa he had built a method; in Champaran, Ahmedabad and Kheda he showed that it could win concrete gains for peasants and workers and draw in local leaders such as Rajendra Prasad and Vallabhbhai Patel. The Rowlatt Act campaign carried satyagraha to the whole country for the first time, while Jallianwala Bagh and the weak official response destroyed his faith in British fairness. By 1920 the man who had recruited soldiers for the war was ready to lead the Indian National Congress in refusing all cooperation with the government. How he joined this to the Khilafat cause, and what followed, is the subject of Part 2.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Gandhi's first satyagraha in India, in 1917, was concerned with:

  1. the wages of cotton mill workers in Ahmedabad
  2. forced indigo cultivation in Champaran
  3. land revenue after crop failure in Kheda
  4. the Rowlatt Act
Show answer

Answer: B. forced indigo cultivation in Champaran

(b) is correct: Champaran (1917) against the tinkathia system was the first. (a) is wrong: the Ahmedabad mill strike came in 1918. (c) is wrong: Kheda also came in 1918. (d) is wrong: the Rowlatt Act was passed in 1919, and the satyagraha against it was the first all-India campaign, not the first in India.

Q2. Consider the following statements:
1. During the Ahmedabad mill strike of 1918, Gandhi undertook his first hunger strike in India.
2. The Kheda satyagraha of 1918 was directed against European indigo planters.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right; statement 2 is wrong because Kheda was about land revenue after crop failure, while the struggle against indigo planters was at Champaran. (b) is wrong because statement 2 is false. (c) is wrong because only statement 1 is true. (d) is wrong because statement 1 is true.

Q3. Match List I (struggle) with List II (person closely associated with it):
List I
A. Champaran
B. Ahmedabad mill strike
C. Kheda
List II
1. Anasuya Sarabhai
2. Rajkumar Shukla
3. Indulal Yagnik
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-2, B-1, C-3
  2. A-1, B-2, C-3
  3. A-2, B-3, C-1
  4. A-3, B-1, C-2
Show answer

Answer: A. A-2, B-1, C-3

(a) is correct: Rajkumar Shukla brought Gandhi to Champaran, Anasuya Sarabhai helped the Ahmedabad workers, and Indulal Yagnik worked in the Kheda campaign. (b) is wrong because it swaps Champaran and Ahmedabad. (c) is wrong because it swaps Ahmedabad and Kheda. (d) is wrong because Yagnik was not the Champaran organiser and Shukla had no part at Kheda.

Q4. With reference to the Jallianwala Bagh massacre, consider the following statements:
1. It took place on 13 April 1919, the day of the Baisakhi festival.
2. Michael O'Dwyer, the Viceroy of India, personally ordered the troops to fire.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right; statement 2 is wrong because O'Dwyer was the Lieutenant-Governor of Punjab, not the Viceroy, and it was Brigadier-General Reginald Dyer who ordered the firing. (b) is wrong because statement 2 is false. (c) is wrong because only statement 1 is true. (d) is wrong because statement 1 is true.

Q5. The Rowlatt Act of 1919 was opposed by Indians mainly because it:

  1. introduced separate electorates for Muslims
  2. allowed the government to detain suspects without trial
  3. raised the land revenue in Gujarat
  4. partitioned the province of Punjab
Show answer

Answer: B. allowed the government to detain suspects without trial

(b) is correct: the Act allowed detention without trial and trials by special courts. (a) is wrong: separate electorates came with the Morley-Minto Reforms of 1909. (c) is wrong: the Rowlatt Act was a security law with no connection to revenue. (d) is wrong: no such partition was made by the Act.

Q6. Arrange the following in chronological order:
1. Founding of the Natal Indian Congress
2. Setting up of Tolstoy Farm
3. The Champaran satyagraha
4. The Jallianwala Bagh massacre
Select the correct answer using the code given below:

  1. 1-2-3-4
  2. 2-1-3-4
  3. 1-3-2-4
  4. 1-2-4-3
Show answer

Answer: A. 1-2-3-4

(a) is correct: Natal Indian Congress (1894), Tolstoy Farm (1910), Champaran (1917), Jallianwala Bagh (1919). (b) is wrong because the Natal Indian Congress came before Tolstoy Farm. (c) is wrong because Tolstoy Farm in South Africa came before Champaran. (d) is wrong because Champaran came before Jallianwala Bagh.

Q7. The Disorders Inquiry Committee appointed by the Government of India in October 1919 was headed by:

  1. Sidney Rowlatt
  2. Motilal Nehru
  3. Lord Hunter
  4. Edwin Montagu
Show answer

Answer: C. Lord Hunter

(c) is correct: the government's inquiry into the Punjab disturbances was headed by Lord Hunter. (a) is wrong: Rowlatt headed the Sedition Committee of 1918. (b) is wrong: Motilal Nehru was a member of the Congress's own inquiry, not the government's. (d) is wrong: Montagu was the Secretary of State for India.

Q8. Consider the following statements:
1. Hind Swaraj was written by Gandhi in Gujarati in 1909.
2. Gandhi returned to India from South Africa on 9 January 1915.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

(c) is correct: Hind Swaraj was written in Gujarati in 1909, and Gandhi landed at Bombay on 9 January 1915; both statements are right. (a) is wrong because statement 2 is also true. (b) is wrong because statement 1 is also true. (d) is wrong because both statements are true.

All partsNext: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources