Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Gandhi's early satyagrahas, the Rowlatt Act and Jallianwala Bagh

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವಿವರಣೆ

Gandhian movements, 1917–1922 · Part 1 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

Gandhi's years in South Africa and the making of satyagraha, Hind Swaraj, his return in 1915, the three local struggles of Champaran, Ahmedabad and Kheda, the Rowlatt Act and the first all-India satyagraha, the Jallianwala Bagh massacre, martial law in Punjab, and the Hunter Committee and the Congress inquiry that turned Gandhi into a non-cooperator.

Each idea is explained first in Kannada (ಕನ್ನಡ), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Kannada and revise it in English.

1917–1922ರ ನಡುವೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಳವಳಿಯ ಸ್ವರೂಪವೇ ಬದಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಶಿಕ್ಷಿತರು ತಮ್ಮತಮ್ಮಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು. ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಮೋ. ಕ. ಗಾಂಧಿ. ಭಾಗ 1 — ಗಾಂಧಿಯ ವಿಧಾನ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು, 1917–18ರ ಮೂರು ಸ್ಥಳೀಯ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು, 1919ರಲ್ಲಿ ರೌಲಟ್ ಕಾಯ್ದೆ ಮತ್ತು ಜಲಿಯನ್‌ವಾಲಾ ಬಾಗ್ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ ಅವರನ್ನು ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಸಹಕಾರಿಯಿಂದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಬದಲಿಸಿದವು. ಭಾಗ 2 — ಖಿಲಾಫತ್ ಮತ್ತು ಅಸಹಕಾರ (1920–22). ಶಾಲಾ ವೇದಿಕೆಯ ಚರ್ಚೆ ಇಡೀ ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆಯಾದಂತೆ. (→ English: Rowlatt Act · हिन्दी: रौलट एक्ट)

In exam EnglishBetween 1917 and 1922 the national movement changed character. Until then it had been led by educated men speaking mainly to each other, the government and the press; within five years peasants, workers, traders, students and women across India were taking part. The person at the centre of this change was M. K. Gandhi. This chapter follows it in two parts. Part 1 shows where Gandhi's method came from, how he tested it in three local struggles in 1917–18, and how the Rowlatt Act and the massacre at Jallianwala Bagh in 1919 turned him from a loyal cooperator into an opponent of British rule. Part 2 covers the Khilafat question and the Non-Cooperation Movement of 1920–22, the first nationwide mass movement.

ಗಾಂಧಿಯ ರಾಜಕೀಯ ತರಬೇತಿ ಭಾರತದಲ್ಲಲ್ಲ, ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಯುವ ವಕೀಲರಾಗಿ 1893ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವ್ಯಾಪಾರ ಮೊಕದ್ದಮೆಗಾಗಿ ನಟಾಲ್‌ಗೆ ಹೋದರು; ಬೇಗನೆ ಬಹಿರಂಗ ಜನಾಂಗೀಯ ಅವಮಾನ ಎದುರಾಯಿತು — ಪೀಟರ್‌ಮ್ಯಾರಿಟ್ಸ್‌ಬರ್ಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ರೈಲು ಬೋಗಿಯಿಂದ ಇಳಿಸಿದ್ದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅಲ್ಲಿನ ಭಾರತೀಯರು — ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಪ್ಪಂದದ ಕೂಲಿಗಳು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು — ವಿಶೇಷ ತೆರಿಗೆ, ಪಾಸುಗಳು, ವಾಸ-ವ್ಯಾಪಾರದ ಸ್ಥಳಗಳ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಬಂಧ ಎದುರಿಸಿದರು. ಗಾಂಧಿ ಹೋರಾಡಲು ಉಳಿದರು: 1894 ನಟಾಲ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, 1903 ‘ಇಂಡಿಯನ್ ಒಪೀನಿಯನ್’ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ, 1904 ಡರ್ಬನ್ ಬಳಿ ಫೀನಿಕ್ಸ್ ವಸಾಹತು. ಸಂಘಟನೆ, ಪ್ರಚಾರ, ಮಾತುಕತೆಯ ಕೌಶಲ ಇಲ್ಲೇ ಬಂತು — ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಮೊದಲು ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಆಡಿ ನಂತರ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಬಂದಂತೆ. (→ English: Natal Indian Congress · हिन्दी: नेटाल इंडियन कांग्रेस)

In exam EnglishGandhi's political training happened in South Africa, not India. A young lawyer, he went to Natal in 1893 to work on a commercial case for an Indian firm, and soon met open racial humiliation, most famously when he was thrown off a first-class train compartment at Pietermaritzburg. Indians there, mostly indentured labourers and traders, faced special taxes, passes and limits on where they could live and trade. Gandhi stayed to fight these laws. In 1894 he helped found the Natal Indian Congress; in 1903 he started the weekly Indian Opinion; and in 1904 he set up the Phoenix Settlement near Durban, a farm where his co-workers lived simply and shared labour. These years gave him skills in organising, publicity and negotiation.

ನಿರ್ಣಾಯಕ ಹೋರಾಟ 1906ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು — ಪ್ರತಿ ಭಾರತೀಯನೂ ನೋಂದಾಯಿಸಿ ಬೆರಳಚ್ಚಿನ ಪಾಸ್ ಹಿಡಿದಿರಬೇಕು ಎಂದು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ವಾಲ್ ಸರ್ಕಾರ ಆದೇಶಿಸಿತು. ಜೋಹಾನ್ಸ್‌ಬರ್ಗ್‌ನ ದೊಡ್ಡ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರು ಕಾನೂನು ಪಾಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಶಿಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು. ಮುಂದಿನ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋದರು. 1910ರಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಯ ಜರ್ಮನ್ ಮಿತ್ರ ಹರ್ಮನ್ ಕಾಲೆನ್‌ಬಾಖ್ ಜೋಹಾನ್ಸ್‌ಬರ್ಗ್ ಬಳಿ ಟಾಲ್‌ಸ್ಟಾಯ್ ಫಾರ್ಮ್‌ಗೆ ಭೂಮಿ ಕೊಟ್ಟರು — ಹೋರಾಟಗಾರರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದವು. 1913ರಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ಒಪ್ಪಂದ ಕೂಲಿಗಳ ಮೇಲಿನ ವಾರ್ಷಿಕ ಮೂರು ಪೌಂಡ್ ತೆರಿಗೆ, ಭಾರತೀಯ ವಿವಾಹಗಳನ್ನು ಮಾನ್ಯ ಮಾಡದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತೀರ್ಪು — ಇವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಗಣಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮುಷ್ಕರ ಹೂಡಿದರು, ಗಾಂಧಿ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ವಾಲ್ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ನಡೆಸಿದರು. ಜನರಲ್ ಸ್ಮಟ್ಸ್ ಜೊತೆಗಿನ ಒಪ್ಪಂದದಿಂದ 1914ರ ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರಿಲೀಫ್ ಆಕ್ಟ್ ಬಂತು. ಜುಲೈ 1914ರಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಸಣ್ಣ ಮಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಜ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಲು ಬಂದಂತೆ. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishThe decisive struggle began in 1906, when the Transvaal government ordered every Indian to register and carry a pass bearing fingerprints. At a mass meeting in Johannesburg, Indians pledged to disobey the law and accept the penalties. Over the next eight years thousands went to jail. In 1910 Gandhi's German friend Hermann Kallenbach gave land for Tolstoy Farm near Johannesburg, where the families of resisters could live. In 1913 the campaign widened against a yearly three-pound tax on former indentured workers and a court ruling that did not recognise Indian marriages; miners struck and Gandhi led a march across the Transvaal border. The settlement with General Smuts produced the Indians Relief Act of 1914, which removed the tax and recognised the marriages. Gandhi left for India in July 1914.

ಈ ಹೋರಾಟದಿಂದಲೇ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ ಕಲ್ಪನೆ ಹುಟ್ಟಿತು — ಅಕ್ಷರಶಃ ‘ಸತ್ಯವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯುವುದು’. ‘ಪ್ಯಾಸಿವ್ ರೆಸಿಸ್ಟೆನ್ಸ್’ ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದ ದುರ್ಬಲರ ಆಯುಧ, ಬಲದ ಮುಂದೆ ಬಗ್ಗುವುದು ಎಂಬ ಭಾವ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಗಾಂಧಿ ಹೊಸ ಪದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಿ ಸಕ್ರಿಯ, ನಿರ್ಭೀತ, ಅಹಿಂಸಕನಾಗಿರಬೇಕು: ಅನ್ಯಾಯದ ಕಾನೂನು ಪಾಲಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಬೇಕು, ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದಲ್ಲ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಬೇಕು. ಮನಸಾರೆ ನೋವು ಸಹಿಸುವುದೇ ಒಂದು ಒತ್ತಡ. ಶಿಸ್ತೂ ಬೇಕು — ಸತ್ಯನಿಷ್ಠನಾಗಿರಬೇಕು, ಹೋರಾಟ ಹಿಂಸೆಗೆ ತಿರುಗಿದರೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಿರಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಊಟ ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸೂ ಕರಗುವಂತೆ. 1909ರಲ್ಲಿ ಗುಜರಾತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ‘ಹಿಂದ್ ಸ್ವರಾಜ್’ನಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಕೈಗಾರಿಕಾ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು ಎಂದರು. (→ English: satyagraha · हिन्दी: सत्याग्रह)

In exam EnglishOut of this struggle came the idea of satyagraha, literally ‘holding firmly to truth’. Gandhi coined the word because the English phrase ‘passive resistance’ suggested a weapon of the weak that might give way to force. Satyagraha asked the resister to be active, fearless and non-violent: to refuse to obey an unjust law, to accept punishment without hatred, and to try to change the opponent's heart rather than defeat him. Suffering willingly was itself a form of pressure. The method also needed discipline: a satyagrahi had to be truthful and ready to call off a struggle that turned violent. In 1909 Gandhi set out his wider views in Hind Swaraj, written in Gujarati, which criticised modern industrial civilisation and argued that India's freedom must begin with self-rule over oneself.

ಗಾಂಧಿ 9 ಜನವರಿ 1915ರಂದು ಬೊಂಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಇಳಿದರು; ವಿದೇಶದ ಭಾರತೀಯರ ಗೌರವಾರ್ಥ ಆ ದಿನವನ್ನು ಈಗ ಪ್ರವಾಸಿ ಭಾರತೀಯ ದಿವಸ್ ಆಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕೆಲಸದಿಂದ ಆಗಲೇ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಗುರು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಗೋ. ಕೃ. ಗೋಖಲೆಯವರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಮೊದಲ ವರ್ಷ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ — ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೂರನೇ ದರ್ಜೆ ರೈಲು ಬೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ — ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿವಾದಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದರು. 1915ರಲ್ಲಿ ಅಹಮದಾಬಾದ್ ಬಳಿ ಕೋಚ್ರಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, 1917ರಲ್ಲಿ ಸಾಬರಮತಿ ದಡಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿದರು. ತಿಲಕ್, ಅನಿ ಬೆಸೆಂಟ್ ಅವರ ಹೋಮ್ ರೂಲ್ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗವಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ವೈದ್ಯ ಮೊದಲು ಊರು ಸುತ್ತಿ ರೋಗ ತಿಳಿದಂತೆ — ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. (→ English: Pravasi Bharatiya Divas · हिन्दी: प्रवासी भारतीय दिवस)

In exam EnglishGandhi landed at Bombay on 9 January 1915; the date is now marked as Pravasi Bharatiya Divas, honouring Indians abroad. He was already known for his South African work. On the advice of G. K. Gokhale, whom he called his political guru, he spent his first year travelling across India, mostly in third-class railway carriages, and kept away from public controversy. He set up an ashram at Kochrab near Ahmedabad in 1915 and moved it to the banks of the Sabarmati in 1917. At first he took little part in the Home Rule agitation of Tilak and Annie Besant. He preferred to wait for a concrete local grievance on which his method could be tested.

ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷೆ 1917ರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಬಿಹಾರದ ಚಂಪಾರಣ್‌ನಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಯುರೋಪಿಯನ್ ತೋಟ ಮಾಲೀಕರು ಗೇಣಿದಾರರನ್ನು ತಮ್ಮ ಭೂಮಿಯ ಇಪ್ಪತ್ತರಲ್ಲಿ ಮೂರು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಬೆಳೆಯಲು ಬಲವಂತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು — ಇದು ತಿನ್‌ಕಠಿಯಾ ಪದ್ಧತಿ — ಮಾಲೀಕರು ನಿಗದಿಸಿದ ಬೆಲೆಗೇ ಮಾರಬೇಕು. ಅಗ್ಗದ ಜರ್ಮನ್ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ನೀಲಿಯ ಬೇಡಿಕೆ ಕುಸಿದಾಗ, ಆ ಬಾಧ್ಯತೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಗೇಣಿ ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಬಾರಿಯ ಮೊತ್ತ ಕೇಳಿದರು. ಸ್ಥಳೀಯ ರೈತ ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಶುಕ್ಲ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಕರೆತಂದರು. ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೊರಡಲು ಆದೇಶಿಸಿದಾಗ ಗಾಂಧಿ ನಿರಾಕರಿಸಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು; ಆದೇಶ ಹಿಂಪಡೆಯಲಾಯಿತು. ರಾಜೇಂದ್ರ ಪ್ರಸಾದ್, ಬ್ರಜ್‌ಕಿಶೋರ್ ಪ್ರಸಾದ್, ಮಜಹರುಲ್ ಹಕ್, ಜೆ. ಬಿ. ಕೃಪಲಾನಿ, ಮಹಾದೇವ ದೇಸಾಯಿ ಜೊತೆ ಸಾವಿರಾರು ಗೇಣಿದಾರರ ಹೇಳಿಕೆ ದಾಖಲಿಸಿದರು. ಗಾಂಧಿ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ತನಿಖಾ ಸಮಿತಿ ರಚನೆಯಾಯಿತು; 1918ರ ಚಂಪಾರಣ್ ಕೃಷಿ ಕಾಯ್ದೆ ತಿನ್‌ಕಠಿಯಾ ರದ್ದುಪಡಿಸಿತು. ಹೊಲ ನಮ್ಮದು, ಬೆಳೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಲೀಕ ಹೇಳಿದ್ದು — ಅದೇ ಅನ್ಯಾಯ. (→ English: satyagraha · tinkathia · हिन्दी: सत्याग्रह · तिनकठिया)

In exam EnglishThe first test came in Champaran in north Bihar in 1917. European planters there forced tenants to grow indigo on three-twentieths of their land, a practice called tinkathia, and to sell it at prices the planters fixed. When cheaper German dyes cut the demand for indigo, many planters demanded higher rents or lump sums to release tenants from the obligation. Rajkumar Shukla, a local cultivator, persuaded Gandhi to come. When the district authorities ordered him to leave, Gandhi refused and said he would accept the punishment, and the order was withdrawn. With Rajendra Prasad, Brajkishore Prasad, Mazharul Haq, J. B. Kripalani and Mahadev Desai he recorded thousands of tenants' statements. The government set up an inquiry committee with Gandhi as a member, and the Champaran Agrarian Act of 1918 abolished tinkathia.

1918ರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿ ಅಹಮದಾಬಾದ್ ಹತ್ತಿ ಗಿರಣಿಗಳ ವಿವಾದದತ್ತ ತಿರುಗಿದರು. ಪ್ಲೇಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ನಗರ ಬಿಡದಂತೆ ಮಾಲೀಕರು ‘ಪ್ಲೇಗ್ ಬೋನಸ್’ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು; ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ, ಯುದ್ಧಕಾಲದ ಬೆಲೆಯೇರಿಕೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕೂಲಿ ಹೆಚ್ಚಳ ಕೇಳಿದರು. ಗಾಂಧಿ ಅಂಕಿಅಂಶ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಮುಷ್ಕರ ಹೂಡಿ 35 ಶೇಕಡಾ ಹೆಚ್ಚಳ ಕೇಳಲು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಅನಸೂಯಾ ಸಾರಾಭಾಯಿ ನೆರವಾದರು; ಅವರ ಸಹೋದರ ಅಂಬಾಲಾಲ್ ಸಾರಾಭಾಯಿ ಗಿರಣಿ ಮಾಲೀಕರ ನಾಯಕ — ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಕ್ಕ-ತಮ್ಮ ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ. ಮುಷ್ಕರಗಾರರು ಅಲುಗಾಡಿದಾಗ ಗಾಂಧಿ ಉಪವಾಸ ಕೈಗೊಂಡರು — ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೊದಲ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ. ಮಾಲೀಕರು ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದರು; ಅದು 35 ಶೇಕಡಾ ನೀಡಿತು. (→ English: hunger strike · हिन्दी: भूख हड़ताल)

In exam EnglishEarly in 1918 Gandhi turned to a dispute in Ahmedabad's cotton mills. During a plague epidemic the owners had paid workers a ‘plague bonus’ to keep them in the city; when they decided to withdraw it, the workers asked for a wage rise to meet war-time prices. Gandhi studied the figures and advised the workers to strike and demand a 35 per cent increase. He was helped by Anasuya Sarabhai, while her brother Ambalal Sarabhai led the mill owners. When the strikers began to waver, Gandhi went on a fast, his first hunger strike in India. The owners agreed to refer the dispute to a tribunal, which awarded the 35 per cent.

ಸುಮಾರು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗುಜರಾತ್‌ನ ಖೇಡಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರೈತರ ಬೆಳೆ ನಾಶವಾಯಿತು. ಕಂದಾಯ ನಿಯಮದಂತೆ ಇಳುವರಿ ಸಾಮಾನ್ಯದ ಕಾಲು ಭಾಗಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಭೂಕಂದಾಯ ಮನ್ನಾ ಪಡೆಯುವ ಹಕ್ಕಿತ್ತು; ಆದರೆ ನಷ್ಟ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಸರ್ಕಾರ ಪೂರ್ತಿ ಪಾವತಿಗೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿತು. ಕಂದಾಯ ಕಟ್ಟಬೇಡಿ, ಸಾಮಾನು ಜಪ್ತಿಯಾದರೂ ಸಹಿಸಿ — ಎಂದು ಗಾಂಧಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಆಗ ಅಹಮದಾಬಾದ್‌ನ ವಕೀಲರಾಗಿದ್ದ ವಲ್ಲಭಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್ ವಕೀಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಇಂದುಲಾಲ್ ಯಾಜ್ಞಿಕ್ ಮುಂತಾದವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದರು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವವರಿಂದ ಮಾತ್ರ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲು ಸರ್ಕಾರ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿತು; ಗಾಂಧಿ ಹೋರಾಟ ಮುಗಿಸಿದರು. ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆ ಒಣಗಿದರೂ ಪೂರ್ತಿ ಗೇಣಿ ಕೇಳುವ ಜಮೀನ್ದಾರನಿಗೆ ಇಡೀ ಊರು ಒಂದಾಗಿ ‘ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದಂತೆ. ಖೇಡಾ ಪಟೇಲರನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ತಂದಿತು. (→ English: Kheda Satyagraha · हिन्दी: खेड़ा सत्याग्रह)

In exam EnglishAt almost the same time, peasants in Kheda district of Gujarat faced a failed harvest. Under the revenue rules, if the crop fell below a quarter of the normal yield, cultivators were entitled to have the land revenue remitted, but the government insisted that the loss was smaller and pressed for full payment. Gandhi advised the peasants to withhold the revenue and to accept the seizure of their goods rather than pay. Vallabhbhai Patel, then a lawyer in Ahmedabad, gave up his practice to join the campaign, along with Indulal Yagnik and others. After some months the government quietly instructed officials to recover revenue only from those who could afford it, and Gandhi ended the struggle. Kheda brought Patel into national life and showed that peasants could be organised without violence.
Gandhi's three early struggles in India compared
StruggleYearIssueAssociatesOutcome
Champaran (Bihar)1917Forced indigo cultivation (tinkathia) by European plantersRajkumar Shukla, Rajendra Prasad, Brajkishore Prasad, Mazharul Haq, J. B. Kripalani, Mahadev DesaiInquiry committee; Champaran Agrarian Act 1918 ended tinkathia
Ahmedabad (Gujarat)1918Mill workers' wages after the plague bonus was withdrawnAnasuya Sarabhai (owners led by Ambalal Sarabhai)Gandhi's first hunger strike in India; tribunal awarded 35 per cent
Kheda (Gujarat)1918Land revenue demanded despite crop failureVallabhbhai Patel, Indulal YagnikRevenue recovered only from those able to pay

ತಿರುವು 1919ರಲ್ಲಿ ಬಂತು. 1918ರ ರೌಲಟ್ ಸಮಿತಿ ವರದಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮಾರ್ಚ್ 1919ರಲ್ಲಿ ಅರಾಜಕ ಮತ್ತು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಅಪರಾಧ ಕಾಯ್ದೆ — ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹೆಸರು ರೌಲಟ್ ಕಾಯ್ದೆ — ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು; ಇಂಪೀರಿಯಲ್ ಲೆಜಿಸ್ಲೇಟಿವ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನ ಚುನಾಯಿತ ಭಾರತೀಯ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ವಿರೋಧಿಸಿದರೂ. ಜಿನ್ನಾ, ಮದನ ಮೋಹನ ಮಾಲವೀಯ, ಮಜಹರುಲ್ ಹಕ್ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ವಿಚಾರಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಂಧಿಸಬಹುದು, ರಾಜಕೀಯ ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮೇಲ್ಮನವಿ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲದ ವಿಶೇಷ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಬಹುದು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರು ನೆರವಾದ ಕೂಡಲೇ ಇದು ಬಂದದ್ದು ನಂಬಿಕೆ ದ್ರೋಹದಂತೆ ಕಂಡಿತು — ಮದುವೆಗೆ ದುಡಿದ ಬಂಧುವನ್ನು ಮರುದಿನವೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿದಂತೆ. ಗಾಂಧಿ ಫೆಬ್ರವರಿ 1919ರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಸಭೆ ರಚಿಸಿ 6 ಏಪ್ರಿಲ್‌ರಂದು ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ಹರತಾಳಕ್ಕೆ ಕರೆ ನೀಡಿದರು. ಭಾರಿ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು, ಆದರೆ ಕೆಲವು ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು; ‘ಹಿಮಾಲಯದಷ್ಟು ತಪ್ಪು’ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿ ಗಾಂಧಿ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿದರು. (→ English: Rowlatt Act · हिन्दी: रौलट एक्ट)

In exam EnglishThe turning point came in 1919. Acting on the Rowlatt Committee's report of 1918, the government passed the Anarchical and Revolutionary Crimes Act, better known as the Rowlatt Act, in March 1919, even though every elected Indian member of the Imperial Legislative Council opposed it; Jinnah, Madan Mohan Malaviya and Mazharul Haq resigned in protest. The Act let the government detain suspects without trial and have political cases tried by special courts without the usual right of appeal. Coming just after Indians had supported the war effort, it felt like a betrayal. Gandhi formed a Satyagraha Sabha in February 1919 and called for a nationwide hartal on 6 April. The response was huge, but violence broke out in several cities, and Gandhi, admitting a ‘Himalayan miscalculation’, suspended the satyagraha.

ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಹಿಂಸೆ ಪಂಜಾಬ್‌ನಲ್ಲಿ — ಅಲ್ಲಿ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಗವರ್ನರ್ ಮೈಕೆಲ್ ಓ'ಡಯರ್ ಉಕ್ಕಿನ ಕೈಯಿಂದ ಆಳುತ್ತಿದ್ದರು. 10 ಏಪ್ರಿಲ್ 1919ರಂದು ಅಮೃತಸರದ ಇಬ್ಬರು ಜನಪ್ರಿಯ ನಾಯಕರಾದ ಡಾ. ಸೈಫುದ್ದೀನ್ ಕಿಚ್ಲೂ, ಡಾ. ಸತ್ಯಪಾಲ್ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು; ಜನ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು, ಕೆಲವರಿಗೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಲಾಯಿತು, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕೆಲವು ಯುರೋಪಿಯನ್ನರು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರು, ಕಟ್ಟಡಗಳು ಸುಟ್ಟವು. 13 ಏಪ್ರಿಲ್ ಬೈಸಾಖಿ ಹಬ್ಬದಂದು ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಜಲಿಯನ್‌ವಾಲಾ ಬಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ — ಕಿರಿದಾದ ದಾರಿಗಳಿರುವ, ಸುತ್ತ ಗೋಡೆಯಿರುವ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ — ಸೇರಿದರು; ಹಲವರು ಜಾತ್ರೆಗೆ ಬಂದ ಹಳ್ಳಿಗರು, ಸಭೆ ನಿಷೇಧ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು. ಬ್ರಿಗೇಡಿಯರ್-ಜನರಲ್ ರೆಜಿನಾಲ್ಡ್ ಡಯರ್ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಳಬಂದು, ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಗುಂಡು ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಹಾರಿಸಲು ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಸರ್ಕಾರಿ ಲೆಕ್ಕ 379 ಸಾವು; ಭಾರತೀಯ ಅಂದಾಜು ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚು. ನಂತರ ಸೈನಿಕ ಕಾನೂನು — ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚಾಟಿಯೇಟು, ಒಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರು ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆದೇಶ. ಹಬ್ಬದ ದಿನವೇ ಇಡೀ ಊರು ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಂತೆ. (→ English: Jallianwala Bagh massacre · हिन्दी: जलियाँवाला बाग़ हत्याकांड)

In exam EnglishThe worst violence came in Punjab, where Lieutenant-Governor Michael O'Dwyer ruled with a heavy hand. On 10 April 1919 two popular leaders of Amritsar, Dr Saifuddin Kitchlew and Dr Satyapal, were arrested and sent away; crowds protested, some were shot, and in return several Europeans were killed and buildings burned. On 13 April, the Baisakhi festival, thousands gathered in Jallianwala Bagh, an enclosed ground with narrow exits; many were villagers who had come for the fair and did not know of the ban on meetings. Brigadier-General Reginald Dyer marched in troops and, without warning, ordered them to fire until their ammunition ran low. The official figure was 379 dead; Indian estimates were far higher. Martial law followed, with public floggings and the order that Indians crawl along one street.

ಸೆನ್ಸಾರ್‌ಶಿಪ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ಸುದ್ದಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಡಿತು, ಆದರೆ ಪರಿಣಾಮ ಶಾಶ್ವತ. ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಠಾಗೋರ್ ಮೇ 1919ರಲ್ಲಿ ನೈಟ್‌ಹುಡ್ ಬಿರುದು ತ್ಯಜಿಸಿದರು; ಸಿ. ಶಂಕರನ್ ನಾಯರ್ ವೈಸರಾಯ್ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಮಂಡಳಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1919ರಲ್ಲಿ ಲಾರ್ಡ್ ಹಂಟರ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಭಾರತೀಯ ಸದಸ್ಯರಿದ್ದ ಗಲಭೆ ತನಿಖಾ ಸಮಿತಿ ನೇಮಕವಾಯಿತು. 1920ರ ವರದಿ ಡಯರ್‌ರನ್ನು ಟೀಕಿಸಿತು, ಅವರನ್ನು ಹುದ್ದೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು ನಿವೃತ್ತಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು; ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸದಸ್ಯರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ, ಕಠಿಣ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ವರದಿ ಬರೆದರು; ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಲಾರ್ಡ್ಸ್ ಸೇರಿ ಅನೇಕರು ಡಯರ್‌ರನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮೋತಿಲಾಲ್ ನೆಹರೂ, ಸಿ. ಆರ್. ದಾಸ್, ಅಬ್ಬಾಸ್ ತಯ್ಯಬ್ಜಿ, ಎಂ. ಆರ್. ಜಯಕರ್, ಗಾಂಧಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಂತ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿತು. ಈ ಮೃದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಂಬಲಾಗದು ಎಂದು ಗಾಂಧಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು; 1920ರಲ್ಲಿ ಕೈಸರ್-ಎ-ಹಿಂದ್ ಪದಕ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದರು. ಹೊಡೆದವನಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಗದರಿಕೆ ಮಾತ್ರವಾದರೆ, ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದವನಿಗೆ ನ್ಯಾಯದ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ. (→ English: Hunter Committee · हिन्दी: हंटर समिति)

In exam EnglishNews of the massacre spread slowly because of censorship, but its effect was lasting. Rabindranath Tagore renounced his knighthood in May 1919, and C. Sankaran Nair resigned from the Viceroy's Executive Council. In October 1919 the government appointed the Disorders Inquiry Committee under Lord Hunter, with three Indian members. Its report of 1920 criticised Dyer, who was removed from his command and retired, but the Indian members wrote a separate, sharper minority report, and many in Britain, including the House of Lords, praised Dyer. The Congress set up its own inquiry, with Motilal Nehru, C. R. Das, Abbas Tyabji, M. R. Jayakar and Gandhi, which gave a far graver account. The mild official response convinced Gandhi that British rule could not be trusted, and in 1920 he returned the Kaiser-i-Hind medal.

1915–1919ರ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಗಾಂಧಿ ಜನಾಂದೋಲನದ ನಾಯಕರಾದದ್ದು ಏಕೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಧಾನ ಕಟ್ಟಿದರು; ಚಂಪಾರಣ್, ಅಹಮದಾಬಾದ್, ಖೇಡಾದಲ್ಲಿ ಅದು ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಲಾಭ ತರಬಲ್ಲದು, ರಾಜೇಂದ್ರ ಪ್ರಸಾದ್, ವಲ್ಲಭಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್‌ರಂತಹ ಸ್ಥಳೀಯ ನಾಯಕರನ್ನು ಸೇರಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ತೋರಿಸಿದರು. ರೌಲಟ್ ಕಾಯ್ದೆ ವಿರೋಧಿ ಅಭಿಯಾನ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹವನ್ನು ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಯ್ದಿತು; ಜಲಿಯನ್‌ವಾಲಾ ಬಾಗ್ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ದುರ್ಬಲ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನ್ಯಾಯಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮೇಲಿನ ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವು. 1920ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಹಕಾರ ನಿರಾಕರಿಸುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಸಣ್ಣ ಮಡಿಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ದೊಡ್ಡ ಬೆಳೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾದಂತೆ. ಖಿಲಾಫತ್ ಜೊತೆ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಜೋಡಿಸಿದರು ಎಂಬುದು ಭಾಗ 2ರಲ್ಲಿ. (→ English: Rowlatt Act · Indian National Congress · हिन्दी: रौलट एक्ट · भारतीय राष्ट्रीय कांग्रेस)

In exam EnglishSeen together, the events of 1915–1919 explain why Gandhi became the leader of a mass movement. In South Africa he had built a method; in Champaran, Ahmedabad and Kheda he showed that it could win concrete gains for peasants and workers and draw in local leaders such as Rajendra Prasad and Vallabhbhai Patel. The Rowlatt Act campaign carried satyagraha to the whole country for the first time, while Jallianwala Bagh and the weak official response destroyed his faith in British fairness. By 1920 the man who had recruited soldiers for the war was ready to lead the Indian National Congress in refusing all cooperation with the government. How he joined this to the Khilafat cause, and what followed, is the subject of Part 2.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Gandhi's first satyagraha in India, in 1917, was concerned with:

  1. the wages of cotton mill workers in Ahmedabad
  2. forced indigo cultivation in Champaran
  3. land revenue after crop failure in Kheda
  4. the Rowlatt Act
Show answer

Answer: B. forced indigo cultivation in Champaran

(b) is correct: Champaran (1917) against the tinkathia system was the first. (a) is wrong: the Ahmedabad mill strike came in 1918. (c) is wrong: Kheda also came in 1918. (d) is wrong: the Rowlatt Act was passed in 1919, and the satyagraha against it was the first all-India campaign, not the first in India.

Q2. Consider the following statements:
1. During the Ahmedabad mill strike of 1918, Gandhi undertook his first hunger strike in India.
2. The Kheda satyagraha of 1918 was directed against European indigo planters.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right; statement 2 is wrong because Kheda was about land revenue after crop failure, while the struggle against indigo planters was at Champaran. (b) is wrong because statement 2 is false. (c) is wrong because only statement 1 is true. (d) is wrong because statement 1 is true.

Q3. Match List I (struggle) with List II (person closely associated with it):
List I
A. Champaran
B. Ahmedabad mill strike
C. Kheda
List II
1. Anasuya Sarabhai
2. Rajkumar Shukla
3. Indulal Yagnik
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-2, B-1, C-3
  2. A-1, B-2, C-3
  3. A-2, B-3, C-1
  4. A-3, B-1, C-2
Show answer

Answer: A. A-2, B-1, C-3

(a) is correct: Rajkumar Shukla brought Gandhi to Champaran, Anasuya Sarabhai helped the Ahmedabad workers, and Indulal Yagnik worked in the Kheda campaign. (b) is wrong because it swaps Champaran and Ahmedabad. (c) is wrong because it swaps Ahmedabad and Kheda. (d) is wrong because Yagnik was not the Champaran organiser and Shukla had no part at Kheda.

Q4. With reference to the Jallianwala Bagh massacre, consider the following statements:
1. It took place on 13 April 1919, the day of the Baisakhi festival.
2. Michael O'Dwyer, the Viceroy of India, personally ordered the troops to fire.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right; statement 2 is wrong because O'Dwyer was the Lieutenant-Governor of Punjab, not the Viceroy, and it was Brigadier-General Reginald Dyer who ordered the firing. (b) is wrong because statement 2 is false. (c) is wrong because only statement 1 is true. (d) is wrong because statement 1 is true.

Q5. The Rowlatt Act of 1919 was opposed by Indians mainly because it:

  1. introduced separate electorates for Muslims
  2. allowed the government to detain suspects without trial
  3. raised the land revenue in Gujarat
  4. partitioned the province of Punjab
Show answer

Answer: B. allowed the government to detain suspects without trial

(b) is correct: the Act allowed detention without trial and trials by special courts. (a) is wrong: separate electorates came with the Morley-Minto Reforms of 1909. (c) is wrong: the Rowlatt Act was a security law with no connection to revenue. (d) is wrong: no such partition was made by the Act.

Q6. Arrange the following in chronological order:
1. Founding of the Natal Indian Congress
2. Setting up of Tolstoy Farm
3. The Champaran satyagraha
4. The Jallianwala Bagh massacre
Select the correct answer using the code given below:

  1. 1-2-3-4
  2. 2-1-3-4
  3. 1-3-2-4
  4. 1-2-4-3
Show answer

Answer: A. 1-2-3-4

(a) is correct: Natal Indian Congress (1894), Tolstoy Farm (1910), Champaran (1917), Jallianwala Bagh (1919). (b) is wrong because the Natal Indian Congress came before Tolstoy Farm. (c) is wrong because Tolstoy Farm in South Africa came before Champaran. (d) is wrong because Champaran came before Jallianwala Bagh.

Q7. The Disorders Inquiry Committee appointed by the Government of India in October 1919 was headed by:

  1. Sidney Rowlatt
  2. Motilal Nehru
  3. Lord Hunter
  4. Edwin Montagu
Show answer

Answer: C. Lord Hunter

(c) is correct: the government's inquiry into the Punjab disturbances was headed by Lord Hunter. (a) is wrong: Rowlatt headed the Sedition Committee of 1918. (b) is wrong: Motilal Nehru was a member of the Congress's own inquiry, not the government's. (d) is wrong: Montagu was the Secretary of State for India.

Q8. Consider the following statements:
1. Hind Swaraj was written by Gandhi in Gujarati in 1909.
2. Gandhi returned to India from South Africa on 9 January 1915.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

(c) is correct: Hind Swaraj was written in Gujarati in 1909, and Gandhi landed at Bombay on 9 January 1915; both statements are right. (a) is wrong because statement 2 is also true. (b) is wrong because statement 1 is also true. (d) is wrong because both statements are true.

All partsNext: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources