Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

The Government of India Act 1935

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Constitutional development, 1773–1935 · Part 3 / 3 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

How the 1935 Act came about, the All-India Federation and dyarchy at the Centre that never worked, the Federal, Provincial and Concurrent Lists, provincial autonomy and the Governor's powers, the franchise and communal representation, the Federal Court, Public Service Commissions and the RBI, the reactions to the Act and its legacy in the Constitution of India.

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

1919-ലെ ദ്വിഭരണം പരാജയപ്പെട്ടു, കേന്ദ്രം അപ്പോഴും ലണ്ടനോട് മാത്രം ഉത്തരവാദി. അതിനുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് മറുപടിയാണ് ഗവൺമെന്റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്ട് 1935. ഇത് മൂന്ന് വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു: പ്രവിശ്യകളും നാട്ടുരാജ്യങ്ങളും ചേർന്ന ഫെഡറേഷൻ പദ്ധതി; പ്രവിശ്യകൾക്ക് പൂർണ ഉത്തരവാദ ഭരണം; ഫെഡറൽ കോടതി, പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷനുകൾ പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ. ഫെഡറേഷൻ വന്നില്ല, പക്ഷേ പ്രവിശ്യാ സ്വയംഭരണം 1937-39 കാലത്ത് നടന്നു. പുതിയ വീട് പണിയുമ്പോൾ പഴയ വീടിന്റെ അടിത്തറയും ചുവരുകളും ഏറെയും ഉപയോഗിക്കുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ഭരണഘടന ഈ നിയമത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂട് ധാരാളം എടുത്തു. അതുകൊണ്ട് ചരിത്രത്തിലും പൊളിറ്റിയിലും ചോദിക്കും. (→ English: Government of India Act 1935 · हिन्दी: भारत शासन अधिनियम 1935)

In exam EnglishPart 2 ended with dyarchy failing in the provinces and the Centre still answerable only to London. This part covers the British answer, the Government of India Act 1935, the last and largest of the Acts that shaped the government of British India. It did three big things. It planned a federation joining the British provinces and the princely states, it gave the provinces full responsible government, and it set up or provided for institutions such as a Federal Court and Public Service Commissions. The federation never came into being, but provincial autonomy did work from 1937 to 1939, and the Act's framework later served as the base on which much of the Constitution of India was built. That is why the 1935 Act is tested in both modern history and polity.

ഈ നിയമത്തിന് പിന്നിൽ എട്ടു വർഷത്തെ അന്വേഷണവും വിലപേശലുമുണ്ട്. 1927-ൽ ഒരു ഇന്ത്യക്കാരനുമില്ലാത്ത സൈമൺ കമ്മീഷൻ വന്നു, കോൺഗ്രസ് ബഹിഷ്കരിച്ചു, 1930-ൽ റിപ്പോർട്ട് നൽകി. 1930-32 കാലത്ത് ലണ്ടനിൽ മൂന്ന് വട്ടമേശ സമ്മേളനം സെഷനുകൾ; കോൺഗ്രസ് രണ്ടാമത്തേതിൽ മാത്രം പങ്കെടുത്തു. 1933-ൽ ധവളപത്രം, പിന്നെ ലിൻലിത്ഗോയുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ പാർലമെന്റിന്റെ സംയുക്ത സമിതി പരിശോധിച്ചു. 1935 ഓഗസ്റ്റിൽ നിയമമായി: 321 വകുപ്പുകൾ, 10 പട്ടികകൾ. വിവാഹക്കരാറിൽ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും എഴുതിവെക്കുന്നതുപോലെ, സാധാരണ നിയമങ്ങൾക്ക് വിടേണ്ടവയും ഇതിൽ എഴുതി; ആ ശീലം നമ്മുടെ ഭരണഘടനയ്ക്കും കിട്ടി. (→ English: Simon Commission, Round Table Conference, White Paper · हिन्दी: साइमन कमीशन, गोलमेज़ सम्मेलन, श्वेत पत्र)

In exam EnglishThe Act came out of eight years of inquiry and bargaining. The Simon Commission, appointed in 1927 with no Indian member and boycotted by the Congress, reported in 1930. Three sessions of the Round Table Conference in London between 1930 and 1932 brought together British parties, Indian political leaders and the princes; the Congress took part only in the second. The British government then set out its plan in a White Paper in 1933, which a Joint Select Committee of both Houses of Parliament, chaired by Lord Linlithgow, examined in 1933 and 1934. The Bill received royal assent in August 1935. With 321 sections and ten schedules, it was one of the longest Acts the British Parliament had ever passed. Its length came partly from detail: many matters that a constitution would normally leave to ordinary law were written into it, a habit the Indian Constitution later inherited.

നിയമത്തിലെ ഏറ്റവും ധീരമായ ആശയം: ബ്രിട്ടീഷ് പ്രവിശ്യകളും നാട്ടുരാജ്യങ്ങളും ചേർന്ന അഖിലേന്ത്യാ ഫെഡറേഷൻ. പ്രവിശ്യകൾ സ്വയമേവ അംഗങ്ങൾ, പക്ഷേ ഓരോ രാജാവും 'ലയനരേഖ'യിൽ ഒപ്പിട്ടാലേ ചേരൂ; മതിയായ രാജ്യങ്ങൾ ചേർന്നശേഷമേ ഫെഡറേഷൻ തുടങ്ങൂ. ഒരു തെരുവ് മുഴുവൻ ചേർന്ന് റസിഡന്റ്സ് അസോസിയേഷൻ തുടങ്ങാമെന്നു വെച്ചാൽ, വലിയ വീട്ടുകാർ ഒപ്പിട്ടില്ലെങ്കിൽ അസോസിയേഷൻ തുടങ്ങാത്തതുപോലെ. കേന്ദ്രത്തിൽ ദ്വിഭരണ സമ്പ്രദായം നിർദേശിച്ചു: പ്രതിരോധം, വിദേശകാര്യം, മതകാര്യങ്ങൾ, ഗോത്രമേഖലകൾ ഗവർണർ ജനറലിന്റെ കയ്യിൽ; ബാക്കി സഭയോട് ഉത്തരവാദികളായ മന്ത്രിമാർക്ക്. രാജാക്കന്മാർ ഭയന്ന് പിന്മാറി, കോൺഗ്രസിനും ലീഗിനും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. 1939-ലെ യുദ്ധത്തോടെ പദ്ധതി നിർത്തിവെച്ചു; 1947 വരെ കേന്ദ്രം 1919-ലെ വ്യവസ്ഥകളിൽത്തന്നെ. (→ English: All-India Federation, Instrument of Accession, dyarchy · हिन्दी: अखिल भारतीय संघ, परिग्रहण पत्र, द्वैध शासन प्रणाली)

In exam EnglishThe boldest idea in the Act was an All-India Federation made up of the British provinces and the princely states. The provinces would be members automatically, but each prince could choose whether to join by signing an Instrument of Accession, and the federation would start only after enough states had joined. At the Centre the Act proposed dyarchy, the very system that had failed in the provinces. Defence, foreign affairs, ecclesiastical affairs and the tribal areas would be reserved subjects under the Governor-General, while other federal subjects would go to ministers answerable to a two-house federal legislature, in which the princes' representatives would be nominated by the rulers rather than elected. The princes held back, fearing a loss of their powers, and the Congress and the Muslim League both disliked the scheme. When the Second World War began in 1939 the plan was suspended. The federation never came into being, and the Centre went on working under the provisions carried over from the 1919 Act until 1947.

ഫെഡറേഷനുവേണ്ടി നിയമം ഏഴാം പട്ടികയിൽ നിയമനിർമ്മാണ അധികാരം മൂന്ന് ലിസ്റ്റുകളായി വിഭജിച്ചു. ഫെഡറൽ ലിസ്റ്റ് (59 ഇനങ്ങൾ): പ്രതിരോധം, വിദേശകാര്യം, നാണയം, റെയിൽവേ. പ്രവിശ്യാ ലിസ്റ്റ് (54): പോലീസ്, വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുജനാരോഗ്യം, കൃഷി, ഭൂനികുതി. സമവർത്തി ലിസ്റ്റ് (36): ക്രിമിനൽ നിയമം, സിവിൽ നടപടിക്രമം തുടങ്ങിയവ; രണ്ടു കൂട്ടർക്കും നിയമമുണ്ടാക്കാം, ഏറ്റുമുട്ടിയാൽ ഫെഡറൽ നിയമം ജയിക്കും. ഒരു ലിസ്റ്റിലുമില്ലാത്തവ, അതായത് അവശിഷ്ടാധികാരങ്ങൾ, ആർക്കും നൽകിയില്ല; ഗവർണർ ജനറൽ വിവേചനാധികാരത്തോടെ തീരുമാനിക്കും. വീട്ടിൽ 'ആരുടെയും പണിയല്ലാത്ത' പുതിയ പണി വന്നാൽ അച്ഛൻ ആരെ ഏൽപ്പിക്കണമെന്ന് പറയുന്നതുപോലെ. നമ്മുടെ ഭരണഘടന മൂന്ന് ലിസ്റ്റുകളും നിലനിർത്തി, പക്ഷേ അവശിഷ്ടാധികാരങ്ങൾ അനുച്ഛേദം 248 വഴി പാർലമെന്റിന് നൽകി. (→ English: Concurrent List, residuary powers, Seventh Schedule · हिन्दी: समवर्ती सूची, अवशिष्ट शक्तियाँ, सातवीं अनुसूची)

In exam EnglishTo make a federation possible, the Act divided law-making powers between the Centre and the provinces in three lists in its Seventh Schedule. The Federal List, with 59 items, covered subjects such as defence, foreign affairs, currency and railways. The Provincial List, with 54 items, covered police, education, public health, agriculture and land revenue. The Concurrent List, with 36 items, covered subjects such as criminal law and civil procedure, on which both could make laws; in a clash, a valid federal law would prevail. Subjects in no list, the residuary powers, were not given to either legislature. Instead the Governor-General could decide, in his discretion, whether the Centre or a province should legislate on them. The Constitution kept the three-list design almost unchanged as the Union, State and Concurrent Lists, but it moved residuary powers to Parliament under Article 248, making the Centre stronger than the 1935 plan.
The three lists of 1935 and their successors in the Constitution
1935 ActItems in 1935ExamplesIn the Constitution
Federal List59Defence, foreign affairs, currency, railwaysUnion List
Provincial List54Police, education, public health, land revenueState List
Concurrent List36Criminal law, civil procedureConcurrent List
Residuary powersNot listedAllotted case by case by the Governor-General in his discretionWith Parliament (Article 248)

നിയമത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ച ഭാഗം പ്രവിശ്യാ സ്വയംഭരണം ആണ്, 1937 ഏപ്രിൽ 1 മുതൽ. പ്രവിശ്യകളിൽ ദ്വിഭരണം ഇല്ലാതായി; എല്ലാ പ്രവിശ്യാ വിഷയങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സഭയോട് ഉത്തരവാദികളായ മന്ത്രിമാരുടെ കയ്യിൽ. പ്രവിശ്യകൾ കേന്ദ്രത്തിന്റെ ഏജന്റുമാരല്ല, അധികാരം നേരിട്ട് നിയമത്തിൽനിന്ന്. 1937-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുശേഷം കോൺഗ്രസ് മിക്ക പ്രവിശ്യകളിലും മന്ത്രിസഭ രൂപീകരിച്ചു; പോലീസ്, റവന്യൂ വകുപ്പുകൾ ആദ്യമായി ഇന്ത്യക്കാരുടെ കയ്യിൽ. പക്ഷേ ഗവർണർക്ക് വലിയ അധികാരങ്ങൾ: സമാധാനം, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ, ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ സംരക്ഷണം പോലുള്ള പ്രത്യേക ചുമതലകളിൽ മന്ത്രിമാരുടെ ഉപദേശത്തിനെതിരെയും പ്രവർത്തിക്കാം. സെക്ഷൻ 93 പ്രകാരം ഭരണഘടനാ സംവിധാനം തകർന്നാൽ ഭരണം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാം; ഇന്നത്തെ അനുച്ഛേദം 356 പ്രകാരമുള്ള രാഷ്ട്രപതി ഭരണത്തിന്റെ വേര് ഇതാണ്. മകനെ കട ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് താക്കോൽ അച്ഛന്റെ പോക്കറ്റിൽ വെച്ചതുപോലെ. (→ English: provincial autonomy, Section 93, special responsibilities · हिन्दी: प्रांतीय स्वायत्तता, धारा 93, विशेष ज़िम्मेदारियाँ)

In exam EnglishThe part of the Act that actually worked was provincial autonomy, in force from 1 April 1937. Dyarchy in the provinces was abolished, and all provincial subjects were now run by ministers responsible to an elected legislature. The provinces also stopped being mere agents of the Centre: they drew their powers directly from the Act, within their own field. After the elections of early 1937 the Congress formed ministries in most provinces, and Indians ran departments such as police and revenue for the first time. The Governor, however, kept wide powers. He had special responsibilities, for example to prevent grave threats to peace and to protect the interests of minorities and of the civil services, and in these matters and in his discretion he could act against his ministers' advice. Under Section 93, if the constitutional machinery in a province broke down, he could take over its administration himself. This power is the ancestor of President's rule under Article 356.

നിയമം പ്രവിശ്യാ സഭകളിൽ ആര് ഇരിക്കും, ആര് തിരഞ്ഞെടുക്കും എന്നത് മാറ്റി. 11-ൽ 6 പ്രവിശ്യകൾക്ക് (ബംഗാൾ, ബോംബെ, മദ്രാസ്, ബിഹാർ, അസം, യുണൈറ്റഡ് പ്രൊവിൻസസ്) രണ്ടു സഭകൾ; ബാക്കി 5-ന് ഒന്നു മാത്രം. വോട്ടവകാശം വികസിച്ചു, ഏകദേശം പത്തിലൊന്ന് ജനങ്ങൾക്ക് വോട്ട്, എങ്കിലും സ്വത്ത്, നികുതി, വിദ്യാഭ്യാസ നിബന്ധനകൾ നിലനിന്നു. കമ്മ്യൂണൽ അവാർഡ് പൂനാ ഉടമ്പടി വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങളോടെ ചേർത്തു: മുസ്ലിങ്ങൾ, സിഖുകാർ, ഇന്ത്യൻ ക്രിസ്ത്യാനികൾ, ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യക്കാർ, യൂറോപ്യന്മാർ എന്നിവർക്ക് പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ; സ്ത്രീകൾക്കും തൊഴിലാളികൾക്കും സീറ്റുകൾ. അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങൾ ക്കുള്ള സംവരണ സീറ്റുകൾ പൊതു വോട്ടർമാർ വഴി, ആദ്യം ആ വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രാഥമിക തിരഞ്ഞെടുപ്പോടെ. ഒരു സീറ്റ് ആ വിഭാഗത്തിനു മാത്രം, പക്ഷേ നാടു മുഴുവൻ വോട്ട് ചെയ്യുന്നു എന്നു കരുതുക. (→ English: Communal Award, Poona Pact, separate electorates, depressed classes · हिन्दी: सांप्रदायिक पंचाट, पूना समझौता, पृथक निर्वाचक मंडल, दलित वर्ग)

In exam EnglishThe Act also changed who sat in the provincial legislatures and who chose them. Six of the eleven provinces, namely Bengal, Bombay, Madras, Bihar, Assam and the United Provinces, got bicameral legislatures, with a Legislative Council above the Legislative Assembly; the other five had a single house. The right to vote was widened, so that roughly a tenth of the population could now vote, though it still depended on property, tax or education, and women could vote only if they met their own set of conditions. Representation stayed divided by community. The Act built in the Communal Award of 1932 as changed by the Poona Pact: separate electorates continued for Muslims, Sikhs, Indian Christians, Anglo-Indians and Europeans, and seats were reserved for women and for labour. The depressed classes got reserved seats, filled not through separate electorates but through the general electorate after a primary election among voters of those classes, as the Poona Pact had settled. Exam statements often describe all of this simply as an extension of communal representation.

സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ ഇന്നും ഉപയോഗിക്കുന്ന പല സ്ഥാപനങ്ങളും ഈ നിയമത്തിൽനിന്നാണ്. ഫെഡറൽ കോടതി 1937-ൽ ഡൽഹിയിൽ തുടങ്ങി, ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സർ മോറിസ് ഗ്വയർ. കേന്ദ്രവും പ്രവിശ്യകളും തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങൾ തീർത്തു, ഹൈക്കോടതികളിൽനിന്ന് ചില അപ്പീലുകൾ കേട്ടു; പക്ഷേ അതിന്റെ വിധികൾക്കെതിരെ അപ്പീൽ ലണ്ടനിലെ പ്രിവി കൗൺസിലിലേക്ക്, അതിനാൽ അന്തിമ കോടതിയല്ല; 1950-ൽ സുപ്രീം കോടതി വന്നു. റിസർവ് ബാങ്ക് 1934-ലെ സ്വന്തം നിയമപ്രകാരം 1935 ഏപ്രിൽ 1-ന് പ്രവർത്തനം തുടങ്ങി; 1935-ലെ നിയമം അതിനെ ഫെഡറൽ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. ഫെഡറൽ, പ്രവിശ്യാ, സംയുക്ത പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷൻ സംവിധാനങ്ങൾ. ഇന്ത്യാ കൗൺസിൽ നിർത്തലാക്കി. ബർമ വേർപെട്ടു, സിന്ധും ഒറീസയും പുതിയ പ്രവിശ്യകൾ. പഴയ വീട്ടിൽ മുറികൾ മാറ്റി പുതിയ അലമാരകൾ വെച്ചതുപോലെ. (→ English: Federal Court, Public Service Commission, Reserve Bank of India · हिन्दी: संघीय न्यायालय, लोक सेवा आयोग, भारतीय रिज़र्व बैंक)

In exam EnglishSeveral institutions that independent India still uses were created or given a place by the Act. It provided for a Federal Court, which began work at Delhi in 1937 with Sir Maurice Gwyer as Chief Justice. It could settle disputes between the Centre and the provinces and hear certain appeals from High Courts, but appeals from it went to the Privy Council in London, so it was not the final court; the Supreme Court replaced it in 1950. The Reserve Bank of India had been set up under its own Act of 1934 and began work on 1 April 1935, and the 1935 Act fitted it into the new federal scheme. The Act provided for a Federal Public Service Commission, a Public Service Commission for each province, and a Joint Public Service Commission for two or more provinces. The Council of India, which had advised the Secretary of State since 1858, was abolished. The map changed too: Burma was separated from India, and Sind and Orissa were created as new provinces.

ഈ നിയമം പലർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. കേന്ദ്രത്തിൽ യഥാർത്ഥ അധികാരമില്ല, ഗവർണർ ജനറലിന്റെയും ഗവർണർമാരുടെയും കയ്യിൽ മേലധികാരങ്ങൾ, ഡൊമിനിയൻ പദവിയിലേക്ക് വഴിയില്ല; അതുകൊണ്ട് കോൺഗ്രസ് തള്ളി. നെഹ്റു ഇതിനെ 'ശക്തമായ ബ്രേക്കുണ്ട്, എഞ്ചിനില്ലാത്ത യന്ത്രം' എന്നു വിളിച്ചു. മുസ്ലിം ലീഗും വിമർശിച്ചു, പക്ഷേ പ്രവിശ്യാഭാഗം നടത്താൻ തയ്യാറായി. രാജാക്കന്മാർ അധികാരം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ മടിച്ചു. എങ്കിലും കോൺഗ്രസും ലീഗും 1937 തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിച്ചു; ആ ജൂലൈയിൽ കോൺഗ്രസ് മിക്ക പ്രവിശ്യകളിലും അധികാരത്തിലെത്തി. ബ്രേക്ക് മാത്രമുള്ള വണ്ടിയാണെങ്കിലും ഓടിക്കാൻ പഠിക്കാൻ ഉപകരിച്ചു. 1939-ൽ യുദ്ധപ്രശ്നത്തിൽ മന്ത്രിസഭകൾ രാജിവെച്ചു. (→ English: dominion status, provincial elections of 1937 · हिन्दी: डोमिनियन स्थिति, 1937 के प्रांतीय चुनाव)

In exam EnglishFew Indians liked the Act. The Congress rejected it because it gave no real power at the Centre, kept the Governor-General and the Governors armed with overriding powers, and offered no path to dominion status. Jawaharlal Nehru compared it to a machine with strong brakes but no engine. The Muslim League also criticised it, though it was willing to work the provincial part. The princes were reluctant to give up any of their powers by joining the federation. Yet both the Congress and the League contested the provincial elections of 1937, and the Congress took office in most provinces that July. Seen this way, the Act gave Indians their first real taste of running a government under a written framework, even as nationalists denied that it met their demands. That experience, and its sudden end when the Congress ministries resigned in 1939 over the war, is covered in the chapter on Quit India and the INA.

ഈ നിയമം ഏറെക്കാലം ജീവിച്ചത് നമ്മുടെ ഭരണഘടനയ്ക്കുള്ളിലാണ്. 1946-49 കാലത്ത് ഭരണഘടനാ നിർമ്മാണസഭ ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ ഇതിന്റെ ഘടനയും വാക്കുകളും ധാരാളം എടുത്തു: മൂന്ന് ലിസ്റ്റുള്ള ഫെഡറൽ പദ്ധതി, ഗവർണർ പദവി, സുപ്രീം കോടതിയുടെ ഫെഡറൽ അധികാരപരിധിക്ക് മാതൃകയായി ഫെഡറൽ കോടതി, പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷനുകൾ, അടിയന്തരാധികാരങ്ങൾ (സെക്ഷൻ 93-ന്റെ പിൻഗാമി അനുച്ഛേദം 356). അതിനുമുമ്പ് 1947-ലെ ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ നിയമം 1935-ലെ നിയമത്തെത്തന്നെ രണ്ട് ഡൊമിനിയനുകൾക്കും താൽക്കാലിക ഭരണഘടനയാക്കി. ഉപേക്ഷിച്ചവയും പ്രധാനം: ഗവർണർ ജനറലിന്റെ വിവേചനാധികാരം, പ്രത്യേക മണ്ഡലങ്ങൾ, പരിമിത വോട്ടവകാശം പോയി; തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പാർലമെന്റിനോട് ഉത്തരവാദിയായ മന്ത്രിസഭയും സാർവത്രിക പ്രായപൂർത്തി വോട്ടവകാശം വും വന്നു. പഴയ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ നിലനിർത്തി പൂട്ടുകളെല്ലാം മാറ്റിയതുപോലെ. (→ English: universal adult franchise, Indian Independence Act 1947 · हिन्दी: सार्वभौम वयस्क मताधिकार, भारतीय स्वतंत्रता अधिनियम 1947)

In exam EnglishThe Act's longest life was inside the Constitution of India. When the Constituent Assembly drafted the Constitution between 1946 and 1949, it borrowed heavily from the 1935 Act's structure and wording on administrative matters. The federal plan with three lists, the office and powers of the Governor, the Federal Court as a model for the Supreme Court's federal jurisdiction, the Public Service Commissions and the emergency powers, including the descendant of Section 93 in Article 356, all came from it. Before that, the Indian Independence Act 1947 adapted the 1935 Act to serve as the working constitution of both new dominions until their own constitutions were ready. What the Constitution rejected was just as important: it dropped the Governor-General's discretion, separate electorates and the narrow franchise, and put in their place a cabinet answerable to an elected Parliament and universal adult franchise.

മുഴുവൻ അധ്യായവും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാൽ 1773 മുതൽ 1935 വരെയുള്ള നിയമങ്ങൾ ഒരൊറ്റ ചങ്ങല. ആദ്യം കച്ചവടക്കമ്പനിക്ക് നിയന്ത്രണം, 1858-ൽ കിരീടഭരണം, 1861-1909 കാലത്ത് സഭകളിൽ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് പടിപടിയായി ഇടം, 1919-ൽ ദ്വിഭരണ സമ്പ്രദായം വഴി പ്രവിശ്യകളിൽ കുറച്ച് അധികാരം, 1935-ൽ പ്രവിശ്യാ സ്വയംഭരണം, നിർദിഷ്ട ഫെഡറേഷൻ. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും കുറച്ച് അധികാരം ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ കയ്യിൽ വെച്ചു, സാമുദായിക പ്രാതിനിധ്യം വികസിപ്പിച്ചു. നമ്മൾ ഭരണഘടന എഴുതിയപ്പോൾ ആ സംവിധാനം ഏറെയും നിലനിർത്തി, പക്ഷേ അധികാരത്തിന്റെ ഉറവിടം മാറ്റി: ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിൽനിന്നല്ല, എല്ലാവരുടെയും വോട്ടിലൂടെ ജനങ്ങളിൽനിന്ന്. വാടകവീട് വാങ്ങിയശേഷം ഫർണിച്ചർ അതേ, പക്ഷേ ഉടമ നമ്മൾ. (→ English: dyarchy, provincial autonomy · हिन्दी: द्वैध शासन प्रणाली, प्रांतीय स्वायत्तता)

In exam EnglishLooking back over the whole chapter, the Acts from 1773 to 1935 form one long chain. Parliament first regulated a trading company, then took India under the Crown in 1858, then let Indians into the councils step by step from 1861 to 1909, gave them a share of provincial power under dyarchy in 1919, and finally offered provincial autonomy and a planned federation in 1935. At every stage the British kept a reserve of power in the hands of officials and widened rather than removed communal representation. When Indians wrote their own Constitution they kept much of the machinery this chain had built, including the lists, the Governors, the Public Service Commissions and the federal court system, but they changed the source of authority. Power would now come from the people of India, through universal adult franchise, instead of from an Act of the British Parliament.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Under the Government of India Act 1935, the residuary powers were vested in

  1. the Federal Legislature
  2. the Provincial Legislatures
  3. the Governor-General
  4. the Secretary of State for India
Show answer

Answer: C. the Governor-General

(c) is correct: the Governor-General, acting in his discretion, decided whether the Centre or a province could legislate on a subject in no list. (a) is wrong: giving residuary powers to the central legislature is the Constitution's choice (Article 248), not the 1935 Act's. (b) is wrong: the provinces did not hold residuary powers. (d) is wrong: the Secretary of State had no such role under the Act's division of powers.

Q2. Consider the following statements about the Government of India Act 1935:
1. It abolished dyarchy in the provinces.
2. It introduced dyarchy at the Centre, which worked from 1937 to 1947.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: provincial dyarchy ended when provincial autonomy began in 1937. Statement 2 is wrong: dyarchy at the Centre was only proposed as part of the federation, which never came into being, so it never worked. Hence (b) and (c) are wrong, and (d) is wrong because statement 1 is correct.

Q3. Which one of the following provinces did NOT have a bicameral legislature under the Government of India Act 1935?

  1. Assam
  2. Bihar
  3. Punjab
  4. United Provinces
Show answer

Answer: C. Punjab

(c) is correct: the Punjab had a single house. (a), (b) and (d) are wrong: Assam, Bihar and the United Provinces were among the six provinces with two houses, along with Bengal, Bombay and Madras.

Q4. With reference to the institutions connected with the Government of India Act 1935, consider the following statements:
1. The Federal Court was the final court of appeal for British India.
2. The Reserve Bank of India was established under the Government of India Act 1935.
3. The Act provided for Joint Public Service Commissions for two or more provinces.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 3 only
  2. 1 and 3 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: A. 3 only

(a) is correct: only statement 3 is right. Statement 1 is wrong because appeals from the Federal Court lay to the Privy Council in London. Statement 2 is wrong because the RBI was set up under the Reserve Bank of India Act 1934 and began on 1 April 1935. So (b), (c) and (d), which include statement 1 or 2, are wrong.

Q5. Why did the All-India Federation proposed by the Government of India Act 1935 never come into being?

  1. The British Parliament repealed that part of the Act in 1937
  2. Not enough princely states agreed to join it
  3. The Federal Court declared it invalid
  4. The provinces refused to accept provincial autonomy
Show answer

Answer: B. Not enough princely states agreed to join it

(b) is correct: the federation required princely states to sign Instruments of Accession, and too few did before the war led to the plan's suspension in 1939. (a) is wrong: that part was not repealed in 1937; it was suspended after war broke out. (c) is wrong: the Federal Court made no such ruling. (d) is wrong: the provinces did work provincial autonomy from 1937.

Q6. Match List I with List II:
List I: A. Section 93 of the 1935 Act B. Federal List of 1935 C. Federal Court D. Joint Select Committee on the Bill
List II: 1. Lord Linlithgow 2. Sir Maurice Gwyer 3. Governor's take-over of a province 4. Defence and foreign affairs
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-3, B-4, C-2, D-1
  2. A-4, B-3, C-2, D-1
  3. A-3, B-4, C-1, D-2
  4. A-4, B-3, C-1, D-2
Show answer

Answer: A. A-3, B-4, C-2, D-1

(a) is correct: Section 93 let the Governor take over a province's administration, defence and foreign affairs were federal subjects, Maurice Gwyer was the first Chief Justice of the Federal Court, and Linlithgow chaired the Joint Select Committee. (b) is wrong: it swaps Section 93 and the Federal List. (c) is wrong: it swaps Gwyer and Linlithgow. (d) is wrong: it swaps both pairs.

Q7. Under the Government of India Act 1935, which of the following were created as new provinces of British India?
1. Sind
2. Orissa
3. Burma
Select the correct answer using the code given below:

  1. 1 only
  2. 1 and 2 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: B. 1 and 2 only

(b) is correct: Sind and Orissa were created as new provinces. Burma was not made a new province of India; it was separated from India, so (c) and (d) are wrong. (a) is wrong because it leaves out Orissa.

Q8. Consider the following statements:
1. The Indian Independence Act 1947 adapted the Government of India Act 1935 to serve as the working constitution of the new dominions.
2. The Constitution of India retained separate electorates from the Government of India Act 1935.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right, since the 1935 Act, as adapted, governed both dominions until their own constitutions came. Statement 2 is wrong: the Constitution replaced separate electorates with joint electorates and universal adult franchise. So (b) and (c) are wrong, and (d) is wrong because statement 1 is correct.

← Part 2All partsQuick recap →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources