Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Crown rule and the councils, 1858–1919

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Constitutional development, 1773–1935 · Part 2 / 3 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The transfer of rule to the Crown in 1858 and the Secretary of State for India, the Indian Councils Acts of 1861, 1892 and 1909 that slowly brought Indians into the councils, separate electorates for Muslims, the Montagu declaration of 1917 and the Government of India Act 1919 with dyarchy in the provinces and a bicameral central legislature.

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

1857-ലെ കലാപത്തോടെ കമ്പനി ഭരണം അവസാനിച്ചു; പിന്നീടുള്ള അറുപത് വർഷത്തെ കഥയാണ് ഈ ഭാഗം. രണ്ട് ഇഴകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക. ഒന്ന്: അന്തിമ തീരുമാനം ആരുടേത്? 1858 മുതൽ ലണ്ടനിലെ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് മന്ത്രിയുടേത്. രണ്ട്: നിയമം ഉണ്ടാക്കുന്ന സഭകളിൽ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് എത്ര ഇടം? 1861-ലെ ഇന്ത്യൻ കൗൺസിൽസ് ആക്ട് പ്രകാരം ചിലരെ നാമനിർദേശം ചെയ്തു, 1892-ൽ സ്ഥാപനങ്ങൾ ശുപാർശ ചെയ്തു, 1909-ൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വന്നു, മുസ്ലിങ്ങൾ വേറിട്ട് വോട്ട് ചെയ്തു. 1919-ൽ ദ്വിഭരണ സമ്പ്രദായം വഴി പ്രവിശ്യകളിൽ ചില വകുപ്പുകൾ ഇന്ത്യൻ മന്ത്രിമാർക്ക് കിട്ടി. വീട്ടിൽ മക്കൾക്ക് ഓരോ മുറിയുടെ താക്കോൽ കൊടുത്താലും പണപ്പെട്ടിയുടെ താക്കോൽ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽത്തന്നെ. (→ English: Indian Councils Act, dyarchy · हिन्दी: भारतीय परिषद अधिनियम, द्वैध शासन प्रणाली)

In exam EnglishPart 1 showed Parliament tightening its hold on the East India Company between 1773 and 1853. This part follows the sixty years after the revolt of 1857, when the Crown took direct charge. Two separate stories run through it. The first is about who held final authority: from 1858 a British cabinet minister in London decided Indian policy. The second is about how far Indians were let into the councils that made laws. Under the Indian Councils Act of 1861 a few Indians sat as nominees, under the Act of 1892 bodies such as universities and municipalities recommended members, and under the Act of 1909 members were elected, Muslims voting separately. The Act of 1919 then gave elected Indian ministers some departments in the provinces under the system called dyarchy. At each step Indians gained a voice, but the last word stayed with British officials.

കലാപം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷത്തിനകം, 1858 ഓഗസ്റ്റിൽ, പാർലമെന്റ് 'ഇന്ത്യയുടെ മെച്ചപ്പെട്ട ഭരണത്തിനുള്ള നിയമം' പാസാക്കി. കമ്പനിയുടെ കയ്യിലെ പ്രദേശങ്ങളും വരുമാനവും സേനയും കിരീടത്തിന് (ക്രൗൺ) കൈമാറി. ബോർഡ് ഓഫ് കൺട്രോളും കോർട്ട് ഓഫ് ഡയറക്ടേഴ്സും നിർത്തലാക്കി; ഇരട്ട ഭരണം അവസാനിച്ചു. പകരം ഇന്ത്യാ സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി വന്നു: ബ്രിട്ടീഷ് മന്ത്രിസഭാംഗം, പാർലമെന്റിനോട് ഉത്തരവാദി, 15 അംഗ ഇന്ത്യാ കൗൺസിൽ ഉപദേശം നൽകി. ഗവർണർ ജനറലിന് വൈസ്രോയി എന്ന അധിക പദവി; ആദ്യത്തെയാൾ കാനിങ്. ഒരു കരാറുകാരനെ മാറ്റി സർക്കാർ തന്നെ പണി ഏറ്റെടുത്തതുപോലെ, പക്ഷേ നാട്ടുകാരോട് ആരും ചോദിച്ചില്ല. ലണ്ടൻ ഓഫീസിന്റെ ചെലവും ഇന്ത്യൻ വരുമാനത്തിൽനിന്ന്. (→ English: Board of Control, Secretary of State for India, Viceroy · हिन्दी: नियंत्रण बोर्ड, भारत सचिव, वायसराय)

In exam EnglishThe first change came within a year of the revolt. In August 1858 Parliament passed the Government of India Act, titled 'An Act for the Better Government of India'. The territories, revenues and armed forces held by the Company now passed to the Crown. The Board of Control and the Court of Directors were abolished, so the double government set up by Pitt's India Act came to an end. In their place the Act created the Secretary of State for India, a member of the British cabinet answerable to Parliament, who held full authority over Indian affairs. He was advised by a Council of India of fifteen members. The Governor-General also received the title of Viceroy, the Crown's representative; Lord Canning was the first to hold it. The whole cost of the new India Office in London was charged to Indian revenues. It did nothing to give Indians a share in government.

ജനങ്ങളുടെ മനസ്സറിയാതെ ഭരിക്കുന്നത് അപകടമാണെന്ന് കലാപം പഠിപ്പിച്ചു. നിയമനിർമ്മാണ സഭയിൽ ഇന്ത്യക്കാർ ഇല്ലാതിരുന്നതാണ് ഭരണാധികാരികളും ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണയ്ക്ക് വലിയ കാരണമെന്ന് സയ്യിദ് അഹമ്മദ് ഖാൻ വാദിച്ചു. 1861-ലെ ഇന്ത്യൻ കൗൺസിൽസ് ആക്ട് ആദ്യത്തെ കരുതലോടെയുള്ള ചുവട്: നിയമമുണ്ടാക്കാൻ ഗവർണർ ജനറൽ അധ്യക്ഷനായ കൗൺസിലിൽ 6 മുതൽ 12 വരെ അധിക അംഗങ്ങൾ, അതിൽ പകുതിയെങ്കിലും ഉദ്യോഗസ്ഥരല്ലാത്തവർ. 1862-ൽ കാനിങ് ബനാറസ് രാജാവ്, പട്യാല മഹാരാജാവ്, സർ ദിനകർ റാവു എന്നിവരെ നാമനിർദേശം ചെയ്തു. പക്ഷേ ഈ സഭയ്ക്ക് ചോദ്യം ചോദിക്കാനോ പണം ചർച്ച ചെയ്യാനോ പറ്റില്ല. കല്യാണസദ്യയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാൻ രണ്ട് കാരണവന്മാരെ വിളിച്ചിട്ട് മെനുവും ചെലവും നമ്മൾതന്നെ തീരുമാനിക്കുന്നതുപോലെ; ആ കാരണവന്മാരെയും നമ്മൾതന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. (→ English: Indian Councils Act, Governor-General · हिन्दी: भारतीय परिषद अधिनियम, गवर्नर-जनरल)

In exam EnglishThe revolt had also taught the rulers that governing without any knowledge of Indian opinion was dangerous. Syed Ahmad Khan argued in his essay on the causes of the revolt that keeping Indians out of the legislative council had been a major reason for the misunderstanding between rulers and ruled. The Indian Councils Act of 1861 was the first, cautious answer. For making laws, the Governor-General's executive council was enlarged by six to twelve additional members, at least half of them non-officials. The Viceroy could nominate Indians to these seats, and in 1862 Canning nominated the Raja of Benares, the Maharaja of Patiala and Sir Dinkar Rao. Yet the council was only a law-making committee. It could not question the government, discuss the administration or control finance. The Indian members were chosen by the government itself.

1861-ലെ നിയമം മൂന്ന് മാറ്റങ്ങൾ കൂടി കൊണ്ടുവന്നു. ഒന്ന്: 1833-ൽ എടുത്തുമാറ്റിയ നിയമനിർമ്മാണ അധികാരം ബോംബെക്കും മദ്രാസിനും തിരികെ നൽകി; ബംഗാൾ (1862), വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകൾ (1886), പഞ്ചാബ് (1897) എന്നിവയ്ക്ക് പുതിയ സഭകൾ വന്നു. രണ്ട്: കാനിങ് 1859-ൽ തുടങ്ങിയ പോർട്ട്ഫോളിയോ രീതിക്ക് നിയമസാധുത; വീട്ടിൽ ഒരാൾ അടുക്കള, ഒരാൾ ചന്ത, ഒരാൾ കണക്ക് നോക്കുന്നതുപോലെ ഓരോ അംഗത്തിനും ഒരു വകുപ്പ്. ഇത് പതുക്കെ മന്ത്രിസഭ പോലെയായി. മൂന്ന്: അടിയന്തരഘട്ടത്തിൽ വൈസ്രോയിക്ക് ഓർഡിനൻസ് ഇറക്കാം, അത് ആറു മാസത്തിലധികം നിൽക്കില്ല. ഇന്നത്തെ അനുച്ഛേദം 123-ലെ രാഷ്ട്രപതിയുടെ ഓർഡിനൻസ് അധികാരത്തിന്റെ വിദൂര വേര് ഇതാണ്. (→ English: ordinance, portfolio system · हिन्दी: अध्यादेश, विभागीय (पोर्टफ़ोलियो) प्रणाली)

In exam EnglishThe Act of 1861 made three other changes that left a long mark. First, it reversed the centralisation of 1833: the presidencies of Bombay and Madras got back their power to make laws, and new legislative councils could be created for other provinces, as they were for Bengal in 1862, the North-Western Provinces in 1886 and the Punjab in 1897. Second, it gave legal backing to the portfolio system that Canning had begun in 1859, under which each member of the executive council took charge of a department. Over time this turned the council into something like a cabinet of departmental ministers. Third, the Viceroy could issue an ordinance in an emergency without the legislative council, and it would last for no more than six months. The President's ordinance power under Article 123 of today's Constitution is a distant descendant of this power.

1885-ൽ പിറന്ന കോൺഗ്രസ് ഓരോ സമ്മേളനത്തിലും സഭകൾ വലുതാക്കണം, ചിലരെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം, ബജറ്റ് ചർച്ച ചെയ്യണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. 1892-ലെ ഇന്ത്യൻ കൗൺസിൽസ് ആക്ട് പാതിയേ നൽകിയുള്ളൂ. കേന്ദ്ര സഭയിൽ അധിക അംഗങ്ങൾ 10 മുതൽ 16 വരെ. മുനിസിപ്പാലിറ്റികൾ, ജില്ലാ ബോർഡുകൾ, സർവകലാശാലകൾ, വാണിജ്യ സംഘടനകൾ, ഭൂവുടമ സംഘങ്ങൾ പേരുകൾ ശുപാർശ ചെയ്തു; സർക്കാർ മിക്കവാറും സ്വീകരിച്ചു. പക്ഷേ നിയമത്തിൽ 'തിരഞ്ഞെടുപ്പ്' എന്ന വാക്കേ ഇല്ല. ക്ലാസ് ലീഡറെ കുട്ടികൾ നിർദേശിക്കുകയും ഹെഡ്മാസ്റ്റർ 'നിയമിക്കുകയും' ചെയ്യുന്നതുപോലെ. ബജറ്റിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാം, വോട്ട് ചെയ്യാനാവില്ല; മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ച് ചോദ്യം ചോദിക്കാം, ഉപചോദ്യം ചോദിക്കാനാവില്ല. (→ English: Indian Councils Act, indirect election · हिन्दी: भारतीय परिषद अधिनियम, अप्रत्यक्ष निर्वाचन)

In exam EnglishThe Indian National Congress, founded in 1885, demanded at almost every session that the councils be enlarged, that some members be elected and that the budget be open to debate. The Indian Councils Act of 1892 met these demands only part of the way. It increased the number of additional members, to between ten and sixteen in the Governor-General's council. Bodies such as municipalities, district boards, universities, chambers of commerce and associations of landholders could recommend members for the provincial councils. The government almost always accepted these names, but the Act carefully avoided the word election, so this was indirect election in practice rather than in law. Members could now discuss the annual budget, though they could not vote on it or move amendments, and they could ask questions after giving notice, but not follow them up with supplementary questions.

1905-ലെ ബംഗാൾ വിഭജനത്തിനുശേഷം സ്വദേശി പ്രസ്ഥാനവും കോൺഗ്രസിലെ തീവ്രവാദികളും ശക്തരായി; മിതവാദികളെ കൂടെ നിർത്താൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ആഗ്രഹിച്ചു. സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി മോർലിയും വൈസ്രോയി മിന്റോയും 1909-ലെ നിയമം കൊണ്ടുവന്നു, അതാണ് മോർലി-മിന്റോ പരിഷ്കാരങ്ങൾ. കേന്ദ്ര സഭയിലെ അധിക അംഗങ്ങൾ 16-ൽനിന്ന് 60 ആയി. കേന്ദ്രത്തിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥ ഭൂരിപക്ഷം തുടർന്നു; പ്രവിശ്യകളിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥരല്ലാത്തവരുടെ ഭൂരിപക്ഷം അനുവദിച്ചു, പക്ഷേ അവരിൽ പലരും നാമനിർദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടവരായതിനാൽ സർക്കാർതന്നെ ജയിച്ചു. ഉപചോദ്യങ്ങളും ബജറ്റിൽ പ്രമേയങ്ങളും വന്നു, അവ വെറും ശുപാർശകൾ മാത്രം. സത്യേന്ദ്ര പ്രസന്ന സിൻഹ വൈസ്രോയിയുടെ എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിലിലെ ആദ്യ ഇന്ത്യക്കാരനായി (നിയമ അംഗം). ഉപദേശപ്പെട്ടി വലുതായി, താക്കോൽ പഴയവരുടെ കയ്യിൽത്തന്നെ. (→ English: Morley-Minto Reforms · हिन्दी: मॉर्ले-मिंटो सुधार)

In exam EnglishThe partition of Bengal in 1905 had produced the Swadeshi movement and a militant Extremist wing in the Congress, and the British wanted to keep the Moderates on their side. John Morley, the Secretary of State, and Lord Minto, the Viceroy, prepared the Indian Councils Act of 1909, remembered as the Morley-Minto Reforms. The additional members of the central legislative council rose from sixteen to sixty, and the provincial councils were enlarged too. The Centre kept an official majority, while the provincial councils were allowed a non-official majority; since many non-officials were nominated, the government could still usually win a vote. Members gained the right to ask supplementary questions and to move resolutions on the budget and on matters of general public interest, but these resolutions were only recommendations. The Act also opened the executive itself a little: Satyendra Prasanna Sinha became the first Indian member of the Viceroy's Executive Council, as law member.

1909-ലെ നിയമത്തിൽ ഏറെക്കാലം നിലനിന്നത് മുസ്ലിങ്ങൾക്കുള്ള പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ ആണ്. ചില സീറ്റുകൾ മുസ്ലിം അംഗങ്ങൾക്ക് മാറ്റിവെച്ചു, അവയിൽ മുസ്ലിം വോട്ടർമാർ മാത്രം വോട്ട് ചെയ്തു; മുസ്ലിങ്ങൾക്ക് പൊതു മണ്ഡലങ്ങളിലും വോട്ട് ചെയ്യാമായിരുന്നു. 1906 ഒക്ടോബറിൽ ഷിംലയിൽ ഒരു മുസ്ലിം നിവേദകസംഘം മിന്റോയോട് ഇത് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഒരു പഞ്ചായത്തിൽ ഓരോ വിഭാഗവും സ്വന്തം സ്ഥാനാർഥിയെ തനിയെ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ, അയാൾ നാടിനെപ്പറ്റിയല്ല, സ്വന്തം വിഭാഗത്തെപ്പറ്റിയേ സംസാരിക്കൂ. അതുകൊണ്ടാണ് ദേശീയവാദികൾ ഇതിനെ ഭിന്നിപ്പിക്കാനുള്ള ഉപകരണം എന്നു വിളിച്ചത്. എങ്കിലും 1916-ലെ ലഖ്നൗ ഉടമ്പടിയിൽ കോൺഗ്രസ് അംഗീകരിച്ചു, 1919-ൽ കൂടുതൽ വ്യാപിച്ചു. ഭരണഘടന സംയുക്ത നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു; അനുച്ഛേദം 325 മതം, വംശം, ജാതി, ലിംഗം അടിസ്ഥാനമാക്കിയ പ്രത്യേക വോട്ടർപട്ടിക അനുവദിക്കുന്നില്ല. (→ English: separate electorates, joint electorates · हिन्दी: पृथक निर्वाचक मंडल, संयुक्त निर्वाचक मंडल)

In exam EnglishThe most lasting feature of the 1909 Act was separate electorates for Muslims. Certain seats were set apart for Muslim members, and only Muslim voters could vote for them; Muslims could also vote in the general constituencies. The demand had been put to Minto by a Muslim deputation at Simla in October 1906, and the government accepted it. Nationalists saw the system as a way of dividing Indians by religion, because a candidate for a Muslim seat needed to appeal only to Muslim voters. Yet the principle spread rather than shrank: the Congress accepted it in the Lucknow Pact of 1916, the Act of 1919 extended it to more communities, and it lasted until the Constitution adopted joint electorates. Article 325 now says that no person can be left out of, or claim a place on, a special electoral roll on grounds only of religion, race, caste or sex.

ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിൽ ഇന്ത്യ സൈനികരെയും പണവും അയച്ചു; ഹോം റൂൾ ലീഗുകളും 1916-ലെ ലഖ്നൗ ഉടമ്പടിയും പ്രസ്ഥാനത്തെ ഒന്നിപ്പിച്ചു. ബ്രിട്ടന് ഇന്ത്യക്കാരുടെ സഹകരണം വേണമായിരുന്നു. 1917 ഓഗസ്റ്റ് 20-ന് സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി എഡ്വിൻ മോണ്ടേഗു, ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയിൽ ഉത്തരവാദ ഭരണം 'ക്രമേണ' നേടുകയാണ് ലക്ഷ്യമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. വീട്ടുടമ വാടകക്കാരനോട് 'കാലക്രമത്തിൽ ഈ വീട് നിന്റേതാകും' എന്നു പറയുന്നു, പക്ഷേ എപ്പോഴെന്ന് പറയുന്നില്ല; വേഗം ഉടമയുടേത്. മോണ്ടേഗുവും വൈസ്രോയി ചെംസ്ഫോർഡും ഇന്ത്യയിൽ സഞ്ചരിച്ച് 1918-ൽ റിപ്പോർട്ട് നൽകി. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 1919-ലെ നിയമം വന്നു, അതാണ് മോണ്ടേഗു-ചെംസ്ഫോർഡ് പരിഷ്കാരങ്ങൾ; 1921-ൽ നടപ്പായി. (→ English: Montagu-Chelmsford Reforms, responsible government · हिन्दी: मॉन्टेग्यू-चेम्सफ़ोर्ड सुधार, उत्तरदायी शासन)

In exam EnglishThe First World War changed the terms of the debate. India sent soldiers and money to the war, the Home Rule Leagues and the Lucknow Pact of 1916 united the national movement, and Britain needed Indian goodwill. On 20 August 1917 the Secretary of State, Edwin Montagu, told the House of Commons that British policy was 'the increasing association of Indians in every branch of the administration, and the gradual development of self-governing institutions with a view to the progressive realisation of responsible government in India as an integral part of the British Empire'. The words 'gradual' and 'progressive' meant that Britain alone would decide the pace. Montagu then toured India with the Viceroy, Lord Chelmsford, and their joint report of 1918, the Montagu-Chelmsford Report, became the basis of the Government of India Act 1919, and the reforms are known as the Montagu-Chelmsford Reforms. The Act came into force in 1921.

1919-ലെ നിയമത്തിന്റെ ഹൃദയം പ്രവിശ്യാഭരണത്തിലെ പുതിയ രീതിയാണ്. ആദ്യം വിഷയങ്ങൾ കേന്ദ്രത്തിനും പ്രവിശ്യകൾക്കുമായി വിഭജിച്ചു; പ്രവിശ്യകൾക്ക് സ്വന്തം ബജറ്റ് കിട്ടി. പിന്നെ പ്രവിശ്യാ വിഷയങ്ങൾ രണ്ടായി പിളർത്തി. കൈമാറിയ വിഷയങ്ങൾ (വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുജനാരോഗ്യം, തദ്ദേശ സ്വയംഭരണം, കൃഷി) ഗവർണറും നിയമസഭാ കൗൺസിലിനോട് ഉത്തരവാദികളായ ഇന്ത്യൻ മന്ത്രിമാരും നടത്തി. സംവരണ വിഷയങ്ങൾ (പോലീസ്, ക്രമസമാധാനം, ഭൂനികുതി, ജലസേചനം, നീതി) ഗവർണറുടെയും എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിലിന്റെയും കയ്യിൽ; അവർ സഭയോട് ഉത്തരവാദികളല്ല. ഇതാണ് ദ്വിഭരണ സമ്പ്രദായം. ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രി പുതിയ സ്കൂളുകൾ തുറക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു എന്നു കരുതുക: പണം സംവരണ ഭാഗത്തെ ധനവകുപ്പിന്റെ കയ്യിൽ, ഉദ്യോഗസ്ഥർ ലണ്ടനോട് ഉത്തരവാദികൾ, ഗവർണർക്ക് തടയാം. ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്, അധികാരമില്ല; പല മന്ത്രിമാരും മടുത്ത് രാജിവെച്ചു. (→ English: transferred subjects, reserved subjects, dyarchy · हिन्दी: हस्तांतरित विषय, आरक्षित विषय, द्वैध शासन प्रणाली)

In exam EnglishThe heart of the 1919 Act was a new way of running the provinces. Subjects of government were first divided between the Centre and the provinces, and the provinces were given their own budgets. The provincial subjects were then split into two halves. The transferred subjects, such as education, public health, local self-government and agriculture, were run by the Governor acting with Indian ministers who were responsible to the elected legislative council. The reserved subjects, such as police and law and order, land revenue, irrigation and justice, stayed with the Governor and his executive council, who were not answerable to the legislature. This double arrangement was called dyarchy, meaning rule by two. In practice it worked badly. Suppose a minister of education wanted to open more schools: the money was controlled by the finance department in the reserved half, the senior civil servants who would carry out the plan answered to the Secretary of State rather than to him, and the Governor could overrule him. Ministers had responsibility without real power, and several resigned in frustration.

കേന്ദ്രത്തിൽ 1919-ലെ നിയമം ആദ്യമായി രണ്ടു സഭകളുള്ള നിയമനിർമ്മാണസഭ കൊണ്ടുവന്നു: അധോസഭ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് അസംബ്ലി, ഉപരിസഭ കൗൺസിൽ ഓഫ് സ്റ്റേറ്റ്; രണ്ടിലും ഭൂരിപക്ഷം നേരിട്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവർ. പക്ഷേ സ്വത്ത്, നികുതി, വിദ്യാഭ്യാസം ഉള്ള കുറച്ചുപേർക്കേ വോട്ട്. ഗവർണർ ജനറൽ ലണ്ടനോടാണ് ഉത്തരവാദി, സഭ തള്ളിയാലും 'സർട്ടിഫൈ' ചെയ്ത് നിയമമാക്കാം. പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ സിഖുകാർ, ഇന്ത്യൻ ക്രിസ്ത്യാനികൾ, ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യക്കാർ, യൂറോപ്യന്മാർ എന്നിവരിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. എക്സിക്യൂട്ടീവ് കൗൺസിലിലെ ആറിൽ മൂന്നുപേർ (കമാൻഡർ-ഇൻ-ചീഫ് ഒഴികെ) ഇന്ത്യക്കാർ. ലണ്ടനിൽ ഹൈക്കമ്മീഷണർ പദവി; സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറിയുടെ ശമ്പളം ബ്രിട്ടീഷ് ഖജനാവിൽനിന്ന്. പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷന് വ്യവസ്ഥ, 1926-ൽ നിലവിൽ വന്നു. പത്തുവർഷത്തിൽ അവലോകനം എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും സൈമൺ കമ്മീഷൻ 1927-ൽത്തന്നെ വന്നു. ഗേറ്റുവരെ കയറ്റി, വീട്ടിനകത്തേക്കല്ല. (→ English: separate electorates, Public Service Commission, Simon Commission, bicameral legislature · हिन्दी: पृथक निर्वाचक मंडल, लोक सेवा आयोग, साइमन कमीशन, द्विसदनीय विधानमंडल)

In exam EnglishAt the Centre the 1919 Act made the legislature bicameral for the first time: a Legislative Assembly as the lower house and a Council of State as the upper house, with a majority of members in both directly elected. The vote, however, went only to people who met conditions of property, tax payment or education, a small fraction of the population. The Governor-General's executive stayed responsible to London, not to the legislature, and he could pass a measure the legislature had rejected by certifying it. separate electorates were extended beyond Muslims to Sikhs, Indian Christians, Anglo-Indians and Europeans. Three of the six members of the Governor-General's executive council, leaving out the Commander-in-Chief, were to be Indians. The Act also created the office of High Commissioner for India in London, and from now on the Secretary of State's salary was paid from British funds. It provided for a Public Service Commission, which was set up in 1926. Finally, it promised a statutory commission after ten years; that review arrived early, as the Simon Commission of 1927.
The Acts of Crown rule, 1858–1919, at a glance
ActViceroyKey changes
Government of India Act 1858CanningRule passes to the Crown; Secretary of State for India with Council of India (15); Board of Control and Court of Directors abolished; Governor-General also Viceroy
Indian Councils Act 1861CanningIndians nominated to the legislative council; Bombay and Madras regain law-making; portfolio system; ordinances for up to six months
Indian Councils Act 1892LansdowneLarger councils; members recommended by local bodies (indirect election); budget discussion without vote; questions without supplementaries
Indian Councils Act 1909 (Morley-Minto)MintoCentral council's additional members raised to 60; separate electorates for Muslims; supplementary questions and resolutions; S. P. Sinha on the Executive Council
Government of India Act 1919 (Montagu-Chelmsford)ChelmsfordDyarchy in the provinces; bicameral central legislature, mostly directly elected; separate electorates extended; High Commissioner in London; Public Service Commission (1926)

1858 മുതൽ 1919 വരെയുള്ള നിയമങ്ങൾ അടുത്തടുത്ത് വെച്ചാൽ ഒരു ക്രമം കാണാം. 1858-ൽ അധികാരം ലണ്ടനിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചു, പിന്നെ ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ളിൽ പതുക്കെ പങ്കിട്ടു. സഭകളിലെ ഇന്ത്യൻ പ്രവേശനം പടിപടിയായി: 1861 നാമനിർദേശം, 1892 സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ശുപാർശ, 1909 തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, 1919 മിക്ക സീറ്റുകളിലും നേരിട്ടുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ്. അധികാരങ്ങളും വളർന്നു: 1892 ബജറ്റ് ചർച്ച, ചോദ്യങ്ങൾ; 1909 ഉപചോദ്യങ്ങൾ, പ്രമേയങ്ങൾ; 1919 കൈമാറിയ വകുപ്പുകൾ. പക്ഷേ രണ്ടു കാര്യം മാറിയില്ല: കേന്ദ്രത്തിലെ ഭരണനിർവഹണം ഒരിക്കലും ഇന്ത്യൻ അംഗങ്ങളോട് ഉത്തരവാദിയായില്ല; പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ കുറഞ്ഞില്ല, കൂടി. പടികൾ ഓരോന്നായി കയറ്റി, മുകൾനിലയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞുതന്നെ. ദ്വിഭരണം പരാജയപ്പെട്ടതോടെ വലിയ മാറ്റം വേണ്ടിവന്നു; അതാണ് 1935-ലെ നിയമം, മൂന്നാം ഭാഗം. (→ English: separate electorates, dyarchy · हिन्दी: पृथक निर्वाचक मंडल, द्वैध शासन प्रणाली)

In exam EnglishThe Acts from 1858 to 1919 show a clear pattern. Control was concentrated in London in 1858 and was then shared out very slowly inside India. Indian membership of the councils grew by stages: nomination in 1861, recommendation by local bodies in 1892, election in 1909 and direct election to a majority of seats in 1919. The powers of the councils also grew, from making laws only, to discussing the budget and asking questions in 1892, to supplementary questions and resolutions in 1909, to control over the transferred departments in 1919. But two things did not change. The executive at the Centre was never made answerable to Indian legislators, and separate electorates, begun for Muslims in 1909, were widened rather than removed. Dyarchy's failure convinced both Indians and the British that a bigger change was needed, and that led to the Government of India Act 1935, the subject of Part 3.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Who was the first Viceroy of India?

  1. Lord Dalhousie
  2. Lord Canning
  3. Lord Elgin
  4. Lord William Bentinck
Show answer

Answer: B. Lord Canning

(b) is correct: under the Government of India Act 1858 the Governor-General also became the Viceroy, and Canning was the first. (a) is wrong: Dalhousie left India in 1856, before the Crown took over. (c) is wrong: Elgin succeeded Canning as Viceroy in 1862. (d) is wrong: Bentinck was the first Governor-General of India under the Charter Act of 1833, not a Viceroy.

Q2. Consider the following statements about the Government of India Act 1858:
1. It abolished the Board of Control and the Court of Directors.
2. It created the office of Secretary of State for India, who was assisted by a Council of India of fifteen members.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

(c) is correct: both statements are correct. The Act ended the double government of Pitt's India Act by abolishing both bodies, and it created the Secretary of State for India with a fifteen-member advisory Council of India. (a) and (b) are wrong because each leaves out a correct statement. (d) is wrong because both are correct.

Q3. Which Act first allowed the Viceroy to nominate Indians as non-official members of his legislative council?

  1. Government of India Act 1858
  2. Indian Councils Act 1861
  3. Indian Councils Act 1892
  4. Indian Councils Act 1909
Show answer

Answer: B. Indian Councils Act 1861

(b) is correct: the 1861 Act added non-official members for law-making, and in 1862 Canning nominated three Indians. (a) is wrong: the 1858 Act dealt with control from London and gave Indians no role. (c) is wrong: the 1892 Act changed how non-officials were chosen (recommendation by bodies) but did not begin Indian membership. (d) is wrong: the 1909 Act introduced election and separate electorates, long after the first Indian nominees.

Q4. With reference to the Indian Councils Act 1892, consider the following statements:
1. Members could discuss the annual budget.
2. Members could vote on the annual budget.
3. Members could ask supplementary questions.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 1 and 2 only
  3. 1 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: the 1892 Act allowed discussion of the budget only. (b) is wrong: members could not vote on the budget under any of the Councils Acts. (c) is wrong: supplementary questions came with the 1909 Act. (d) is wrong because statements 2 and 3 are incorrect.

Q5. Match List I (Act) with List II (feature first introduced):
List I: A. Indian Councils Act 1861 B. Indian Councils Act 1892 C. Indian Councils Act 1909 D. Government of India Act 1919
List II: 1. Separate electorates for Muslims 2. Dyarchy in the provinces 3. Legal recognition of the portfolio system 4. Members chosen on the recommendation of local bodies
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-3, B-4, C-1, D-2
  2. A-4, B-3, C-1, D-2
  3. A-3, B-4, C-2, D-1
  4. A-4, B-3, C-2, D-1
Show answer

Answer: A. A-3, B-4, C-1, D-2

(a) is correct: 1861 recognised the portfolio system, 1892 brought members recommended by local bodies, 1909 began separate electorates for Muslims, and 1919 introduced dyarchy. (b) is wrong: it swaps 1861 and 1892. (c) is wrong: it swaps 1909 and 1919. (d) is wrong: it swaps both pairs.

Q6. Under dyarchy in the provinces introduced by the Government of India Act 1919, which one of the following was a reserved subject?

  1. Education
  2. Local self-government
  3. Police
  4. Public health
Show answer

Answer: C. Police

(c) is correct: police and law and order stayed in the reserved half under the Governor and his executive council. (a), (b) and (d) are wrong: education, local self-government and public health were transferred subjects, run by the Governor with ministers responsible to the legislative council.

Q7. Consider the following statements about the Government of India Act 1919:
1. It made the central legislature bicameral.
2. It made the Governor-General's executive council responsible to the central legislature.
3. It extended separate electorates to Sikhs.
Which of the statements given above are correct?

  1. 1 and 2 only
  2. 1 and 3 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: B. 1 and 3 only

(b) is correct: the Act created the Legislative Assembly and the Council of State, and it extended separate electorates to Sikhs among others. Statement 2 is wrong: the central executive remained responsible to the Secretary of State in London, not to the legislature, so (a), (c) and (d), which include statement 2, are wrong.

Q8. Who was the first Indian to become a member of the Viceroy's Executive Council?

  1. Sir Dinkar Rao
  2. Gopal Krishna Gokhale
  3. Satyendra Prasanna Sinha
  4. Dadabhai Naoroji
Show answer

Answer: C. Satyendra Prasanna Sinha

(c) is correct: under the Morley-Minto Reforms of 1909 S. P. Sinha joined the Executive Council as law member. (a) is wrong: Dinkar Rao was nominated in 1862 to the legislative council, which only made laws, not to the Executive Council. (b) is wrong: Gokhale sat in the Imperial Legislative Council but never on the Executive Council. (d) is wrong: Naoroji was elected to the British House of Commons, not appointed to the Viceroy's council.

← Part 1All partsNext: Part 3 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources