Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Exploitation, Religion, Culture and Education (Articles 23–30)

தமிழில் விளக்கம்

Fundamental Rights · Part 3 / 4 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

The Right against Exploitation (Articles 23–24), the Right to Freedom of Religion and what Indian secularism means (Articles 25–28), and the Cultural and Educational Rights of minorities and other groups (Articles 29–30).

Each idea is explained first in Tamil (தமிழ்), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Tamil and revise it in English.

இந்தப் பகுதியில் மூன்று வகை அடிப்படை உரிமைகள் உள்ளன. சுரண்டலுக்கு எதிரான உரிமை (23, 24) — கொத்தடிமைகள், குழந்தைகள் போன்ற பலவீனமானவர்களைப் பிறர் சுரண்டாமல் காக்கிறது. மதச் சுதந்திர உரிமை (25–28) — ஒவ்வொருவரும் தம் மதத்தைப் பின்பற்றலாம், அரசு எல்லா மதங்களுக்கும் இடையே நடுநிலையாக இருக்கும். பண்பாட்டு, கல்வி உரிமைகள் (29, 30) — தனி மொழி, எழுத்து, பண்பாடு உள்ள குழுக்களைக் காக்கின்றன; சிறுபான்மையினர் தங்கள் பள்ளிகள், கல்லூரிகளை நடத்தலாம். மூன்றிலும் ஒரே எண்ணம்: வலியவரிடமிருந்து எளியவருக்கும், இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மைக்கும் பாதுகாப்பு. (→ English: Fundamental Rights · हिन्दी: मूल अधिकार)

In exam EnglishThis part covers three groups of Fundamental Rights. The Right against Exploitation (Articles 23 and 24) protects the weakest people, such as bonded labourers and children, from being used by others. The Right to Freedom of Religion (Articles 25 to 28) lets every person follow their faith while keeping the State neutral among religions. The Cultural and Educational Rights (Articles 29 and 30) protect groups with their own language, script or culture, and let minorities run their own schools and colleges. The common thread is protection: of the vulnerable against the powerful, and of India's diversity against pressure to conform.

உறுப்பு 23 மனித வணிகம், கட்டாய வேலை (பேகார்), இதுபோன்ற கட்டாய உழைப்பு ஆகியவற்றைத் தடை செய்கிறது; மீறினால் தண்டனைக்குரிய குற்றம். மனிதர்களை வாங்குவது, விற்பது — குறிப்பாகப் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் பாலியல் சுரண்டலுக்குக் கடத்துவது — இதில் அடங்கும். பேகார் என்றால் கூலியின்றி வேலை வாங்கும் பழைய நிலப்பிரபுத்துவ முறை. இந்த உரிமை குடிமக்களுக்கும் வெளிநாட்டவருக்கும், அரசுக்கு எதிராகவும் தனியாருக்கு எதிராகவும் பொருந்தும். 1982 ஆசிய விளையாட்டுக் கட்டுமானத் தொழிலாளர் வழக்கில், குறைந்தபட்ச ஊதியத்தைவிடக் குறைவாகத் தருவதும் கட்டாய உழைப்பே என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. (→ English: forced labour · हिन्दी: बलात्श्रम)

In exam EnglishArticle 23 prohibits traffic in human beings, begar and other similar forms of forced labour, and makes any breach an offence punishable by law. Traffic in human beings covers buying and selling people, including trafficking of women and children for sexual exploitation. Begar is the old feudal practice of making people work without payment. The article protects citizens and non-citizens alike, and it applies against private persons as well as the State. Parliament has given effect to it through laws such as the Immoral Traffic (Prevention) Act, 1956 and the Bonded Labour System (Abolition) Act, 1976. In People's Union for Democratic Rights v. Union of India (1982), a case about workers building facilities for the 1982 Asian Games, the Supreme Court held that paying a worker less than the minimum wage amounts to forced labour under Article 23.

உறுப்பு 23க்கு ஒரு விதிவிலக்கு உண்டு: இராணுவ சேவை, சமூக சேவை போன்ற பொது நோக்கங்களுக்காக அரசு கட்டாய சேவையை விதிக்கலாம். ஆனால் மதம், இனம், சாதி, வர்க்கம் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டக் கூடாது. உதாரணமாக, நெருக்கடியில் எல்லாக் குடிமக்களையும் நாட்டுச் சேவைக்கு அழைக்கும் சட்டம் சரியானது; ஒரே சாதியினரை மட்டும் அழைத்தால் தவறு. வேறுபாட்டை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: கட்டாய சேவை சட்டத்தின் மூலம், பொதுநலனுக்காக, எல்லோருக்கும் சமமாகப் பொருந்துகிறது — அது கட்டாய உழைப்பு அல்ல. (→ English: forced labour · हिन्दी: बलात्श्रम)

In exam EnglishArticle 23 has one exception. Under Article 23(2), the State may impose compulsory service for public purposes, such as military service or social service. When it does, it must not discriminate on grounds only of religion, race, caste or class. So a law calling up citizens for national service in a crisis does not violate Article 23, but a law that called up only members of one caste would. Notice the difference from ordinary forced labour: compulsory service is imposed by law, for a public purpose, and applies equally to everyone in the class covered.

உறுப்பு 24: 14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளைத் தொழிற்சாலைகள், சுரங்கங்கள், பிற ஆபத்தான வேலைகளில் ஈடுபடுத்தக் கூடாது. இதற்காக 1986இல் குழந்தைத் தொழிலாளர் சட்டம் வந்தது. 2016 திருத்தம் அதை மேலும் கடுமையாக்கியது: 14 வயதுக்குட்பட்டோரை எந்த வேலையிலும் ஈடுபடுத்தக் கூடாது (பள்ளி நேரத்துக்குப் பின் குடும்பத் தொழிலில் உதவுவது போன்ற சிறிய விதிவிலக்குகள் தவிர); 14–18 வயது இளம்பருவத்தினரை ஆபத்தான வேலைகளில் ஈடுபடுத்தக் கூடாது. உதாரணமாக, பட்டாசுத் தொழிற்சாலையில் குழந்தைகளை வேலைக்கு வைப்பது குற்றம். இது 21A (கல்வி உரிமை) உடன் இணைந்து செயல்படுகிறது — குழந்தையின் இடம் பணியிடம் அல்ல, பள்ளி. இதுவும் அடிப்படை உரிமைகள் இன் பகுதி. (→ English: Fundamental Rights · हिन्दी: मूल अधिकार)

In exam EnglishArticle 24 says no child below the age of fourteen years shall be employed to work in any factory or mine or engaged in any other hazardous employment. Parliament's main law here is the Child Labour (Prohibition and Regulation) Act, 1986. Its 2016 amendment renamed it the Child and Adolescent Labour (Prohibition and Regulation) Act and went further than Article 24: it bans the employment of children below fourteen in all occupations, with narrow exceptions such as helping a family enterprise outside school hours, and bans adolescents aged fourteen to eighteen from hazardous occupations. Article 24 works together with Article 21A, which promises these same children free and compulsory schooling.

உறுப்புகள் 25–28 படிக்கும் முன், இந்தியாவில் மதச்சார்பற்ற என்றால் என்ன என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 1976இல் 42வது திருத்தம் இந்தச் சொல்லை முகவுரை யில் சேர்த்தது, ஆனால் அந்த எண்ணம் தொடக்கத்திலிருந்தே அரசியலமைப்பில் இருந்தது. அமெரிக்காவைப் போல மதத்துக்கும் அரசுக்கும் இடையே 'சுவர்' அல்ல நம் மதச்சார்பின்மை. அரசுக்குச் சொந்த மதம் இல்லை; எல்லா மதங்களையும் சமமாக மதிக்கிறது; மத அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டாது. அதே நேரம், தீண்டாமை அல்லது கோயில் நுழைவுத் தடை போன்ற தீய வழக்கங்களைச் சீர்திருத்தத் தலையிடலாம். 1994 பொம்மை வழக்கில் மதச்சார்பின்மை அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் பகுதி என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. (→ English: Secular · हिन्दी: पंथनिरपेक्ष)

In exam EnglishBefore reading Articles 25 to 28, it helps to understand what Secular means in India. The word was added to the Preamble by the 42nd Amendment (1976), but the idea was in the Constitution from the start. Indian secularism does not mean a wall between religion and the State, as in the United States. It means the State has no religion of its own, treats all religions with equal respect, and does not discriminate on the basis of religion; at the same time, it may step in to reform social practices linked to religion, such as untouchability or exclusion from temples. In S.R. Bommai v. Union of India (1994) the Supreme Court held that secularism is part of the basic structure of the Constitution.

உறுப்பு 25 குடிமக்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஒவ்வொருவருக்கும் மனசாட்சிச் சுதந்திரத்தையும், மதத்தை நம்பவும், பின்பற்றவும், பரப்பவும் உரிமையையும் தருகிறது. ஆனால் பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்கம், உடல்நலம், பிற அடிப்படை உரிமைகளுக்கு உட்பட்டு. மதத்துடன் தொடர்புடைய பொருளாதார, அரசியல், உலகியல் செயல்பாடுகளை அரசு கட்டுப்படுத்தலாம்; சமூகச் சீர்திருத்தம் செய்யலாம் — உதாரணமாக, இந்துக் கோயில்களில் எல்லாச் சாதியினருக்கும் நுழைவு. சீக்கியர் கிர்பான் அணிவது அவர்கள் மதத்தின் பகுதி; இந்த உறுப்பில் 'இந்துக்கள்' என்பதில் சீக்கியர், சமணர், பௌத்தரும் அடங்குவர். 'பரப்புதல்' என்பது பிறரை மதம் மாற்றும் உரிமை அல்ல என்று 1977இல் உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது — கட்டாய மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்கள் செல்லும். இதுவே மதச்சார்பற்ற அரசு. (→ English: Secular · हिन्दी: पंथनिरपेक्ष)

In exam EnglishArticle 25 gives all persons, not only citizens, the freedom of conscience and the right freely to profess, practise and propagate religion. This freedom is subject to public order, morality, health and the other provisions of Part III. Article 25(2) lets the State regulate economic, financial, political or other secular activities associated with religious practice, and provide for social welfare and reform, including throwing open Hindu religious institutions of a public character to all classes and sections of Hindus. Two explanations are attached: wearing and carrying kirpans is part of the profession of the Sikh religion, and 'Hindus' here includes persons professing the Sikh, Jaina or Buddhist religion. In Rev. Stainislaus v. State of Madhya Pradesh (1977) the Supreme Court held that the right to propagate does not include a right to convert another person, so laws against forced conversion are valid.

உறுப்பு 25 தனிநபர்களைக் காக்கிறது; 26 குழுக்களைக் காக்கிறது. ஒவ்வொரு சமயப் பிரிவு க்கும்: மத, அறநிறுவனங்களை நிறுவி நடத்தும், தம் மத விவகாரங்களைத் தாமே நிர்வகிக்கும், சொத்துகளைப் பெற்றுச் சட்டப்படி நிர்வகிக்கும் உரிமை உண்டு. இவை பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்கம், உடல்நலத்துக்கு மட்டுமே உட்பட்டவை. 1954 சிரூர் மடம் வழக்கில் 'இன்றியமையாத மத நடைமுறைகள்' கொள்கை வந்தது: எந்தச் சடங்குகள் தம் மதத்துக்கு இன்றியமையாதவை என்பதை அந்தப் பிரிவே தீர்மானிக்கும்; ஆனால் கோயில் சொத்து நிர்வாகம் போன்ற உலகியல் விஷயங்களை அரசு கட்டுப்படுத்தலாம். (→ English: religious denomination · हिन्दी: धार्मिक संप्रदाय)

In exam EnglishArticle 25 protects individuals; Article 26 protects groups. Every religious denomination, or any section of it, has the right to establish and maintain institutions for religious and charitable purposes, to manage its own affairs in matters of religion, to own and acquire movable and immovable property, and to administer that property in accordance with law. These rights are subject only to public order, morality and health; unlike Article 25, the text does not add 'other provisions of this Part'. Courts protect what is essential to a religion and allow the State to regulate the rest. This 'essential religious practices' test was laid down in the Shirur Mutt case (1954), where the Supreme Court said a denomination decides for itself which rites are essential to its religion, while the State may regulate the secular side, such as the management of temple property.

உறுப்பு 27 உங்கள் வரிப் பணம் ஒரு மதத்துக்காகச் செலவாகாமல் காக்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் பரப்புதல் அல்லது பராமரிப்புக்காகவே பயன்படும் வரியைச் செலுத்த யாரையும் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. ஏனெனில் வரி எல்லோரும் செலுத்துவது; அதை ஒரு மதத்துக்குச் செலவிட்டால் பிற மதத்தவரின் பணமும் அதற்கே போகும். 'கட்டணம்' வேறு — ஒரு சேவைக்குச் செலுத்துவது. உதாரணமாக, புனிதத் தலத்தில் வசதிகளுக்கு அரசு பக்தர்களிடம் கட்டணம் வாங்கலாம், ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் கோயில்கள் அல்லது மசூதிகளுக்காக வரி விதிக்க முடியாது. இது மதச்சார்பற்ற அரசின் நிதிப் பக்கம். (→ English: Secular · हिन्दी: पंथनिरपेक्ष)

In exam EnglishArticle 27 protects people's money from being used to favour a religion. No person can be compelled to pay any taxes whose proceeds are specifically appropriated to pay for the promotion or maintenance of any particular religion or religious denomination. The key word is 'tax'. A tax goes into general revenue and is compulsory for all; using it for one religion would make followers of other faiths pay for it. A fee is different: it is charged for a specific service. So the State may charge pilgrims a fee for facilities it provides at a shrine, but it cannot levy a tax to fund the temples or mosques of one community. This is the financial side of Secular government.

உறுப்பு 28 பள்ளிகள், கல்லூரிகளில் மதக் கல்வி பற்றியது. விடை, நிறுவனத்தை யார் நடத்துகிறார்கள், பணம் யாருடையது என்பதைப் பொறுத்தது. முழுக்க அரசு நிதியில் நடக்கும் நிறுவனத்தில் மதக் கல்வி அறவே கூடாது. ஆனால் ஒரு அறக்கட்டளை மூலம் நிறுவப்பட்டு, அதன் நிபந்தனைப்படி மதக் கல்வி கட்டாயமென்றால் — அரசே நடத்தினாலும் — விதிவிலக்கு உண்டு. அரசு அங்கீகாரம் அல்லது நிதியுதவி பெறும் நிறுவனங்களில் மதக் கல்வி இருக்கலாம், ஆனால் மாணவர் (சிறியவர் என்றால் பெற்றோர்) ஒப்புதல் இன்றிக் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது. மக்கள் பணத்தால் மதத்தைத் திணிக்கக் கூடாது — இதுவே மதச்சார்பற்ற கொள்கை. (→ English: Secular · हिन्दी: पंथनिरपेक्ष)

In exam EnglishArticle 28 deals with religion in schools and colleges, and the answer depends on who runs and funds the institution. In an educational institution wholly maintained out of State funds, no religious instruction may be given at all. This rule does not apply to an institution that the State administers but that was established under an endowment or trust requiring religious instruction. In an institution recognised by the State or receiving aid from State funds, religious instruction or worship may take place, but no person can be required to take part without their consent, or the consent of their guardian if they are a minor. The idea is that public money must not be used to push religion on students, and no student should be made to attend religious teaching against their will.
Article 28: religious instruction depends on the type of institution
Type of institutionReligious instruction
Wholly maintained out of State fundsNot allowed
Administered by the State but set up under a trust requiring religious instructionAllowed
Recognised by the State or receiving State aidAllowed, but only with the consent of the student (or guardian, for a minor)

உறுப்பு 29 பண்பாட்டைக் காக்கிறது. நாட்டில் எங்கு வசித்தாலும், சொந்த மொழி, எழுத்து அல்லது பண்பாடு கொண்ட எந்தக் குடிமக்கள் பிரிவும் அதைப் பாதுகாக்கும் உரிமை பெற்றது. 'எந்தக் குடிமக்கள் பிரிவும்' என்ற சொல் முக்கியம் — இது சிறுபான்மையினருக்கு மட்டும் அல்ல. உதாரணமாக, தமிழ்நாட்டில் பெரும்பான்மையான தமிழர் மும்பையில் சிறுபான்மை; எங்கிருந்தாலும் தம் மொழியைக் காக்கலாம். 29(2) படி, அரசு அல்லது அரசு உதவி பெறும் கல்வி நிறுவனத்தில் மதம், இனம், சாதி, மொழி காரணமாக எந்தக் குடிமகன் க்கும் சேர்க்கை மறுக்கக் கூடாது. (→ English: citizen · हिन्दी: नागरिक)

In exam EnglishArticle 29 protects culture. Under Article 29(1), any section of citizens living anywhere in India that has a distinct language, script or culture of its own has the right to conserve it. Note the words 'any section of citizens': the article is not limited to minorities, so a linguistic group that is a majority in one state but a minority elsewhere is protected everywhere. Article 29(2) adds an individual right: no citizen can be denied admission to an educational institution maintained by the State or receiving State aid on grounds only of religion, race, caste, language or any of them. So a government-aided college cannot refuse a student because of the language they speak.

உறுப்பு 30 மத அல்லது மொழி அடிப்படையிலான சிறுபான்மையினர் க்குத் தாம் விரும்பும் கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவி நடத்தும் உரிமையைத் தருகிறது. 1978இன் 44வது திருத்தம் 30(1A) சேர்த்தது: அத்தகைய நிறுவனத்தின் சொத்தை அரசு கையகப்படுத்தினால் தரும் இழப்பீடு இந்த உரிமையைச் சிதைக்கக் கூடாது. மானியம் தருவதில் 'சிறுபான்மையினர் நடத்துகிறார்கள்' என்ற காரணத்தால் பாகுபாடு காட்டக் கூடாது. 'சிறுபான்மை' என்பதை அரசியலமைப்பு வரையறுக்கவில்லை; 2002 டி.எம்.ஏ. பை வழக்கில் பதினொரு நீதிபதிகள் — சிறுபான்மைத் தகுதி மாநில வாரியாகத் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் என்றனர். நடத்தும் உரிமை என்றால் தவறாக நடத்தும் உரிமை அல்ல; ஆசிரியர் தகுதி போன்ற தரங்களை அரசு நிர்ணயிக்கலாம். தேசிய அளவில் ஆறு சமூகங்கள் சிறுபான்மையினராக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன: முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், சீக்கியர், பௌத்தர், பார்சிகள், சமணர். (→ English: minorities · हिन्दी: अल्पसंख्यक वर्ग)

In exam EnglishArticle 30 gives all minorities, whether based on religion or language, the right to establish and administer educational institutions of their choice. Article 30(1A), added by the 44th Amendment (1978), says that if the State compulsorily acquires the property of such an institution, the compensation must not restrict or abrogate this right. Article 30(2) says the State shall not discriminate against an institution in granting aid because it is managed by a minority. The Constitution does not define 'minority'. In T.M.A. Pai Foundation v. State of Karnataka (2002), an eleven-judge bench held that religious and linguistic minorities are to be identified state by state, and that the right to administer is not a licence to maladminister: the State may regulate standards, such as teachers' qualifications. At the national level, six communities are notified as minorities under the National Commission for Minorities Act, 1992: Muslims, Christians, Sikhs, Buddhists, Parsis and Jains.
Article 29 and Article 30 compared
Article 29Article 30
Who is protectedAny section of citizens with a distinct language, script or cultureMinorities, religious or linguistic
What it protectsConserving language, script, culture; admission without discriminationEstablishing and administering educational institutions
Limited to minorities?NoYes

இந்த உறுப்புகளை நினைவில் வைக்க, அவை யாரைக் காக்கின்றன என்று பிரியுங்கள். 23, 24 — சுரண்டலிலிருந்து மனிதர்களை; இரண்டும் தனியாருக்கும் பொருந்தும். 25–28 — நம்பிக்கையை: 25 தனிநபர்களுக்கு, 26 சமயப் பிரிவுகளுக்கு, 27 வரி செலுத்துவோருக்கு, 28 மாணவர்களுக்கு. 29, 30 — பண்பாடு, கல்வியை: 29 தனி மொழி, எழுத்து, பண்பாடு கொண்ட எந்தக் குடிமக்கள் பிரிவுக்கும்; 30 மத, மொழிச் சிறுபான்மையினருக்கு மட்டும். முதல் பகுதியுடன் தொடர்பு: சிறுபான்மைக் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு 15(5) ஒதுக்கீடு பொருந்தாது — 30 தரும் சிறப்புப் பாதுகாப்பே காரணம். இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அடிப்படை உரிமைகள். (→ English: Fundamental Rights · हिन्दी: मूल अधिकार)

In exam EnglishTo keep these articles straight, group them by what they protect. Articles 23 and 24 protect people from being exploited, and both apply against private persons. Articles 25 to 28 protect faith: Article 25 for individuals, Article 26 for denominations, Article 27 for taxpayers, and Article 28 for students. Articles 29 and 30 protect culture and education: Article 29 for any section of citizens with a distinct language, script or culture, and Article 30 only for religious and linguistic minorities. Remember also how these rights connect to Part 1: Article 15(5) keeps minority educational institutions outside reservation in admissions, which reflects the special protection Article 30 gives them.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. Consider the following statements about Article 23:
1. It protects people only against action by the State.
2. The State may impose compulsory service for public purposes, such as military service.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: B. 2 only

Statement 2 is correct under Article 23(2). Statement 1 is wrong: Article 23 applies against private persons as well, for example an employer who keeps bonded labourers.

Q2. In People's Union for Democratic Rights v. Union of India (1982), the Supreme Court held that paying a worker less than the minimum wage violates which article?

  1. Article 19, as a restriction on the freedom of profession
  2. Article 23, as forced labour
  3. Article 24, as child labour
  4. Article 17, as a form of untouchability
Show answer

Answer: B. Article 23, as forced labour

The Court treated work for less than the minimum wage as forced labour under Article 23. The case was about adult construction workers, so Article 24 did not apply, and it concerned wages, not untouchability or the freedom of profession.

Q3. For the purposes of Article 25, the reference to 'Hindus' includes persons professing which of the following religions?
1. Sikh
2. Jaina
3. Buddhist
4. Parsi
Select the correct answer using the code below.

  1. 1 and 2 only
  2. 1, 2 and 3 only
  3. 2, 3 and 4 only
  4. 1, 2, 3 and 4
Show answer

Answer: B. 1, 2 and 3 only

Explanation II to Article 25 says 'Hindus' includes persons professing the Sikh, Jaina or Buddhist religion. Parsis are not included, so options containing 4 are wrong.

Q4. Consider the following statements:
1. The freedom of religion under Article 25 is expressly subject to the other provisions of Part III.
2. The rights of religious denominations under Article 26 are expressly subject to the other provisions of Part III.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Article 25(1) begins 'Subject to public order, morality and health and to the other provisions of this Part'. Article 26 is expressly subject only to public order, morality and health, so statement 2 is wrong.

Q5. A state government charges pilgrims a fee for the facilities it maintains at a shrine. Another state levies a tax whose proceeds go only to maintaining temples of one community. Which statement is correct under Article 27?

  1. Both are valid
  2. Both violate Article 27
  3. The fee is valid; the tax violates Article 27
  4. The tax is valid; the fee violates Article 27
Show answer

Answer: C. The fee is valid; the tax violates Article 27

Article 27 bars taxes whose proceeds are specifically appropriated to promote or maintain a particular religion. A fee is a charge for a service, not a tax, so it does not fall under Article 27.

Q6. With reference to Article 28, consider the following statements:
1. No religious instruction can be given in an educational institution wholly maintained out of State funds.
2. In a State-aided institution, students can be required to attend religious instruction.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Statement 1 is Article 28(1). Statement 2 is wrong: under Article 28(3), attendance in recognised or aided institutions needs the consent of the student, or the guardian for a minor.

Q7. According to the Supreme Court in T.M.A. Pai Foundation v. State of Karnataka (2002), at what level is a religious or linguistic minority to be determined for the purposes of Article 30?

  1. The whole of India
  2. Each state
  3. Each district
  4. Each institution
Show answer

Answer: B. Each state

The eleven-judge bench held that because states were reorganised on linguistic lines, minorities for Article 30 are to be identified state by state, not on a national, district or institution basis.

Q8. Consider the following statements:
1. Article 29 protects only religious and linguistic minorities.
2. Article 30 covers both religious and linguistic minorities.
3. The Constitution defines the term 'minority'.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 2 only
  2. 1 and 2 only
  3. 2 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: A. 2 only

Only statement 2 is correct. Statement 1 is wrong: Article 29 protects any section of citizens with a distinct language, script or culture. Statement 3 is wrong: the Constitution does not define 'minority'.

← Part 2All partsNext: Part 4 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources