English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

The first phase, 1897–1918: Maharashtra, Bengal and the revolutionaries abroad

தமிழில் விளக்கம்

Revolutionary movements · Part 1 / 2 · Fact-checked on 8 November 2026 · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

Why young nationalists turned to secret societies and arms after 1905, the Chapekars and Savarkar's Abhinav Bharat, the Anushilan Samiti and Jugantar, Muzaffarpur and the Alipore case, the Delhi bomb of 1912, India House, Dhingra and Madame Cama, the Ghadar Party and the Komagata Maru, the failed rising of 1915, the wartime plots in Berlin and Kabul, Bagha Jatin, and the laws that answered them.

Each idea is explained first in Tamil (தமிழ்), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Tamil and revise it in English.

மனுக்கள், சுதேசி போன்ற வெளிப்படையான அரசியலுடன், ஒரு சிறு இளம் தேசியவாதக் கூட்டம் ரகசிய அமைப்பையும் ஆயுதத்தையும் தேர்ந்தது. இந்த அத்தியாயம் இந்தப் புரட்சியாளர்களை இரண்டு கட்டங்களில் பார்க்கிறது. பகுதி 1 — 1890களின் இறுதி முதல் முதல் உலகப் போர் முடியும் வரை: மகாராஷ்டிரம், வங்கக் குழுக்களும் பிரிட்டன், ஐரோப்பா, வட அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த இந்தியர்களும் கொலைகள், சதிகள், ஆயுத எழுச்சித் திட்டங்களால் ஆங்கில ஆட்சியை அசைக்க முயன்றனர். சுதேசி அடக்குமுறையும் தீவிரவாதிகள் அகற்றப்பட்டதுமே இந்த ஓடையைப் பிறப்பித்தன. பகுதி 2 — 1920கள், 1930களின் தொடக்கம், பகத் சிங், சிட்டகாங் காலம். ஒரே ஆற்றின் பெரும் ஓட்டத்தருகே ஒரு சிறு, வேகமான கிளை ஓடுவது போல. (→ English: revolutionaries · Extremists · हिन्दी: क्रांतिकारी · गरमपंथी)

In exam EnglishAlongside the open politics of petitions and Swadeshi, a smaller stream of young nationalists chose secret organisation and arms. This chapter follows these revolutionaries in two phases. Part 1 covers the first phase, from the late 1890s to the end of the First World War, when groups in Maharashtra and Bengal, and Indians living in Britain, Europe and North America, tried to shake British rule through assassinations, conspiracies and plans for armed risings. This stream grew directly out of the crushing of the Swadeshi movement and the removal of the Extremists described in the previous chapter. Part 2 turns to the second phase of the 1920s and early 1930s, the years of Bhagat Singh and the Chittagong raid.

1905-க்குப் பின் இளைஞர்களை வன்முறை நோக்கித் தள்ளியவை பல. சுதேசி இயக்கம் காட்டியது — அமைதியான எதிர்ப்புக்கு அரசு தடை, கைது, நாடுகடத்தல் மூலம் பதில் தரும்; 1908-க்குள் தலைவர்கள் சிறையில் அல்லது வெளிநாட்டில். மிதவாதிகளிடம் பதில் இல்லை, தீவிரவாதிகள் வாய் அடைக்கப்பட்டனர் — எனவே பலத்தால் மட்டுமே ஆங்கிலேயர் அசைவர் என்று பல மாணவர்கள் நம்பினர். இந்தப் புரட்சியாளர்கள் இத்தாலிய தேசியவாதி மாஸினி, ஐரிஷ் கிளர்ச்சியாளர்கள், ரஷ்ய ரகசியச் சங்கங்களிடமிருந்து ஊக்கம் பெற்றனர். உறுதிமொழியால் கட்டுண்ட சிறு ரகசியக் குழுக்கள், உடல், ஆயுதப் பயிற்சி, அதிகாரிகள், உளவாளிகள் மீது தாக்குதல், பணத்துக்காகச் செல்வந்தர் வீடுகள், அஞ்சலகங்கள் மீது சோதனைத் தாக்குதல். அதிகாரிகளிடம் அச்சம், மக்களிடம் விழிப்பு வரும் என நம்பினர்; ஆனால் மக்கள் தளம் அமைக்கும் முயற்சி அரிது. ஒரு தீக்குச்சி கிழித்தால் காடு பற்றும் என்று நம்பியது போல. (→ English: Swadeshi · revolutionaries · हिन्दी: स्वदेशी · क्रांतिकारी)

In exam EnglishSeveral things pushed young men towards violence after 1905. The Swadeshi movement had shown that the government would answer peaceful protest with bans, arrests and deportations, and by 1908 its leaders were in jail or abroad. Many students felt that the Moderates had no answer and that the Extremists had been silenced, and they came to believe that only force would move the British. The revolutionaries drew inspiration from the Italian nationalist Mazzini, from Irish rebels and from Russian secret societies. They worked through small secret groups bound by oaths, gave members physical and weapons training, attacked unpopular officials and informers, and raided wealthy households and post offices for money. They hoped such acts would frighten officials and awaken the people, but they rarely tried to build a mass following.

முதல் அறிகுறிகள் மகாராஷ்டிரத்தில். ஜூன் 1897-இல் பூனாவின் சாபேகர் சகோதரர்கள் வெறுக்கப்பட்ட பிளேக் நடவடிக்கைகளின் அதிகாரி ராண்டைச் சுட்டனர் — இக்காலத்தின் முதல் அரசியல் கொலை என அடிக்கடி கூறுவர். 1899-இல் விநாயக் தாமோதர் சாவர்க்கரும் அவர் சகோதரர் கணேஷும் நாசிக்கில் 'மித்ர மேளா' என்ற ரகசியச் சங்கத்தை நிறுவினர்; 1904-இல் அது அபிநவ பாரத் ஆனது. உறுப்பினர்கள் புரட்சிகளின் வரலாற்றைப் படித்து ஆயுதங்கள் சேகரித்தனர். டிசம்பர் 1909-இல் இக்குழுவுடன் தொடர்புடைய அனந்த் கன்ஹேரே நாசிக் ஆட்சியர் ஜாக்சனைச் சுட்டார் — பின்வந்த விசாரணைகளே நாசிக் சதி வழக்கு. அப்போது லண்டனில் இருந்த சாவர்க்கர் 1910-இல் கைதாகி இந்தியா கொண்டுவரப்பட்டு, ஆயுள் நாடுகடத்தல் தண்டனை பெற்று அந்தமான் செல்லுலார் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். நண்பர் கூட்டம் என்ற பெயரில் தொடங்கி ரகசியப் படையாக மாறிய குழு. (→ English: Abhinav Bharat · हिन्दी: अभिनव भारत)

In exam EnglishMaharashtra produced the earliest signs. In June 1897 the Chapekar brothers of Poona shot W. C. Rand, the officer in charge of the hated plague measures, an act often counted as the first political assassination of the period. In 1899 Vinayak Damodar Savarkar and his brother Ganesh founded the Mitra Mela, a secret society at Nasik, which in 1904 became the Abhinav Bharat (Young India). Its members studied the history of revolutions and gathered arms. In December 1909 Anant Kanhere, linked to the group, shot A. M. T. Jackson, the collector of Nasik, and the trials that followed are known as the Nasik conspiracy case. Savarkar, then in London, was arrested in 1910, brought back to India, sentenced to transportation for life and held in the Cellular Jail in the Andamans.

முதல் கட்டத்தின் முக்கிய மையம் வங்கம். அனுசீலன் சமிதி 1902-இல் கல்கத்தாவில் தொடங்கியது — நிறுவனர்களில் பிரமதநாத் மித்ரா; உடற்பயிற்சிச் சங்கமாகத் தொடங்கி மெல்ல ரகசியப் புரட்சி அமைப்பானது. வங்கப் பிரிவினைக்குப் பின் வேகமாகப் பரவியது; 1906-இல் புலின் பிஹாரி தாஸ் தலைமையில் தொடங்கிய டாக்கா கிளை கிழக்கு வங்கம் முழுவதும் கிளைகளுடன் மாகாணத்தின் பெரிய குழுக்களில் ஒன்றானது. கல்கத்தாவில் அரவிந்தரின் தம்பி பரீந்திர குமார் கோஷ், பூபேந்திரநாத் தத்தா ஆகியோரைச் சுற்றிய குழு 1906-இல் 'ஜுகாந்தர்' வார இதழைத் தொடங்கியது; அது வெளிப்படையாகக் கிளர்ச்சியைப் போதித்தது, குழுவுக்கும் அதே பெயர் வந்தது. சிலம்பம் போன்ற லாத்திப் பயிற்சி, அணிவகுப்பு, ரகசிய உறுதிமொழி, அதிகாரிகள் மீது தாக்குதல் திட்டங்கள். ஊர் உடற்பயிற்சிக் கூடத்துக்குள் ரகசியக் கூட்டங்கள் நடந்தது போல. (→ English: Partition of Bengal · Anushilan Samiti · हिन्दी: बंगाल विभाजन · अनुशीलन समिति)

In exam EnglishBengal became the main centre of the first phase. The Anushilan Samiti was set up in Calcutta in 1902, with Pramathanath Mitra among its founders. Its public face was a club for drill, wrestling and lathi play; behind it, over the next few years, a secret revolutionary circle took shape. After the Partition of Bengal it spread fast, and its Dacca branch, founded in 1906 under Pulin Behari Das, grew into one of the largest groups in the province, with branches across eastern Bengal. In Calcutta a circle around Barindra Kumar Ghosh, Aurobindo's younger brother, and Bhupendranath Dutta began the weekly Jugantar in 1906; the paper openly preached revolt, and the group around it came to be known by the same name. The Bengal societies bound their members to secrecy by oath and planned attacks on officials.

தொடக்க காலத்தின் மிகப் பிரபலமான தாக்குதல் 30 ஏப்ரல் 1908 அன்று பிஹாரின் முசாபர்பூரில். கல்கத்தாவில் சுதேசித் தொண்டர்களுக்குக் கடும் தண்டனை விதித்து வெறுக்கப்பட்ட நீதிபதி கிங்ஸ்ஃபோர்டு இருப்பதாக நினைத்த வண்டி மீது குதிராம் போஸும் பிரபுல்ல சாக்கியும் குண்டு வீசினர்; அதில் இருந்தவர்கள் இரு ஆங்கிலப் பெண்கள், அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். சுற்றிவளைக்கப்பட்டபோது பிரபுல்ல சாக்கி தம்மைத் தாமே சுட்டுக்கொண்டார்; பதினெட்டு வயது குதிராம் ஆகஸ்ட் 1908-இல் தூக்கிலிடப்பட்டார். பின்னர் கல்கத்தா மாணிக்தலாவில் குண்டுத் தயாரிப்பு இடமாக இருந்த தோட்ட வீட்டைக் காவல்துறை சோதனையிட்டு பரீந்திரர், அரவிந்தர் உட்படப் பலரைக் கைது செய்தது. 1908–09 அலிப்பூர் குண்டு வழக்கில் சி. ஆர். தாஸ் வாதாட அரவிந்தர் விடுதலையானார்; பரீந்திரருக்கு மரண தண்டனை, பின்னர் ஆயுள் நாடுகடத்தலாகக் குறைக்கப்பட்டது. குறி தவறிய கல் வேறொருவரைத் தாக்கியது போல — அந்தத் தவறுக்குப் பெரும் விலை. (→ English: Alipore bomb case · हिन्दी: अलीपुर बम मामला)

In exam EnglishThe best-known early attack came at Muzaffarpur in Bihar on 30 April 1908. Khudiram Bose and Prafulla Chaki threw a bomb at a carriage they believed was carrying Douglas Kingsford, a judge hated for harsh sentences on Swadeshi workers in Calcutta; it carried two Englishwomen instead, who were killed. Prafulla Chaki shot himself when cornered, and Khudiram Bose, aged eighteen, was hanged in August 1908. The police then raided a garden house at Maniktala in Calcutta that served as a bomb workshop and arrested Barindra Kumar Ghosh, Aurobindo Ghose and many others. In the Alipore bomb case of 1908–09 Aurobindo, defended by C. R. Das, was acquitted, while Barindra was sentenced to death, a sentence later reduced to transportation for life.

புரட்சி நடவடிக்கை வட இந்தியாவுக்கும் எட்டியது. டேராடூன் வன ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் பணியாற்றிய வங்காளி ராஷ் பிஹாரி போஸ் பஞ்சாப், ஐக்கிய மாகாணங்களில் ஒரு வலைப்பின்னலை அமைத்தார். 23 டிசம்பர் 1912 அன்று தலைநகர் மாற்றத்தைக் குறிக்கும் ஊர்வலத்தில் யானை மீது டெல்லிக்குள் நுழைந்த வைஸ்ராய் ஹார்டிஞ்ச் மீது குண்டு வீசப்பட்டது; அவர் காயமடைந்தும் உயிர் பிழைத்தார். போஸின் இளம் தோழர் பசந்த குமார் பிஸ்வாஸ் பின்னர் டெல்லி சதி வழக்கில் தூக்கிலிடப்பட்டவர்களில் ஒருவர்; போஸ் தப்பினார். புதிய தலைநகரில் அரசுத் தலைவரையே தாக்க முடியும் என்று இது காட்டியது; காவல்துறை இதை வங்கப் பிரச்சினையாக அல்ல, நாடு தழுவிய அச்சுறுத்தலாகப் பார்க்கத் தொடங்கியது. புதுமனை புகுவிழா அன்றே வாசலில் பெரும் வெடிச்சத்தம் கேட்டது போல. (→ English: Viceroy · हिन्दी: वायसराय)

In exam EnglishRevolutionary activity also reached northern India. Rash Behari Bose, a Bengali employed at the Forest Research Institute at Dehra Dun, built a network in Punjab and the United Provinces. On 23 December 1912, as Viceroy Hardinge rode on an elephant in a procession into Delhi to mark the shift of the capital, a bomb was thrown at him; he was wounded but survived. Basanta Kumar Biswas, a young associate of Rash Behari Bose, was among those later hanged in the Delhi conspiracy case, while Bose himself escaped. The attack showed that the revolutionaries could strike at the head of the government in its new capital, and it drew the police into treating the movement as an all-India threat rather than a Bengal problem.

வெளிநாட்டு இந்தியர்கள் இரண்டாம் களத்தைத் திறந்தனர். லண்டனில் ஷ்யாம்ஜி கிருஷ்ண வர்மா 1905-இல் இந்திய மாணவர் விடுதியாக இந்தியா ஹவுஸைத் திறந்தார்; இந்தியன் ஹோம் ரூல் சொசைட்டி, 'தி இந்தியன் சோஷியாலஜிஸ்ட்' இதழ் தொடங்கி, சாவர்க்கர் உள்ளிட்ட இளம் தேசியவாதிகளுக்கு உதவித்தொகை வழங்கினார். 1 ஜூலை 1909 அன்று இந்தியா ஹவுஸுடன் தொடர்புடைய மாணவர் மதன்லால் திங்ரா இந்திய விவகாரச் செயலரின் உதவியாளர் கர்சன் வைலியைச் சுட்டுக் கொன்றார்; ஆகஸ்ட் 1909-இல் தூக்கிலிடப்பட்டார். அதற்குள் ஷ்யாம்ஜி பாரிஸ் சென்றிருந்தார்; அங்கே மேடம் பிகாஜி காமா அவருடன் பணியாற்றினார் — ஆகஸ்ட் 1907-இல் ஸ்டுட்கார்ட்டில் சர்வதேச சோஷலிஸ்ட் மாநாட்டில் இந்திய விடுதலைக் கொடியை ஏற்றினார். திங்ரா சம்பவம், சாவர்க்கர் கைதுக்குப் பின் லண்டன் மையம் சிதைந்தது; பணி பாரிஸ், பெர்லின், வட அமெரிக்காவுக்கு மாறியது. ஊரை விட்டுத் தொலைவில் உள்ள விடுதியிலேயே ஊருக்காகக் கனவு கண்டது போல. (→ English: India House · हिन्दी: इंडिया हाउस)

In exam EnglishIndians abroad formed a second front. In London, Shyamji Krishna Varma opened India House in 1905 as a hostel for Indian students, founded the Indian Home Rule Society and the journal The Indian Sociologist, and offered scholarships to young nationalists, Savarkar among them. On 1 July 1909 Madan Lal Dhingra, a student linked to India House, shot dead Sir William Curzon Wyllie, an aide to the Secretary of State for India, and was hanged in August 1909. Shyamji had by then moved to Paris, where Madame Bhikaji Cama worked alongside him; in August 1907, at the International Socialist Congress in Stuttgart, she unfurled a flag of Indian independence. After the Dhingra killing and Savarkar's arrest the London centre broke up, and the work shifted to Paris, Berlin and North America.

வெளிநாட்டில் மிகப் பெரிய முயற்சி வட அமெரிக்காவின் பசிபிக் கரையில் வாழ்ந்த பஞ்சாபித் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகளிடமிருந்து வந்தது — பலர் முன்னாள் படைவீரர்கள், கனடா, அமெரிக்காவில் இனப் பாகுபாட்டை எதிர்கொண்டவர்கள். 1913-இல் அவர்கள் கதர் கட்சியை நிறுவினர் — தலைமையகம் சான் பிரான்சிஸ்கோ, தலைவர் சோஹன் சிங் பக்னா, முதன்மைச் சிந்தனையாளர் லாலா ஹர் தயாள். 'கதர்' (கிளர்ச்சி) வார இதழ் நவம்பர் 1913-இல் உருதுவில் தொடங்கி பின்னர் பஞ்சாபி முதலிய மொழிகளில் வந்தது; ஆங்கிலேயரை விரட்ட ஆயுத எழுச்சிக்கு அழைத்தது, பல நாடுகளில் இந்தியப் படைவீரர்கள், குடியேறிகளிடம் சென்றடைந்தது. வங்கக் குழுக்களைப் போலன்றி, கதர் உறுப்பினர்கள் பெரும்பாலும் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள்; பெரும்பாலோர் சீக்கியர், ஆனால் எல்லா மதத்தினருக்கும் திறந்தது; இலக்கு சுதந்திரக் குடியரசு. அயல் நாட்டில் அவமானப்பட்டவனுக்கே சொந்த நாட்டின் அருமை நன்றாகத் தெரியும். (→ English: Ghadar Party · हिन्दी: ग़दर पार्टी)

In exam EnglishThe largest overseas effort came from Punjabi workers and farmers on the Pacific coast of North America, many of them former soldiers, who faced racial discrimination in Canada and the United States. In 1913 they founded the Ghadar Party, with its headquarters in San Francisco, Sohan Singh Bhakna as president and Lala Har Dayal as its leading thinker. Its weekly paper, Ghadar ('revolt'), first issued in November 1913 in Urdu and later in Punjabi and other languages, called for an armed uprising to drive out the British and was carried to Indian soldiers and settlers in many countries. Unlike the Bengal groups, the Ghadarites were mostly working men and peasants, largely Sikh but open to members of every religion, and their aim was an independent republic.

Revolutionary organisations of the first phase
Organisation	Founded	Where	Key figures
Mitra Mela, later Abhinav Bharat	1899; renamed 1904	Nasik	V. D. Savarkar, Ganesh Savarkar
Anushilan Samiti	1902 (Dacca branch 1906)	Calcutta; Dacca	Pramathanath Mitra; Pulin Behari Das
Jugantar group and weekly	1906	Calcutta	Barindra Kumar Ghosh, Bhupendranath Dutta
India House	1905	London	Shyamji Krishna Varma
Ghadar Party	1913	San Francisco	Sohan Singh Bhakna, Lala Har Dayal
Provisional Government of India	December 1915	Kabul	Raja Mahendra Pratap, Maulana Barkatullah

முதல் உலகப் போர் கதர் வீரர்களுக்கு வாய்ப்பு போலத் தோன்றியது. 1914-இல் குர்தித் சிங் வாடகைக்கு எடுத்த ஜப்பானியக் கப்பல் கோமகாட்ட மாரு சுமார் 370 பஞ்சாபிப் பயணிகளை வான்கூவருக்குக் கொண்டு சென்றது; கனடா பெரும்பாலோரை இறங்க விடவில்லை. செப்டம்பர் 1914-இல் கப்பல் கல்கத்தா அருகே பட்ஜ் பட்ஜுக்குத் திரும்பியபோது, திரும்பிய பயணிகள் மீது காவல்துறை சுட்டதில் பலர் இறந்தனர். இந்தக் கோபம் ஆயிரக்கணக்கான கதர் கட்சியினரை எழுச்சிக்காகத் தாயகம் திரும்பச் செய்தது. பிப்ரவரி 1915-இல் பஞ்சாபில் இந்தியப் படைவீரர்களுடன் எழுச்சி திட்டமிடப்பட்டது; ஆனால் உளவாளிகள் காட்டிக்கொடுத்தனர், படைப்பிரிவுகள் நிராயுதபாணியாக்கப்பட்டன, நூற்றுக்கணக்கானோர் கைதாயினர். லாகூர் சதி விசாரணைகளில் இளம் கர்தார் சிங் சராபா உட்படப் பலர் தூக்கிலிடப்பட்டனர்; ராஷ் பிஹாரி போஸ் ஜப்பானுக்குத் தப்பினார். சிங்கப்பூரில் பிப்ரவரி 1915-இல் ஓர் இந்தியப் படைப்பிரிவு கிளர்ந்து நசுக்கப்பட்டது. வீட்டிலிருந்து ஒருவன் காட்டிக்கொடுத்தாலே திட்டம் முழுதும் கெட்டது போல. (→ English: Ghadar Party · Komagata Maru · हिन्दी: ग़दर पार्टी · कोमागाटा मारू)

In exam EnglishThe First World War seemed to give the Ghadarites their chance. In 1914 the Komagata Maru, a Japanese ship chartered by Gurdit Singh, carried some 370 Punjabi passengers to Vancouver, where Canada refused to let most of them land; when the ship came back to Budge Budge near Calcutta in September 1914, police firing on the returning passengers left many dead. Anger over this helped send thousands of Ghadar Party men home to start a rising. A revolt with Indian troops was planned in Punjab for February 1915, but informers betrayed it, the units were disarmed and hundreds were arrested. In the Lahore conspiracy trials many were hanged, among them the young Kartar Singh Sarabha, while Rash Behari Bose escaped to Japan. In Singapore an Indian regiment rose in February 1915 and was crushed.

போர்க் காலத்தின் பிற சதிகள் பிரிட்டனின் எதிரியான ஜெர்மனியை நோக்கின. பெர்லினில் வீரேந்திரநாத் சட்டோபாத்யாயா போன்ற இந்தியப் புரட்சியாளர்கள் ஜெர்மன் பணமும் ஆயுதமும் பெற ஒரு குழுவை அமைத்தனர். டிசம்பர் 1915-இல் ராஜா மகேந்திர பிரதாப்பும் மௌலானா பர்கதுல்லாவும் காபூலில் இந்தியாவின் தற்காலிக அரசை அமைத்தனர் — மகேந்திர பிரதாப் தலைவர், பர்கதுல்லா பிரதமர்; ஆப்கானிஸ்தான், மைய வல்லரசுகளின் உதவியை எதிர்பார்த்தனர். வங்கத்தில் 'பாகா ஜதின்' எனப்பட்ட ஜதீந்திரநாத் முகர்ஜி ஒருபோதும் வராத ஜெர்மன் ஆயுதக் கப்பலுக்காகக் காத்திருந்தார்; செப்டம்பர் 1915-இல் ஒரிசாவின் பாலசோர் அருகே காவல்துறையுடன் துப்பாக்கிச் சண்டையில் உயிர்க்காயம் அடைந்தார். அரசு 1915 இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தால் — விசாரணையில்லாக் காவல், சிறப்புத் தீர்ப்பாயங்கள் — பதிலளித்தது; 1918-இல் நீதிபதி ரௌலட் தலைமையிலான ராஜத்துரோகக் குழு இந்த அதிகாரங்களைப் போருக்குப் பிறகும் வைத்திருக்கப் பரிந்துரைத்தது. எதிரியின் எதிரியை நண்பனாகப் பார்த்தது போல. (→ English: Defence of India Act · हिन्दी: भारत रक्षा अधिनियम)

In exam EnglishOther plots of the war years looked to Germany, Britain's enemy. In Berlin, Indian revolutionaries such as Virendranath Chattopadhyaya formed a committee that sought German money and arms. In December 1915 Raja Mahendra Pratap and Maulana Barkatullah set up a Provisional Government of India at Kabul, with Mahendra Pratap as president and Barkatullah as prime minister, hoping for help from Afghanistan and the Central Powers. In Bengal, Jatindranath Mukherjee, known as Bagha Jatin, waited for a German arms shipment that never arrived; he was fatally wounded in a gunfight with the police near Balasore in Orissa in September 1915. The government met these threats with the Defence of India Act of 1915, which allowed detention without trial and special tribunals, and in 1918 the Sedition Committee under Justice Rowlatt advised keeping such powers after the war.

மொத்தமாகப் பார்த்தால், முதல் கட்டம் துணிச்சலானது, ஆனால் குறுகியது. கதர் இயக்கம் என்ற முக்கிய விதிவிலக்கைத் தவிர, புரட்சியாளர்கள் பெரும்பாலும் நடுத்தர வர்க்கப் படித்த இளைஞர்களையே ஈர்த்தனர்; ரகசிய முறைகளால் தீவிரவாதிகள் எழுப்பத் தொடங்கிய மக்கள் கூட்டத்திலிருந்து விலகியிருந்தனர். உளவாளிகள், பெருமளவு கைதுகள், கடுமையான சட்டங்கள் 1918-க்குள் பெரும்பாலான குழுக்களை உடைத்தன; அவர்களின் தோல்விகள் அரசை ரௌலட் சட்டத்தை நோக்கியும், தேசிய இயக்கத்தைக் காந்தியின் முற்றிலும் வேறுபட்ட அரசியலை நோக்கியும் தள்ளின. இருப்பினும் குதிராம், திங்ரா, கர்தார் சிங் சராபா போன்றோரின் தியாகங்கள் இயக்கத்தின் நினைவில் நிலைத்தன; அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வலைப்பின்னல்கள் 1920களின் இரண்டாம் கட்டத்துக்கு உரமிட்டன. அணைந்தது போலத் தோன்றும் நெருப்பு சாம்பலுக்குள் கனன்றுகொண்டிருப்பது போல. (→ English: revolutionaries · Extremists · हिन्दी: क्रांतिकारी · गरमपंथी)

In exam EnglishSeen as a whole, the first phase was brave but narrow. The revolutionaries drew in mainly educated young men of the middle classes, with the important exception of the Ghadar movement, and their secret methods kept them apart from the crowds whom the Extremists had begun to rouse. Informers, mass arrests and harsh laws had broken most groups by 1918, and their failures pushed the government towards the Rowlatt Act and the national movement towards Gandhi's very different politics. Yet the sacrifices of Khudiram Bose, Madan Lal Dhingra, Kartar Singh Sarabha and others entered the movement's memory, and the networks they left behind fed the second phase of the 1920s, which Part 2 follows.

Exam traps

The Anushilan Samiti was founded in Calcutta in 1902; its strongest branch, at Dacca (1906), was led by Pulin Behari Das.
At Muzaffarpur (1908) the bomb was meant for Kingsford but killed two Englishwomen; Khudiram Bose was hanged and Prafulla Chaki shot himself.
Aurobindo Ghose was acquitted in the Alipore case, defended by C. R. Das; it was Barindra Kumar Ghosh who was sentenced.
Madan Lal Dhingra killed Curzon Wyllie in London (1909); A. M. T. Jackson was killed at Nasik (1909) by Anant Kanhere. Do not mix the two.
Madame Bhikaji Cama raised the flag at Stuttgart (1907), at the International Socialist Congress, not in London.
The Ghadar Party was founded in San Francisco (1913) by Punjabis on the Pacific coast, not in Berlin or Kabul.
In the Provisional Government at Kabul (1915) Raja Mahendra Pratap was president and Barkatullah prime minister.
The 1912 bomb in Delhi was thrown at Viceroy Hardinge (Rash Behari Bose's group), not at Minto or Curzon.

Recap

Causes: repression of Swadeshi, Extremist leaders removed, impatience of the young; methods: secret societies, training, attacks on officials, raids for funds.
Maharashtra: Chapekars shot Rand (1897); Mitra Mela (1899) became Abhinav Bharat (1904); Jackson killed at Nasik (1909); Savarkar to the Andamans.
Bengal: Anushilan Samiti (Calcutta 1902; Dacca 1906, Pulin Behari Das); Jugantar (1906, Barindra Kumar Ghosh, Bhupendranath Dutta).
Muzaffarpur, 30 April 1908: Khudiram Bose and Prafulla Chaki; Alipore case 1908–09: Aurobindo acquitted, Barindra sentenced.
Delhi, 23 December 1912: bomb at Hardinge; Rash Behari Bose and Basanta Kumar Biswas.
Abroad: India House (1905, Shyamji Krishna Varma); Dhingra killed Curzon Wyllie (1909); Madame Cama's flag at Stuttgart (1907).
Ghadar Party (San Francisco 1913; Sohan Singh Bhakna, Har Dayal); Komagata Maru (1914); failed rising of February 1915; Kartar Singh Sarabha.
War years: Berlin committee, Provisional Government at Kabul (1915), Bagha Jatin at Balasore (1915), Defence of India Act (1915), Rowlatt Committee (1918).

Practice questions

Q1. India House in London, a centre of Indian revolutionaries abroad, was founded in 1905 by:

Madan Lal Dhingra
Shyamji Krishna Varma
Lala Har Dayal
V. D. Savarkar

Show answer

Answer: B. Shyamji Krishna Varma

(b) is correct: Shyamji Krishna Varma opened India House in 1905 and ran The Indian Sociologist. (a) is wrong because Dhingra was a student linked to India House, who shot Curzon Wyllie in 1909. (c) is wrong because Har Dayal is associated with the Ghadar Party in America. (d) is wrong because Savarkar stayed at India House on a scholarship but did not found it.

Q2. Consider the following statements:
1. Khudiram Bose and Prafulla Chaki carried out the bomb attack at Muzaffarpur in 1908.
2. Aurobindo Ghose was convicted and transported for life in the Alipore bomb case.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct: statement 1 is right; statement 2 is wrong because Aurobindo was acquitted in 1909, while his brother Barindra was sentenced. (b) is wrong because statement 2 is false. (c) is wrong because only statement 1 is true. (d) is wrong because statement 1 is true.

Q3. Match List I (organisation) with List II (person):
List I
A. Abhinav Bharat
B. Anushilan Samiti, Dacca
C. Ghadar Party
List II
1. Pulin Behari Das
2. V. D. Savarkar
3. Sohan Singh Bhakna
Select the correct answer using the code given below:

A-2, B-1, C-3
A-1, B-2, C-3
A-2, B-3, C-1
A-3, B-1, C-2

Show answer

Answer: A. A-2, B-1, C-3

(a) is correct: Savarkar founded Abhinav Bharat, Pulin Behari Das led the Dacca Anushilan Samiti and Sohan Singh Bhakna was president of the Ghadar Party. (b) is wrong because it swaps Savarkar and Das. (c) is wrong because it swaps Das and Bhakna. (d) is wrong because it swaps Savarkar and Bhakna.

Q4. With reference to the Komagata Maru episode, consider the following statements:
1. The ship, chartered by Gurdit Singh, carried Punjabi passengers to Vancouver, where most were not allowed to land.
2. On its return in 1914, police firing on the passengers at Budge Budge near Calcutta caused many deaths.
Which of the statements given above is/are correct?

1 only
2 only
Both 1 and 2
Neither 1 nor 2

Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

(c) is correct: both statements describe the episode accurately. (a) is wrong because statement 2 is also true. (b) is wrong because statement 1 is also true. (d) is wrong because both statements are true.

Q5. The Provisional Government of India set up in December 1915, with Raja Mahendra Pratap as president, was located at:

Berlin
San Francisco
Kabul
Tokyo

Show answer

Answer: C. Kabul

(c) is correct: it was set up at Kabul, with Barkatullah as prime minister. (a) is wrong because Berlin was the seat of the committee seeking German aid, not of the Provisional Government. (b) is wrong because San Francisco was the Ghadar headquarters. (d) is wrong because Tokyo is linked to Rash Behari Bose's later exile, not to this government.

Q6. Madame Bhikaji Cama unfurled a flag of Indian independence in 1907 at:

the International Socialist Congress at Stuttgart
India House in London
the Ghadar headquarters in San Francisco
the Calcutta session of the Congress

Show answer

Answer: A. the International Socialist Congress at Stuttgart

(a) is correct: she raised the flag at the International Socialist Congress in Stuttgart in August 1907. (b) is wrong because India House was a London hostel, not the place of the flag. (c) is wrong because the Ghadar Party was founded only in 1913. (d) is wrong because the Calcutta session was in 1906 and in India.

Q7. Arrange the following in chronological order:
1. The bomb attack at Muzaffarpur
2. The bomb thrown at Viceroy Hardinge in Delhi
3. The killing of Curzon Wyllie in London
4. The founding of the Ghadar Party
Select the correct answer using the code given below:

1-3-2-4
3-1-2-4
1-3-4-2
1-2-3-4

Show answer

Answer: A. 1-3-2-4

(a) is correct: Muzaffarpur (April 1908), Curzon Wyllie (July 1909), Delhi (December 1912), Ghadar Party (1913). (b) is wrong because Muzaffarpur came before the London killing. (c) is wrong because the Delhi bomb came before the Ghadar Party. (d) is wrong because the London killing (1909) came before the Delhi bomb (1912).

Q8. Consider the following statements:
1. The Defence of India Act of 1915 allowed detention without trial and special tribunals.
2. The Sedition Committee headed by Justice Rowlatt reported in 1918.
3. Jatindranath Mukherjee (Bagha Jatin) was killed in a gunfight in Delhi.
Which of the statements given above are correct?

1 and 2 only
2 and 3 only
1 and 3 only
1, 2 and 3

Show answer

Answer: A. 1 and 2 only

(a) is correct: statements 1 and 2 are true; statement 3 is wrong because Bagha Jatin was fatally wounded near Balasore in Orissa in 1915. (b) is wrong because it includes statement 3 and leaves out statement 1. (c) is wrong because it includes statement 3. (d) is wrong because statement 3 is false.

All parts Next: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources

The Explosive Substances Act, 1908; the Defence of India Act, 1915; the judgments in the Alipore bomb case (1909), the Nasik conspiracy case (1910–11) and the Lahore conspiracy case (1915) — https://www.indiacode.nic.in
The Imperial Gazetteer of India, Vol. II (The Indian Empire: Historical) and Vol. IV (Administrative), Government of India, 1907–09 — https://dsal.uchicago.edu/reference/gazetteer/
Records of the Home Department (Political) on revolutionary activity in India and abroad, the Komagata Maru and the Ghadar movement, 1897–1918; National Archives of India, Abhilekh Patal — https://www.abhilekh-patal.in
Report of the Sedition Committee (Rowlatt Committee), Government of India, 1918 — https://www.abhilekh-patal.in