Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Subhas Chandra Bose, the INA and the post-war upsurge, 1941–1946

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Quit India and the INA, 1937–1946 · Part 3 / 3 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

Bose's escape and his work in Germany, the first INA under Mohan Singh and the Indian Independence League, Bose in South-East Asia and the Provisional Government of Free India, the Rani of Jhansi Regiment, the Imphal-Kohima campaign and the retreat, the INA trials at the Red Fort and the protests they set off, and the Royal Indian Navy mutiny of February 1946.

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

ആദ്യ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളിൽ കോൺഗ്രസിന്റെ സമരം നാട്ടിനുള്ളിലായിരുന്നു — നേതാക്കൾ ജയിലിലിരിക്കെ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരം. ഈ ഭാഗത്തിൽ രണ്ടാമത്തെ വഴി: നാടിനു പുറത്ത് സുഭാഷ് ചന്ദ്ര ബോസ് സൈന്യം രൂപീകരിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ നടത്തിയ ശ്രമം — ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമി. യുദ്ധശേഷം അതിന്റെ ഓഫീസർമാരുടെ വിചാരണ, തെരുവു പ്രതിഷേധങ്ങൾ, 1946 ഫെബ്രുവരിയിലെ നാവികരുടെ സമരം — ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് വലിയൊരു മുന്നേറ്റം. കോൺഗ്രസ് ബോസിന്റെ വഴി അംഗീകരിച്ചില്ല; പക്ഷേ വീട്ടുകാവൽക്കാരൻതന്നെ യജമാനനെ അനുസരിക്കാതായാൽ വീട് എങ്ങനെ കാക്കും? ബ്രിട്ടന് ആ അവസ്ഥ വന്നു. (→ English: Quit India Movement, Indian National Army · हिन्दी: भारत छोड़ो आंदोलन, आज़ाद हिंद फ़ौज)

In exam EnglishParts 1 and 2 followed the Congress from its provincial ministries to the Quit India Movement, a struggle fought inside India while most of its leaders were in prison. This part follows a second road, taken outside India: Subhas Chandra Bose's attempt to win freedom with an army raised abroad, the Indian National Army (INA). The trials of its officers in 1945, the street protests that followed and a strike by sailors of the Royal Indian Navy in February 1946 together made up a post-war upsurge. Bose's method of armed struggle with foreign help was rejected by the Congress leadership, yet the upsurge it inspired showed Britain that it could no longer rely on its Indian soldiers and sailors, which is the bridge to the final negotiations for independence.

1939-ൽ കോൺഗ്രസ് അധ്യക്ഷസ്ഥാനം വിട്ട് ഫോർവേഡ് ബ്ലോക്ക് രൂപീകരിച്ച ബോസ് 1940-ൽ അറസ്റ്റിലായി, പിന്നീട് കൽക്കട്ടയിലെ വീട്ടിൽ നിരീക്ഷണത്തിലായി. 1941 ജനുവരിയിൽ വേഷംമാറി രക്ഷപ്പെട്ട്, പെഷവാർ, കാബൂൾ വഴി, സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ കടന്ന് ജർമനിയിലെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണക്ക്: 'ശത്രുവിന്റെ ശത്രു മിത്രം' — ബ്രിട്ടൻ ദുർബലമായിരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ സഹായം തേടണം. ബെർലിനിൽ ഫ്രീ ഇന്ത്യാ സെന്റർ, ആസാദ് ഹിന്ദ് റേഡിയോ, വടക്കേ ആഫ്രിക്കയിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട ഇന്ത്യൻ സൈനികരെക്കൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ ലീജിയൻ. പക്ഷേ ജർമനി ദൂരെ, ഉറപ്പൊന്നും നൽകിയില്ല. ജപ്പാൻ തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിൽ മുന്നേറിയപ്പോൾ 1943 ഫെബ്രുവരിയിൽ ജർമൻ അന്തർവാഹിനിയിൽ പുറപ്പെട്ട്, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ജാപ്പനീസ് അന്തർവാഹിനിയിലേക്കു മാറി, 1943 മധ്യത്തോടെ ടോക്കിയോയിലെത്തി. (→ English: Free India Centre, Azad Hind Radio, Indian Legion · हिन्दी: फ़्री इंडिया सेंटर, आज़ाद हिंद रेडियो, इंडियन लीजन)

In exam EnglishAfter he left the Congress presidency and formed the Forward Bloc in 1939, Bose was arrested in 1940 and later kept under watch in his family home in Calcutta. In January 1941 he slipped out in disguise, crossed to Peshawar and Kabul, and travelled on through the Soviet Union to reach Germany in the spring of that year. He reasoned that Britain's enemies could be used to free India while Britain was weak. In Berlin he set up the Free India Centre, spoke to India over Azad Hind Radio, and formed the Indian Legion out of Indian soldiers whom the Germans had captured in North Africa. Germany, however, was far from India and gave him no firm promise. As Japan swept through South-East Asia, Bose turned east. In February 1943 he left Europe in a German submarine, moved to a Japanese submarine in the Indian Ocean and reached Tokyo by the middle of 1943.

ബോസ് എത്തുന്നതിനു മുമ്പേ തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിൽ ഒരു ഇന്ത്യൻ സൈന്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ജപ്പാൻ മലയ പിടിച്ചപ്പോൾ, തടവിലായ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ ആർമി ഓഫീസർ ക്യാപ്റ്റൻ മോഹൻ സിങ്, ജാപ്പനീസ് ഓഫീസർ മേജർ ഫുജിവാരയുമായി ചേർന്ന് ഇന്ത്യൻ യുദ്ധത്തടവുകാരെക്കൊണ്ട് സൈന്യം രൂപീകരിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു. 1942 ഫെബ്രുവരിയിൽ സിംഗപ്പൂർ വീണശേഷം ആയിരക്കണക്കിന് തടവുകാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കീഴിലായി — ഇതാണ് ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമി. അവിടത്തെ ഇന്ത്യക്കാരെ റാഷ് ബിഹാരി ബോസ് (1912-ലെ ഡൽഹി ബോംബ് സംഭവത്തിലെ വിപ്ലവകാരി, 1915 മുതൽ ജപ്പാനിൽ) നയിച്ച ഇന്ത്യൻ ഇൻഡിപെൻഡൻസ് ലീഗ് സംഘടിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ വിശ്വാസം തകർന്നു: 'ജപ്പാന് നമ്മൾ കൂട്ടുകാരല്ല, ഉപകരണം' എന്ന് മോഹൻ സിങ് സംശയിച്ചു; 1942 ഡിസംബറിൽ ജപ്പാൻ അദ്ദേഹത്തെ നീക്കി തടവിലാക്കി, ആദ്യ സൈന്യം ഏതാണ്ട് ചിതറി. (→ English: Indian National Army, Indian Independence League · हिन्दी: आज़ाद हिंद फ़ौज, इंडियन इंडिपेंडेंस लीग)

In exam EnglishAn Indian army in South-East Asia existed before Bose arrived. When Japan overran Malaya, Captain Mohan Singh, an officer of the British Indian Army who had been taken prisoner, agreed with the Japanese officer Major Fujiwara to raise a force from Indian prisoners of war. After Singapore fell in February 1942, many thousands of Indian prisoners were placed under him, and a large number volunteered; this was the first Indian National Army. The Indians living in the region were organised separately by the Indian Independence League, led by Rash Behari Bose, a revolutionary of the Delhi bomb attack of 1912 who had lived in Japan since 1915. Conferences of Indians at Tokyo (March 1942) and Bangkok (June 1942) put the army under the League and invited Subhas Bose to come. Trust soon broke down. Mohan Singh suspected that Japan wanted a tool rather than an ally, and in December 1942 he was removed and held by the Japanese, and the first INA almost fell apart.

1943 ജൂലൈയിൽ ബോസ് സിംഗപ്പൂരിലെത്തിയതോടെ പ്രസ്ഥാനത്തിനു പുതുജീവൻ. ജൂലൈ 4-ന് റാഷ് ബിഹാരി ബോസ് ലീഗിന്റെ നേതൃത്വം കൈമാറി; ആഗസ്റ്റിൽ സൈന്യത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള കമാൻഡ് സുഭാഷിന്. 1943 ഒക്ടോബർ 21-ന് സിംഗപ്പൂരിൽ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ താൽക്കാലിക സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു — 'ആർസി ഹുക്കൂമത്ത്-എ-ആസാദ് ഹിന്ദ്'. രാഷ്ട്രത്തലവൻ, പ്രധാനമന്ത്രി, യുദ്ധം, വിദേശകാര്യം എല്ലാം അദ്ദേഹം. ബ്രിട്ടനും അമേരിക്കയ്ക്കുമെതിരെ യുദ്ധപ്രഖ്യാപനം; ജപ്പാൻ, ജർമനി, ഇറ്റലി അംഗീകരിച്ചു. ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകൾ പേരിനു മാത്രം കൈമാറി — വാടകവീടിന്റെ താക്കോൽ കൈയിലുണ്ടെങ്കിലും ഉടമ വേറെ എന്നപോലെ; യഥാർഥ അധികാരം ജാപ്പനീസ് സൈന്യത്തിന്. 1943 ഡിസംബർ അവസാനം പോർട്ട് ബ്ലെയറിൽ പതാക ഉയർത്തി, ദ്വീപുകൾക്ക് ഷഹീദ്, സ്വരാജ് എന്ന് പേരിട്ടു. 1944 ജനുവരിയിൽ ആസ്ഥാനം റംഗൂണിലേക്ക്. (→ English: Provisional Government of Free India · हिन्दी: आज़ाद हिंद की अस्थायी सरकार)

In exam EnglishBose's arrival in Singapore in July 1943 revived the movement. On 4 July Rash Behari Bose handed over the leadership of the Indian Independence League to him, and in August he took direct command of the army. On 21 October 1943, at Singapore, he proclaimed the Provisional Government of Free India, known in Hindustani as Arzi Hukumat-e-Azad Hind, with himself as head of state and prime minister and in charge of war and foreign affairs. The government declared war on Britain and the United States and was recognised by Japan, Germany, Italy and other Axis-aligned states. Japan placed the Andaman and Nicobar Islands under its nominal authority; Bose visited Port Blair at the end of December 1943, raised the national flag there and renamed the islands Shaheed and Swaraj. Real control of the islands stayed with the Japanese military. In January 1944 the government's headquarters moved to Rangoon, closer to the Indian frontier, to prepare for the advance.

ബോസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സൈന്യത്തിന് സ്വന്തം റെജിമെന്റുകൾ വന്നു — ചിലതിന് ഗാന്ധി, നെഹ്റു, മൗലാനാ ആസാദ് എന്നിവരുടെ പേരുകൾ. അതായത് 'ഞങ്ങൾ ദേശീയപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ എതിരാളിയല്ല, അതിന്റെ ഭാഗം' എന്ന സന്ദേശം. സൈനികർ രണ്ടിടത്തുനിന്ന്: യുദ്ധത്തടവുകാർ, മലയ-ബർമ-തായ്‌ലൻഡ് ഇന്ത്യക്കാർ — തോട്ടംതൊഴിലാളികൾ, വ്യാപാരികൾ; ഇവർ പണവും നൽകി. വനിതാ വിഭാഗം റാണി ഝാൻസി റെജിമെന്റ് — മദ്രാസിൽനിന്നുള്ള ഡോക്ടർ ക്യാപ്റ്റൻ ലക്ഷ്മി സ്വാമിനാഥൻ (പിന്നീട് ലക്ഷ്മി സെഹ്ഗാൾ) നയിച്ചു. അക്കാലത്ത് സ്ത്രീകൾ പോരാളികളായി ചേരുന്നത് അപൂർവം. മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ: 'ദില്ലി ചലോ', 'ജയ് ഹിന്ദ്', 'രക്തം തരൂ, സ്വാതന്ത്ര്യം തരാം'. 1944 ജൂലൈയിലെ റേഡിയോ പ്രസംഗത്തിൽ ഗാന്ധിജിയെ 'രാഷ്ട്രപിതാവ്' എന്നു വിളിച്ച് അനുഗ്രഹം തേടി — വഴികളിൽ ഭിന്നതയുണ്ടായിട്ടും ആദരം കുറഞ്ഞില്ല. (→ English: Rani of Jhansi Regiment, Delhi Chalo, Jai Hind · हिन्दी: रानी झाँसी रेजिमेंट, दिल्ली चलो, जय हिंद)

In exam EnglishUnder Bose the INA grew into a force with its own regiments, several of them named after Gandhi, Nehru and Maulana Azad, an open signal that it saw itself as part of the national movement rather than a rival to it. Its soldiers came from two sources: prisoners of war from the British Indian Army, and civilian volunteers from the Indian communities of Malaya, Burma and Thailand, including many plantation labourers and traders who also gave money. A women's unit, the Rani of Jhansi Regiment, was raised under Captain Lakshmi Swaminathan, a doctor from Madras later known as Lakshmi Sahgal; it was rare at the time for women to be enlisted as fighting soldiers. Bose gave the movement its slogans: 'Delhi Chalo' (On to Delhi) as the call to march, 'Jai Hind' as the greeting, and the appeal to give him blood in return for freedom. In a radio address of July 1944 he called Gandhi the Father of the Nation and sought his blessings, despite their differences over method.

യഥാർഥ പരീക്ഷണം 1944-ൽ. ആദ്യം ബർമയിലെ അരാക്കൻ മുന്നണിയിൽ, പിന്നെ 1944 മാർച്ച്-ജൂലൈയിൽ വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിൽ ഇംഫാൽ, കൊഹിമ ലക്ഷ്യമിട്ട ജാപ്പനീസ് ആക്രമണത്തിൽ സൈന്യം പൊരുതി. 1944 ഏപ്രിൽ 14-ന് മണിപ്പൂരിലെ മൊയ്‌രാങ്ങിൽ പതാക ഉയർന്നു — ഇന്ത്യൻ വൻകരയിൽ ആദ്യമായി. പക്ഷേ ആക്രമണം പരാജയം: പ്രതിരോധക്കാർ ഇംഫാലും കൊഹിമയും പിടിച്ചുനിർത്തി, മഴക്കാലം വന്നു, വിതരണം മുറിഞ്ഞു, പട്ടിണി, രോഗം. ഇന്ധനമില്ലാത്ത വണ്ടി മല കയറാനാവാത്തതുപോലെ — പിൻവാങ്ങലിൽ വലിയ നഷ്ടം. 1945 മേയിൽ റംഗൂൺ വീണ്ടും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കൈയിൽ; പലരും കീഴടങ്ങി. 1945 ആഗസ്റ്റിൽ ജപ്പാൻ കീഴടങ്ങി. 1945 ആഗസ്റ്റ് 18-ന് തായ്‌വാനിലെ തായ്പേയിൽ വിമാനാപകടത്തെത്തുടർന്ന് ബോസ് മരിച്ചതായി വാർത്ത; പലരും വിശ്വസിച്ചില്ല, പിന്നീട് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ പല അന്വേഷണങ്ങളും നടന്നു. (→ English: Imphal-Kohima campaign, Moirang · हिन्दी: इम्फाल-कोहिमा अभियान, मोइरांग)

In exam EnglishThe test came in 1944. INA units fought beside the Japanese first on the Arakan front in Burma early in the year and then in the main Japanese thrust towards Imphal and Kohima in north-east India, from March to July 1944. On 14 April 1944 the INA raised its flag at Moirang in Manipur, its first on the Indian mainland. The offensive failed. The British and Indian defenders held Imphal and Kohima, the monsoon broke, supply lines collapsed, and the attacking troops suffered from hunger and disease; the retreat cost the INA heavily. In 1945 the British advanced through Burma, Rangoon was retaken in May, and many INA soldiers surrendered or were captured. Japan surrendered in August 1945. Bose was reported to have died after an air crash at Taipei, in Taiwan, on 18 August 1945; because many refused to believe it, several official inquiries in independent India later examined his death.
Key people in the INA story
PersonRole
Mohan SinghRaised the first INA from prisoners of war, 1942; removed by the Japanese in December 1942
Rash Behari BoseLed the Indian Independence League; handed over to Subhas Bose on 4 July 1943
Subhas Chandra BoseLed the INA from 1943; proclaimed the Provisional Government at Singapore, 21 October 1943
Lakshmi Swaminathan (Sahgal)Commanded the Rani of Jhansi Regiment
Shah Nawaz Khan, P. K. Sahgal, G. S. DhillonAccused in the first Red Fort trial, November 1945
Bhulabhai DesaiLed the defence at the Red Fort trial

യുദ്ധം തീർന്നപ്പോൾ 'രാജാവിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്തു' എന്ന കുറ്റത്തിന് സൈന്യത്തിലെ ഓഫീസർമാരെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1945 നവംബറിൽ ഡൽഹി ചെങ്കോട്ടയിൽ ആദ്യ കോർട്ട് മാർഷൽ: ഷാനവാസ് ഖാൻ, പ്രേം കുമാർ സെഹ്ഗാൾ, ഗുർബക്ഷ് സിങ് ധില്ലൻ — ഒരു മുസ്‌ലിം, ഒരു ഹിന്ദു, ഒരു സിഖ്. മൂന്നു സഹോദരന്മാരെ ഒരേ കൂട്ടിൽ നിർത്തിയാൽ നാടുമുഴുവൻ ഒന്നിക്കുന്നതുപോലെ — രാജ്യം ഒന്നായി. ബോസിന്റെ വഴിയെ എതിർത്ത കോൺഗ്രസ്തന്നെ ഐഎൻഎ പ്രതിരോധ സമിതി രൂപീകരിച്ചു: ഭുലാഭായ് ദേശായി നയിച്ചു, തേജ് ബഹാദൂർ സപ്രു, ആസഫ് അലി, കൈലാസ് നാഥ് കട്ജു; വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നെഹ്റു അഭിഭാഷക ഗൗൺ അണിഞ്ഞു. വാദം: അംഗീകാരമുള്ള താൽക്കാലിക സർക്കാരിന്റെ സൈനികർ, യുദ്ധനിയമങ്ങൾ ബാധകം. ജീവപര്യന്തം നാടുകടത്തൽ വിധിച്ചു, പക്ഷേ കമാൻഡർ-ഇൻ-ചീഫ് ഓക്കിൻലെക്ക് 1946 ജനുവരിയിൽ ശിക്ഷ ഇളവുചെയ്തു. (→ English: INA trials, Red Fort · हिन्दी: आईएनए मुक़दमे, लाल क़िला)

In exam EnglishOnce the war ended, the Government of India decided to put INA officers on trial for waging war against the King-Emperor. The first and most famous court martial opened in the Red Fort at Delhi in November 1945. The three accused were Shah Nawaz Khan, Prem Kumar Sahgal and Gurbaksh Singh Dhillon, a Muslim, a Hindu and a Sikh, so that the trial itself seemed to put the unity of India in the dock. The Congress, which had opposed Bose's method, formed an INA Defence Committee. Bhulabhai Desai led the defence, with Tej Bahadur Sapru, Asaf Ali and Kailash Nath Katju, and Jawaharlal Nehru appeared in a lawyer's gown for the first time in many years. The defence argued that the accused had fought as soldiers of a provisional government recognised by several states, so the laws of war applied to them. The court martial found them guilty and sentenced them to transportation for life, but the Commander-in-Chief, General Claude Auchinleck, remitted the sentences in January 1946 and the three were set free.

സർക്കാർ കരുതിയതിനെക്കാൾ വലിയ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനമായി വിചാരണകൾ മാറി. രാജ്യമെങ്ങും യോഗങ്ങൾ, ജാഥകൾ, പണപ്പിരിവ്; 1945 നവംബർ 12-ന് ഐഎൻഎ ദിനം. കോൺഗ്രസ് മാത്രമല്ല — മുസ്‌ലിം ലീഗ്, കമ്യൂണിസ്റ്റുകൾ, അകാലികൾ, യുദ്ധത്തിൽ സർക്കാരിനൊപ്പം നിന്ന ചിലർ പോലും പിന്തുണച്ചു; സർക്കാർ ജീവനക്കാരും യൂണിഫോമിട്ടവരും തുറന്ന അനുഭാവം കാട്ടി. കൽക്കട്ടയിൽ രണ്ടുതവണ സംഘർഷം: 1945 നവംബറിൽ വിദ്യാർഥി ജാഥയ്ക്കുനേരെ വെടിവെപ്പ്; 1946 ഫെബ്രുവരിയിൽ ക്യാപ്റ്റൻ അബ്ദുൽ റഷീദിന് ഏഴുവർഷം കഠിനതടവ് വിധിച്ചശേഷം. അക്രമത്തെ ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കാത്ത ഗാന്ധിജിയും അവരുടെ ധീരതയും മത-പ്രാദേശിക ഭേദമില്ലാത്ത ഐക്യവും പ്രശംസിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ യഥാർഥ ഭയം: കാവൽനായതന്നെ യജമാനനുനേരെ മുരണ്ടാലോ? സൈന്യത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയായിരുന്നു 1858 മുതൽ അവരുടെ ഭരണത്തിന്റെ അടിത്തറ. (→ English: INA Day, post-war upsurge · हिन्दी: आईएनए दिवस, युद्धोत्तर उभार)

In exam EnglishThe trials turned into a national campaign far larger than the Government had expected. Meetings, processions and fund collections took place across the country, and 12 November 1945 was observed as INA Day. Support came not only from the Congress but also from the Muslim League, the Communists, the Akalis and even some who had stood by the Government in the war, while government employees and men in uniform showed open sympathy. In Calcutta the anger spilled into the streets twice: in November 1945, when students marching for the INA prisoners were fired upon, and again in February 1946, after Captain Abdul Rashid of the INA was sentenced to seven years' rigorous imprisonment. Gandhi, who never accepted violent methods, still praised the INA's courage and the unity of its ranks across religion and region. For British officials the clearest lesson was the sympathy within the armed forces themselves, on whose loyalty their rule had rested since 1858.

ഏറ്റവും വലിയ അടി നാവികസേനയിൽനിന്ന്. 1946 ഫെബ്രുവരി 18-ന് ബോംബെയിലെ സിഗ്നൽ പരിശീലനകേന്ദ്രം HMIS തൽവാറിൽ റേറ്റിങ്സ് (ഓഫീസറിനു താഴെയുള്ള നാവികർ) ജോലി നിരസിച്ചു. കാരണങ്ങൾ: മോശം ഭക്ഷണം, ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസർമാരുടെ വംശീയ അധിക്ഷേപം, കുറഞ്ഞ ശമ്പളം, യുദ്ധശേഷം വിടുതലിലെ താമസം; 'ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ' എന്നെഴുതിയതിന് ബി. സി. ദത്തിന്റെ അറസ്റ്റ് രോഷം കൂട്ടി. ഒറ്റ ദിവസംകൊണ്ട് ബോംബെ തുറമുഖം, പിന്നെ കറാച്ചി, കൽക്കട്ട, മദ്രാസ്, വിശാഖപട്ടണം — ഇതാണ് റോയൽ ഇന്ത്യൻ നേവി കലാപം. നേവൽ സെൻട്രൽ സ്ട്രൈക്ക് കമ്മിറ്റി (അധ്യക്ഷൻ എം. എസ്. ഖാൻ) ആവശ്യങ്ങൾ: ഐഎൻഎ തടവുകാരുടെ മോചനം, ഇന്തോനേഷ്യയിൽനിന്ന് ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തെ പിൻവലിക്കൽ. കപ്പലുകളിൽ കോൺഗ്രസ്, ലീഗ്, കമ്യൂണിസ്റ്റ് പതാകകൾ അടുത്തടുത്ത് — മൂന്നു പുഴകൾ ഒരേ സംഗമത്തിൽ ചേർന്നതുപോലെ. (→ English: Royal Indian Navy mutiny, ratings · हिन्दी: शाही भारतीय नौसेना विद्रोह, रेटिंग्स)

In exam EnglishThe sharpest blow came from the navy. On 18 February 1946 ratings (sailors below officer rank) at HMIS Talwar, a signals training establishment in Bombay, refused duty. Their complaints were bad food, racial insults from British officers, low pay and slow release from service after the war, and the arrest of a rating, B. C. Dutt, for painting 'Quit India' and other slogans added to the anger. Within a day the strike spread to ships and shore establishments in Bombay harbour and then to naval units in Karachi, Calcutta, Madras, Visakhapatnam and elsewhere. This was the Royal Indian Navy mutiny. The ratings elected a Naval Central Strike Committee, with M. S. Khan as its president, and their demands joined service grievances with political ones: the release of INA prisoners and other political prisoners, and the withdrawal of Indian troops from Indonesia. Ships hoisted the flags of the Congress, the Muslim League and the Communist Party side by side.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ബലംകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: യുദ്ധക്കപ്പലുകളും വിമാനങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നു. ദേശീയ നേതാക്കൾ കലാപത്തെ പിന്തുണച്ചില്ല. ജിന്നയുടെ പിന്തുണയോടെ വല്ലഭ്ഭായ് പട്ടേൽ കീഴടങ്ങാൻ സമരസമിതിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു, പ്രതികാരനടപടി തടയാൻ ശ്രമിക്കുമെന്ന ഉറപ്പോടെ. 1946 ഫെബ്രുവരി 23-ന് 'ഞങ്ങൾ കീഴടങ്ങുന്നത് ഇന്ത്യയ്ക്കാണ്, ബ്രിട്ടനല്ല' എന്നു പറഞ്ഞ് കീഴടങ്ങി. അക്രമത്തിനും നേതൃത്വമില്ലാത്ത നടപടിക്കും മോശം മാതൃക എന്ന് ഗാന്ധിജി വിമർശിച്ചു; അരുണാ ആസഫ് അലിയും കമ്യൂണിസ്റ്റുകളും പിന്തുണച്ചു. നേതാക്കളുടെ കരുതലിനു കാരണം: വീട്ടിലെ മുതിർന്നവർ ചർച്ച നടത്തുമ്പോൾ, നാളെ നമ്മുടെ സ്വന്തം സൈന്യത്തിൽ അച്ചടക്കമില്ലെങ്കിലോ? വ്യോമസേനയിലും (1946 ജനുവരി), ജബൽപൂരിലെ സിഗ്നൽ യൂണിറ്റുകളിലും (ഫെബ്രുവരി) സമരങ്ങൾ. ഫെബ്രുവരി 19-ന് ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി ആറ്റ്‌ലി കാബിനറ്റ് മിഷൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു. (→ English: surrender, Cabinet Mission · हिन्दी: आत्मसमर्पण, कैबिनेट मिशन)

In exam EnglishThe British brought up warships and aircraft and threatened force. The national leaders did not back the rising. Vallabhbhai Patel, with Jinnah's support, persuaded the strike committee to surrender, promising that the national parties would try to prevent victimisation, and the ratings gave in on 23 February 1946 with the words that they were surrendering to India, not to Britain. Gandhi criticised the mutiny as a bad example of violence and of action without leadership, while Aruna Asaf Ali and the Communists supported the ratings. The leaders' caution had a reason: with negotiations close, they feared that indiscipline in the forces would later weaken a free India's own army. Other services stirred too, with strikes in the Royal Indian Air Force in January 1946 and among army signal units at Jabalpur in February. On 19 February 1946, while the naval strike was still spreading, the British Prime Minister Clement Attlee announced that a Cabinet Mission would go to India.
The post-war upsurge, 1945–1946
EventWhenKey fact
First INA trialFrom November 1945Red Fort, Delhi; sentences remitted by Auchinleck in January 1946
INA Day12 November 1945Observed across India for the INA prisoners
Calcutta protestsNovember 1945 and February 1946Students fired on; second wave after Abdul Rashid's sentence
Air force strikesJanuary 1946Royal Indian Air Force units
Royal Indian Navy mutiny18–23 February 1946Began at HMIS Talwar, Bombay; ended in surrender on Patel's advice

ആകെ നോക്കിയാൽ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ അന്ത്യം ഒരേസമയം പല വശങ്ങളിൽനിന്നു വേഗത്തിലായി. സൈന്യമെന്ന നിലയിൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമി പരാജയപ്പെട്ടു — ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തിവരെ മാത്രം എത്തി, സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങളുള്ള ജപ്പാനെ ആശ്രയിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു ആശയമെന്ന നിലയിൽ ജയിച്ചു: എല്ലാ മതങ്ങളിലെയും പ്രദേശങ്ങളിലെയും സൈനികർ, കോൺഗ്രസ് നേതാക്കളുടെ പേരിൽ റെജിമെന്റുകൾ, 1945-ലെ വിചാരണകളിലൂടെ ദേശീയ വീരന്മാർ. കുളത്തിന്റെ ബണ്ടിൽ പലയിടത്ത് ഒരേസമയം വിള്ളൽ വീണാൽ ബണ്ട് നിൽക്കില്ല — നാവിക കലാപം, ക്ഷീണിച്ച ബ്രിട്ടൻ, 1945 ജൂലൈയിൽ ജയിച്ച ലേബർ സർക്കാർ, ക്ഷീണിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥർ ചേർന്ന് വേഗത്തിലുള്ള ഒത്തുതീർപ്പ് ഒഴിവാക്കാനാവാത്തതാക്കി. (→ English: Indian National Army, post-war upsurge · हिन्दी: आज़ाद हिंद फ़ौज, युद्धोत्तर उभार)

In exam EnglishTaken together, the INA and the post-war upsurge show how the end of British rule was hastened from several sides at once. As an army, the Indian National Army failed: it reached only the edge of India and depended on a Japanese ally that had its own aims. As an idea, it succeeded far beyond its battles. Its soldiers had come from every religion and region, its regiments carried the names of Congress leaders, and the trials of 1945 made its men national heroes. The naval rising showed that the discontent had reached the services that Britain needed most. Combined with a war-weary Britain, the Labour government elected in July 1945 and a tired civil service, this made a quick settlement unavoidable.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. The Provisional Government of Free India was proclaimed by Subhas Chandra Bose on 21 October 1943 at

  1. Rangoon
  2. Singapore
  3. Tokyo
  4. Port Blair
Show answer

Answer: B. Singapore

(b) is correct: the government was proclaimed at Singapore. (a) is wrong: its headquarters moved to Rangoon only in January 1944. (c) is wrong: Bose reached Tokyo before going to Singapore, but the proclamation was not made there. (d) is wrong: Bose visited Port Blair at the end of December 1943, after the proclamation.

Q2. Consider the following statements:
1. The first Indian National Army was raised by Mohan Singh from Indian prisoners of war after the fall of Singapore.
2. Rash Behari Bose took direct command of the Indian National Army in October 1943 and proclaimed a provisional government.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct. Statement 1 is true: Mohan Singh, with Japanese support, raised the first INA in 1942. Statement 2 is false: Rash Behari Bose handed over to Subhas Chandra Bose in July 1943, and it was Subhas who commanded the army and proclaimed the provisional government. So (b) and (c) are wrong because they accept statement 2, and (d) is wrong because statement 1 is true.

Q3. The Rani of Jhansi Regiment of the Indian National Army was commanded by

  1. Aruna Asaf Ali
  2. Usha Mehta
  3. Lakshmi Swaminathan
  4. Sucheta Kripalani
Show answer

Answer: C. Lakshmi Swaminathan

(c) is correct: Captain Lakshmi Swaminathan, later Lakshmi Sahgal, commanded the regiment. (a) is wrong: Aruna Asaf Ali hoisted the flag at Gowalia Tank in 1942 and later backed the naval ratings. (b) is wrong: Usha Mehta ran the secret Congress Radio in 1942. (d) is wrong: Sucheta Kripalani was an underground leader of the Quit India Movement.

Q4. Match List I with List II:
List I (Place) — List II (Event)
A. Moirang — 1. Court martial of INA officers, 1945
B. Red Fort — 2. INA flag raised on the Indian mainland, 1944
C. HMIS Talwar — 3. National flag raised by Bose, December 1943
D. Port Blair — 4. Start of the naval strike, 1946
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-2, B-1, C-4, D-3
  2. A-3, B-1, C-4, D-2
  3. A-2, B-4, C-1, D-3
  4. A-1, B-2, C-3, D-4
Show answer

Answer: A. A-2, B-1, C-4, D-3

(a) is correct: Moirang saw the INA flag in April 1944, the Red Fort the trial of 1945, HMIS Talwar the start of the naval strike in February 1946, and Port Blair Bose's flag-raising in December 1943. (b) swaps Moirang and Port Blair. (c) swaps the Red Fort and HMIS Talwar. (d) matches none of the pairs correctly.

Q5. Who among the following was NOT one of the three accused in the first INA trial held at the Red Fort in 1945?

  1. Shah Nawaz Khan
  2. Prem Kumar Sahgal
  3. Gurbaksh Singh Dhillon
  4. Mohan Singh
Show answer

Answer: D. Mohan Singh

(d) is correct: Mohan Singh founded the first INA in 1942 but was not an accused in this trial. (a), (b) and (c) are wrong choices because Shah Nawaz Khan, Prem Kumar Sahgal and Gurbaksh Singh Dhillon were the three officers tried together at the Red Fort.

Q6. Consider the following statements about the Royal Indian Navy mutiny of 1946:
1. It began among the ratings of HMIS Talwar in Bombay in February 1946.
2. The Congress and the Muslim League leaders supported it and called a nationwide strike to continue it.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

(a) is correct. Statement 1 is true: the strike began at HMIS Talwar on 18 February 1946. Statement 2 is false: Patel, with Jinnah's backing, persuaded the ratings to surrender, and Gandhi criticised the rising; support came from Aruna Asaf Ali and the Communists. So (b) and (c) are wrong because they accept statement 2, and (d) is wrong because statement 1 is true.

Q7. Which national leader persuaded the striking naval ratings to surrender in February 1946?

  1. Jawaharlal Nehru
  2. Vallabhbhai Patel
  3. Maulana Abul Kalam Azad
  4. Bhulabhai Desai
Show answer

Answer: B. Vallabhbhai Patel

(b) is correct: Vallabhbhai Patel, backed by Jinnah, persuaded the Naval Central Strike Committee to surrender on 23 February 1946. (a) is wrong: Nehru is remembered in this period for appearing in the INA defence, not for ending the naval strike. (c) is wrong: Azad did not lead the talks that ended the strike. (d) is wrong: Bhulabhai Desai led the defence at the Red Fort trial.

Q8. Consider the following statements about Subhas Chandra Bose:
1. In Germany he formed the Indian Legion from Indian soldiers captured in North Africa.
2. He travelled from Europe to Asia in 1943 by submarine.
3. In a radio address of July 1944 he called Gandhi the Father of the Nation.
Which of the statements given above are correct?

  1. 1 and 2 only
  2. 2 and 3 only
  3. 1 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: D. 1, 2 and 3

(d) is correct: all three statements are true. Bose raised the Indian Legion in Germany, went east in 1943 first in a German and then in a Japanese submarine, and addressed Gandhi as the Father of the Nation in July 1944. (a), (b) and (c) are wrong because each leaves out one true statement.

← Part 2All partsQuick recap →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources