Study this in the app →

English · हिन्दी · తెలుగు · தமிழ் · മലയാളം · मराठी · ಕನ್ನಡ

Land revenue and the agrarian economy

മലയാളത്തിൽ വിശദീകരണം

Economic impact of British rule · Part 1 / 2 · Fact-checked on · how we check

Written with AI from the sources listed at the bottom of this page, then fact-checked by a separate AI.

Why land revenue mattered after the diwani, Warren Hastings's revenue farming, Cornwallis's Permanent Settlement (1793) and its effects, the Ryotwari system of Read and Munro (Madras, Bombay), the Mahalwari system (Regulation VII of 1822, Regulation IX of 1833), a comparison of the three, the commercialisation of agriculture, and rural debt from the Deccan Riots (1875) to the Punjab Land Alienation Act (1900).

Each idea is explained first in Malayalam (മലയാളം), ending with the English and Hindi exam terms, followed by the same point in exam English. UPSC Prelims is in English or Hindi, so understand it in Malayalam and revise it in English.

കമ്പനിയുടെ സാമ്പത്തിക നട്ടെല്ല് ഭൂനികുതിയായിരുന്നു. 1765-ൽ ബംഗാളിലെ ദിവാനി കിട്ടിയശേഷം സേനയും ഭരണവും വ്യാപാരവും ഈ നികുതികൊണ്ടു നടന്നു. 'ആരിൽ നിന്ന്, എത്ര, എത്ര കാലം പിരിക്കണം?' — ഇതിനു മൂന്ന് ഉത്തരങ്ങൾ: ബംഗാളിലും ബിഹാറിലും ജമീന്ദാർമാരുമായി ശാശ്വത ഭൂനികുതി വ്യവസ്ഥ (1793); മദ്രാസിലും ബോംബെയിലും ഓരോ കർഷകനുമായി നേരിട്ട് റയട്ട്വാരി സമ്പ്രദായം; വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് ഗ്രാമം മുഴുവനുമായി മഹൽവാരി സമ്പ്രദായം. വീട്ടുവാടക ഒരു വലിയ ഉടമ വഴി പിരിക്കണോ, ഓരോ കുടുംബത്തിൽ നിന്നും നേരിട്ടോ, അതോ തെരുവു മുഴുവൻ ചേർന്ന് അടയ്ക്കണോ എന്ന് ആലോചിക്കൂ. പിന്നാലെ വന്ന രണ്ടു മാറ്റങ്ങൾ: കൃഷിയുടെ വാണിജ്യവൽക്കരണം, ഗ്രാമീണ കടം. (→ English: Diwani · Permanent Settlement · Zamindar · Ryotwari system · Mahalwari system · Commercialisation of agriculture · हिन्दी: दीवानी · स्थायी बंदोबस्त · ज़मींदार · रैयतवाड़ी व्यवस्था · महालवाड़ी व्यवस्था · कृषि का वाणिज्यीकरण)

In exam EnglishLand revenue was the backbone of the Company's finances. After it took the Diwani of Bengal in 1765, the tax on land paid for its armies, its administration and much of its trade, and every later conquest added more land to tax. Whom to tax, how much and for how long were questions that shaped village life across British India. The Company answered them in three main ways: the Permanent Settlement with the Zamindars of Bengal and Bihar (1793), the Ryotwari system settlement with individual cultivators in Madras and Bombay, and the Mahalwari system settlement with village communities in the north-west. This part explains each system, compares them, and then follows two changes they set in motion: the Commercialisation of agriculture and the spread of rural debt. Part 2 turns to the drain of wealth, the decline of crafts, railways and famines.

തുടക്കത്തിൽ കമ്പനിയുടെ ചിന്ത — കഴിയുന്നത്ര കൂടുതൽ, കഴിയുന്നത്ര വേഗം. ഇരട്ട ഭരണം നിലനിന്ന കാലത്ത് (1765–72) ഇന്ത്യൻ നായിബുമാർ പിരിച്ചു. 1772-ൽ വാറൻ ഹേസ്റ്റിങ്സ് നികുതിപിരിവ് അവകാശം അഞ്ചു വർഷത്തേക്ക് ലേലം ചെയ്തു — ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിളിച്ചയാൾക്ക്; 1777-ൽ വർഷാവർഷ കരാർ. രണ്ടും പരാജയം. ഉത്സവപ്പറമ്പിലെ ലേലത്തിൽ കൂടുതൽ വിളിച്ചയാൾ നഷ്ടം വരാതിരിക്കാൻ ജനങ്ങളെ പിഴിയുന്നതുപോലെ, കൂടുതൽ വിളിച്ച കരാറുകാർ കർഷകരെ പിഴിഞ്ഞു, പിന്നെ കുടിശ്ശികയായി. അടുത്ത വർഷം ഭൂമി മറ്റൊരാൾക്കു പോയാൽ ആരു മെച്ചപ്പെടുത്തും? ലണ്ടനിലെ ഡയറക്ടർമാർക്ക് സ്ഥിരവരുമാനം വേണം — അതാണ് കോൺവാലിസിന്റെ പരിഷ്കാരങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴി. (→ English: Dual government · हिन्दी: द्वैध शासन)

In exam EnglishAt first the Company tried to collect as much as it could, as fast as it could. Under the Dual government (1765–72) Indian deputy officials collected the revenue on its behalf. When Warren Hastings took direct charge in 1772, the right to collect revenue was auctioned to the highest bidders for five years, and in 1777 he turned to yearly settlements instead. Both methods failed. Revenue farmers who had bid too high squeezed the peasants and then fell into arrears, and nobody had a reason to improve land that might pass to another bidder the next year. Collections swung up and down, while the directors in London wanted a steady and predictable income. That search for certainty led to the reforms of Lord Cornwallis.

കോൺവാലിസ് പ്രഭു (1786–93) ബംഗാളിലെയും ബിഹാറിലെയും നികുതി ജമീന്ദാർമാരുമായി നിശ്ചയിച്ചു — ആദ്യം പത്തു വർഷത്തേക്ക് (1789–90), പിന്നെ 1793 മാർച്ച് 22-ലെ വിളംബരം വഴി എന്നേക്കും. ഇതാണ് ശാശ്വത ഭൂനികുതി വ്യവസ്ഥ (ജമീന്ദാരി സമ്പ്രദായം). ലക്ഷ്യങ്ങൾ: ഓരോ വർഷവും എത്ര കിട്ടുമെന്ന് കമ്പനിക്കു കൃത്യമായി അറിയാം, വീണ്ടും വീണ്ടും കണക്കെടുക്കുന്ന ചെലവില്ല; ഭൂമി സ്വന്തമായ ജമീന്ദാർ അത് മെച്ചപ്പെടുത്തും; കമ്പനി കാരണം സ്ഥാനം കിട്ടിയവർ അതിനോടു കൂറു കാട്ടും. വീട്ടുവാടക 'ഇനി എന്നും ഇത്ര മാത്രം' എന്ന് എഴുതിയാൽ ഉടമയ്ക്കു സമാധാനം, താമസക്കാരന് വീടു നന്നാക്കാൻ ധൈര്യം — അതേ പ്രതീക്ഷ. ജോൺ ഷോർ പദ്ധതി രൂപപ്പെടുത്തി, പക്ഷേ ഉടനെ ശാശ്വതമാക്കരുതെന്നു വാദിച്ചു. (→ English: Zamindar · Permanent Settlement · हिन्दी: ज़मींदार · स्थायी बंदोबस्त)

In exam EnglishLord Cornwallis, Governor-General from 1786 to 1793, settled the revenue of Bengal and Bihar with the Zamindars, first for ten years (1789–90) and then, by a proclamation of 22 March 1793, for ever. This is the Permanent Settlement, also called the zamindari system. Its makers had several aims. The Company would know exactly what it was to receive each year and would save the cost of repeated assessments. The zamindars, now secure owners, were expected to invest in their estates as improving landlords were thought to do in England. And a class of landholders who owed their position to the Company would, it was hoped, stand by it. John Shore, a senior revenue official, shaped much of the scheme, though he had argued for waiting before making it permanent.

ഈ ക്രമീകരണത്തോടെ ജമീന്ദാർ ഭൂമിയുടെ ഉടമ — വിൽക്കാം, പണയം വയ്ക്കാം, അവകാശികൾക്കു നൽകാം, പക്ഷേ നിശ്ചിത നികുതി അടച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. തുക ഒരിക്കലും കൂടില്ല. പിരിക്കുന്ന പാട്ടത്തിൽ ഏതാണ്ട് പതിനൊന്നിൽ പത്തു ഭാഗം സർക്കാരിന്, ഒരു ഭാഗം ജമീന്ദാർക്ക്. വൈകിയാൽ? 'സൂര്യാസ്തമയ നിയമം' — അവസാന ദിവസം സൂര്യൻ അസ്തമിക്കും മുമ്പ് അടച്ചില്ലെങ്കിൽ എസ്റ്റേറ്റ് ലേലം. ബാങ്ക് തവണ ഒരു ദിവസം വൈകിയാൽപ്പോലും വീട് ജപ്തി എന്നപോലെ. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉഴുന്ന കർഷകരുടെ പരമ്പരാഗത അവകാശങ്ങൾ എവിടെയും എഴുതിയില്ല — ജമീന്ദാറുമായി അവർ തന്നെ ധാരണയിലെത്തണം. പിന്നീട് ബനാറസ് പ്രദേശത്തേക്കും മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിച്ചു. (→ English: Zamindar · हिन्दी: ज़मींदार)

In exam EnglishThe settlement made the Zamindar the owner of the land, free to sell, mortgage or bequeath it, as long as he paid the fixed revenue. The amount was based on what estates had paid in the recent past and was never to be raised. The state took the larger part of the rent the zamindar collected, roughly ten-elevenths, and left him about one-eleventh. Payment had to be on time: under what came to be called the sunset law, an estate whose dues were not paid by sunset on the due date could be put up for auction. The peasants who actually tilled the soil were left to make their own terms with the zamindar, and their customary rights were not recorded. The system was later extended to the Benares region and to parts of the Madras Presidency.

ഫലം? പുതിയൊരു ഭൂവുടമ വർഗം ഒഴികെ ഏതാണ്ട് എല്ലാവർക്കും നിരാശ. തുടക്കത്തിൽ നികുതി ഭാരമായിരുന്നു; പഴയ ജമീന്ദാർ കുടുംബങ്ങൾ സമയത്ത് അടയ്ക്കാനാകാതെ ലേലത്തിൽ എസ്റ്റേറ്റുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു — വാങ്ങിയത് വ്യാപാരികൾ, പലിശക്കാർ, ഉദ്യോഗസ്ഥർ; അവർ കൽക്കത്തയിൽ താമസിച്ച് ഭൂമി കണ്ടതേയില്ല. ജമീന്ദാർ ഇടനിലക്കാരനു പാട്ടത്തിന്, അയാൾ മറ്റൊരാൾക്ക് — അങ്ങനെ അടുക്കടുക്കായി; ഈ 'പട്നി' ക്രമീകരണത്തിന് 1819-ൽ നിയമാംഗീകാരം. ഒരു കരാർ കൈമാറി കൈമാറി അവസാനത്തെ പണിക്കാരന് കുറച്ചു മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നതുപോലെ. എഴുതപ്പെട്ട അവകാശമില്ലാത്ത കുടിയാന്മാർക്ക് കൂടുന്ന പാട്ടം, കുടിയിറക്കൽ ഭയം. വിലയും വിളവും കൂടിയിട്ടും നികുതി കൂടാത്തതിനാൽ സർക്കാരിനും നഷ്ടം. പിന്നീട് ബംഗാൾ പാട്ട നിയമം (1859), ബംഗാൾ കുടിയായ്മ നിയമം (1885) പലർക്കും കൈവശാവകാശം നൽകി. (→ English: Permanent Settlement · हिन्दी: स्थायी बंदोबस्त)

In exam EnglishThe results disappointed almost everyone except a new class of landholders. In the early years the fixed demand was heavy, and many old zamindar families failed to pay on time and lost their estates at auction to merchants, moneylenders and officials, who often lived in Calcutta, far from their lands. Many zamindars leased their rights to middlemen, who leased them on again, so that several layers stood between the state and the cultivator; this subinfeudation, through tenures known as patni, was given legal recognition in 1819. Tenants without written rights faced rising rents and eviction. In time the state lost as well, because higher prices and output raised rents but not the fixed revenue. Later laws tried to protect cultivators: the Bengal Rent Act of 1859 and the Bengal Tenancy Act of 1885 gave occupancy rights to many of them.

തെക്കും പടിഞ്ഞാറും കമ്പനി കർഷകനുമായി നേരിട്ട്. റയട്ട്വാരി സമ്പ്രദായം ആദ്യം അലക്സാണ്ടർ റീഡിന്റെയും തോമസ് മൺറോയുടെയും പരീക്ഷണം — ബാരാമഹലിൽ (1792-ൽ ടിപ്പുവിൽ നിന്നെടുത്ത പ്രദേശം); 1820-ൽ മൺറോ ഗവർണറായശേഷം മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസി മുഴുവൻ. ബോംബെയിൽ 1818-ൽ പേഷ്വയുടെ ഭൂമി കിട്ടിയശേഷം; 1830-കൾ മുതൽ വിംഗേറ്റ്, ഗോൾഡ്‌സ്മിഡ് സർവേകളിലൂടെ മാറ്റങ്ങൾ. രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത ഓരോ റയട്ടും സർക്കാരുമായി നേരിട്ട് — വയലിന്റെ വിസ്തീർണവും മണ്ണിന്റെ ഗുണവും നോക്കി പണനികുതി. വൈദ്യുതി ബിൽ ഇടനിലക്കാരില്ലാതെ നേരിട്ടു വീട്ടിലെത്തുന്നതുപോലെ. പക്ഷേ ശാശ്വതമല്ല — 20–30 വർഷത്തിലൊരിക്കൽ പുനർനിർണയം, സാധാരണ കൂട്ടൽ. ഇടനിലക്കാരനില്ല, വലിയ പാരമ്പര്യ ഭൂവുടമകളില്ലാത്ത പ്രദേശങ്ങൾക്കു യോജിക്കും എന്നു പിന്തുണക്കാരുടെ വാദം. (→ English: Ryotwari system · हिन्दी: रैयतवाड़ी व्यवस्था)

In exam EnglishIn the south and west the Company settled directly with the cultivator. The Ryotwari system system began as an experiment by Alexander Read and Thomas Munro in the Baramahal, territory taken from Tipu Sultan in 1792, and became the general system of the Madras Presidency after Munro became its Governor in 1820. In the Bombay Presidency it was brought in after the Peshwa's lands were taken in 1818, and later reworked through detailed surveys begun in the 1830s by Wingate and Goldsmid. Under it each registered holder, the ryot, dealt with the state himself and paid a money revenue fixed on the area and estimated quality of his fields. The settlement was not permanent: it was revised every twenty to thirty years, usually upwards. Its supporters argued that it cut out the middleman and suited regions without large hereditary landholders.

പ്രായോഗികമായി റയട്ട്വാരി സമ്പ്രദായം സർക്കാരിനെത്തന്നെ ജന്മിയാക്കി. നികുതി അടയ്ക്കുന്നിടത്തോളം മാത്രം ഭൂമി റയട്ടിന്റേത് — വിൽക്കാം, പണയം വയ്ക്കാം. നികുതി അത്ര കൂടുതലായതിനാൽ മഴയില്ലാത്ത വർഷം കടം വാങ്ങിയേ അടയ്ക്കാനാകൂ. നിരക്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ തീരുമാനം, കർഷകനു ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അവസരം കുറവ്; പിരിവ് കർക്കശം. നന്നായി വിളയിച്ചാലും വില കൂടിയാലും പുനർനിർണയത്തിൽ ആ നേട്ടം സർക്കാർ കൊണ്ടുപോയി. ഭൂമി വിൽക്കാവുന്നതായതിനാൽ കടത്തിന് ഈടായി; വീട്ടാനായില്ലെങ്കിൽ പലിശക്കാരന്റെ കൈയിൽ. ജമീന്ദാറിൽ നിന്നു മോചനം എന്നു കരുതിയപ്പോൾ — ഉദ്യോഗസ്ഥൻ, പലിശക്കാരൻ എന്ന രണ്ടു പുതിയ യജമാനർ. ചട്ടിയിൽ നിന്ന് അടുപ്പിലേക്കു വീണതുപോലെ. (→ English: Ryotwari system · हिन्दी: रैयतवाड़ी व्यवस्था)

In exam EnglishIn practice the Ryotwari system system made the state itself the landlord. The ryot could occupy, sell or mortgage his holding only as long as he paid, and assessments were often set so high that in a bad year he had to borrow to meet them. Revenue officials fixed the rate, and a peasant had little chance to dispute it. Collection was strict and at times harsh, and the periodic increases took away much of any gain from better farming or higher prices. Because land could now be transferred, it became security for loans, and a ryot who could not repay might lose it to his creditor. A system meant to free the cultivator from the zamindar often left him dependent on the revenue official and the moneylender instead.

വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രവിശ്യകളിൽ (ഇന്നത്തെ ഉത്തർപ്രദേശിന്റെ വലിയ ഭാഗം) മൂന്നാമത്തെ രീതി. ഹോൾട്ട് മക്കൻസിയുടെ നിർദേശം: ഗ്രാമം അല്ലെങ്കിൽ എസ്റ്റേറ്റ് — 'മഹൽ' — മുഴുവനുമായി നികുതി കരാർ; 1822-ലെ റെഗുലേഷൻ VII-ൽ മഹൽവാരി സമ്പ്രദായം തുടങ്ങി. നടപ്പാക്കൽ മന്ദഗതിയിലായി; ബെന്റിങ്കിന്റെ കാലത്ത് 1833-ലെ റെഗുലേഷൻ IX സർവേകളും ഭൂപടങ്ങളും വഴി ലളിതമാക്കി; ബേഡും പിന്നീട് തോംസണും ഏതാണ്ട് മുപ്പതു വർഷത്തെ കരാറുകൾ നടത്തി. നികുതി മഹൽ മുഴുവനും; അംഗങ്ങൾക്കെല്ലാം കൂട്ടുത്തരവാദിത്തം; ലംബർദാർ (തലവൻ) പിരിച്ച് അടയ്ക്കും. ഫ്ലാറ്റ് പരിപാലനച്ചെലവ് അസോസിയേഷൻ സെക്രട്ടറി എല്ലാവരിൽ നിന്നും പിരിച്ച് അടയ്ക്കുന്നതുപോലെ. ഓരോ വിഹിതവും ഗ്രാമരേഖയിൽ. പിന്നീട് പഞ്ചാബിലും മധ്യേന്ത്യയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിലും. റയട്ട്വാരി പോലെ പുനർനിർണയങ്ങൾ, നികുതി ഭാരം. (→ English: Mahalwari system · हिन्दी: महालवाड़ी व्यवस्था)

In exam EnglishIn the North-Western Provinces, much of present Uttar Pradesh, a third system took shape. Holt Mackenzie, a senior revenue official, proposed settling the revenue with the village or estate, the mahal, as a whole, and Regulation VII of 1822 began this Mahalwari system system. It proved slow to apply, and Regulation IX of 1833, under Bentinck, simplified it with field surveys and maps; Robert Merttins Bird and later James Thomason carried out settlements for about thirty years. The revenue was assessed on the whole mahal, its members were jointly responsible for paying it, and a headman, the lambardar, usually collected and paid it. Each holder's share was written into the village record. The system was later used in Punjab and parts of central India. Like ryotwari, it was revised periodically and its assessments were often heavy.
The three land revenue systems compared
SystemBegunSettled withDurationMain areas
Permanent Settlement (zamindari)Cornwallis, 1793Zamindar, as ownerFixed for everBengal, Bihar; later Benares and parts of Madras
RyotwariRead and Munro (Baramahal 1792); Madras from 1820Individual cultivator (ryot)Revised every 20–30 yearsMadras and Bombay Presidencies
MahalwariHolt Mackenzie, Regulation VII of 1822; revised 1833Village or estate (mahal), jointly; lambardar collectsRevised periodically (about 30 years after 1833)North-Western Provinces, Punjab, parts of central India

നിശ്ചിത തീയതിയിൽ പണമായി നികുതി അടയ്ക്കണമെങ്കിൽ വിൽക്കാവുന്ന വിള നടണം. കൃഷിയുടെ വാണിജ്യവൽക്കരണം എന്നാൽ വീടിനും നാടിനും വേണ്ടിയല്ല, കമ്പോളത്തിനായി — പലപ്പോഴും കയറ്റുമതിക്കായി — വിളയിക്കൽ. ബംഗാളിലും ബിഹാറിലും യൂറോപ്യൻ തോട്ടമുടമകൾക്കായി നീലം, അന്യായ കരാറുകൾ; 1859–60-ലെ ബംഗാൾ നീലം കലാപം അതിന്റെ ഫലം. ഡെക്കാനിലും ഗുജറാത്തിലും പരുത്തി; കിഴക്കൻ ബംഗാളിൽ ചണം; ബിഹാറിലും ബനാറസിനടുത്തും സർക്കാർ കുത്തകയിൽ ചൈനയ്ക്കുള്ള കറുപ്പ്; അസമിൽ ബ്രിട്ടീഷ് തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾ. അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധകാലത്ത് (1861–65) പരുത്തിവില കുതിച്ചു, യുദ്ധം തീർന്നതോടെ ഇടിഞ്ഞു — കർഷകർ കടത്തിൽ. ഇന്ന് തക്കാളിവില ഒരു മാസം നൂറും അടുത്ത മാസം രണ്ടു രൂപയും ആകുന്നതുപോലെ. പണം വന്നു, പക്ഷേ വ്യാപാരിക്കും കടക്കാരനും ലോകവിലയ്ക്കും അടിമ. (→ English: Commercialisation of agriculture · हिन्दी: कृषि का वाणिज्यीकरण)

In exam EnglishRevenue in cash on fixed dates pushed farmers towards crops they could sell. The Commercialisation of agriculture means growing crops for the market, often for export, rather than mainly for the household and the village. Indigo was grown in Bengal and Bihar for European planters, who tied peasants to unfair contracts; the indigo revolt of 1859–60 in Bengal was a reaction. Cotton spread in the Deccan and Gujarat, jute in eastern Bengal, opium under a government monopoly in Bihar and around Benares for sale to China, and tea on British-owned plantations in Assam. Prices were now set by distant markets. When the American Civil War (1861–65) cut Britain off from its usual cotton supply, Deccan cotton prices soared; when the war ended they fell sharply, leaving many cultivators in debt. Commercial farming brought money into some villages but tied peasants to traders, lenders and world prices.

ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാരം കടം. വിള പോയാലും നികുതി പണമായിത്തന്നെ; ഭൂമി വിൽക്കാവുന്ന സ്വത്തായതിനാൽ പണയം; പുതിയ സിവിൽ കോടതികൾ എഴുതിയ പ്രമാണങ്ങൾ കർശനമായി നടപ്പാക്കി. ഏറ്റവും നേട്ടം പലിശക്കാരന് (പലപ്പോഴും അയാൾ തന്നെ ധാന്യവ്യാപാരിയും); ഭൂമി ഉഴുന്നവനിൽ നിന്ന് ഉഴാത്ത കടക്കാരനിലേക്ക്. 1875-ൽ പൂന, അഹമ്മദ്നഗർ ജില്ലകളിലെ കർഷകർ പലിശക്കാരെ ആക്രമിച്ച് പ്രമാണങ്ങളും കണക്കുപുസ്തകങ്ങളും കത്തിച്ചു — 'ഡെക്കാൻ കലാപങ്ങൾ'. അന്വേഷണ കമ്മീഷനു ശേഷം ഡെക്കാൻ കർഷക ആശ്വാസ നിയമം (1879) — കടത്തിനു തടവിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണം ഉൾപ്പെടെ കോടതികളിൽ കുറച്ചു സംരക്ഷണം. പഞ്ചാബ് ഭൂമി കൈമാറ്റ നിയമം (1900) — കർഷകഭൂമി കർഷകരല്ലാത്തവർക്കു പോകുന്നതിനു പരിധി. പനിക്കു നനഞ്ഞ തുണിയിട്ടതുപോലെ — ലക്ഷണം കുറഞ്ഞു, രോഗം അതുപോലെ. (→ English: Deccan Riots · हिन्दी: दक्कन दंगे)

In exam EnglishDebt became the heaviest burden of rural India. Revenue had to be paid in cash even after a poor harvest; land, now transferable property, could be mortgaged; and the new civil courts enforced written bonds strictly. The moneylender, who was often also the grain dealer, gained most, and land began to pass from cultivators to creditors who did not farm. In 1875 peasants in the Poona and Ahmednagar districts attacked moneylenders and burned their bonds and account books in what became known as the Deccan Riots. A commission inquired into the outbreak, and the Deccan Agriculturists' Relief Act of 1879 gave indebted peasants some protection in the courts, including against imprisonment for debt. In Punjab, the Punjab Land Alienation Act of 1900 limited the transfer of land from agricultural to non-agricultural groups. Such laws eased the symptoms, but the pressure of revenue and debt remained.

മൂന്നു രീതികളും ഒരേ ചോദ്യത്തിനു വ്യത്യസ്ത ഉത്തരങ്ങൾ, പക്ഷേ ലക്ഷ്യം ഒന്നു തന്നെ: സർക്കാരിന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ, സ്ഥിരമായ വരുമാനം. ശാശ്വത ഭൂനികുതി വ്യവസ്ഥ — ആവശ്യം എന്നേക്കും നിശ്ചിതം, സർക്കാരിനും കർഷകനുമിടയിൽ ഒരു ഭൂവുടമ വർഗം; റയട്ട്വാരി സമ്പ്രദായവും മഹൽവാരി സമ്പ്രദായവും — സർക്കാർ വിഹിതം പുനർനിർണയത്തിനു തുറന്ന്, കർഷകനോ ഗ്രാമമോ നേരിട്ട് അടയ്ക്കുന്നത്. മൂന്നിലും ഭൂമി വാങ്ങാനും വിൽക്കാനും പണയം വയ്ക്കാനും പറ്റുന്ന ചരക്കായി; നികുതി പണമായി; കർഷകൻ കമ്പോളത്തിലേക്കും കടത്തിലേക്കും. മൂന്നു വഴികൾ, പക്ഷേ മൂന്നും ഒരേ സ്ഥലത്തേക്ക് — ഖജനാവിലേക്ക്. ഈ സമ്മർദങ്ങളാണ് 19, 20 നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ കർഷക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും ഭാഗം 2-ൽ കാണുന്ന ധനചോർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള ദേശീയവാദ വിമർശനത്തിനും പശ്ചാത്തലം. (→ English: Permanent Settlement · Ryotwari system · Mahalwari system · हिन्दी: स्थायी बंदोबस्त · रैयतवाड़ी व्यवस्था · महालवाड़ी व्यवस्था)

In exam EnglishThe three settlements answered the same question in different ways, but they shared one purpose: the largest steady revenue for the state. The Permanent Settlement fixed the demand for ever and created a landlord class between the state and the peasant; the Ryotwari system and Mahalwari system systems kept the state's share open to revision and made the cultivator or the village pay it directly. Under all three, land became a commodity that could be bought, sold and mortgaged, revenue had to be paid in cash, and the peasant was drawn into markets and into debt. These pressures lie behind many peasant movements of the nineteenth and twentieth centuries, and behind the nationalist critique of British economic policy, which Part 2 takes up with the drain of wealth.

Exam traps

Recap

Practice questions

Q1. The Permanent Settlement of Bengal was introduced by

  1. Warren Hastings
  2. Lord Cornwallis
  3. Lord Wellesley
  4. Lord William Bentinck
Show answer

Answer: B. Lord Cornwallis

(b) is correct: Cornwallis made the ten-year settlement permanent in 1793. (a) Warren Hastings tried revenue farming (1772) and yearly settlements (1777); (c) Wellesley is linked with the subsidiary alliance; (d) Bentinck's period saw Regulation IX of 1833 for the Mahalwari areas.

Q2. Consider the following statements about the Permanent Settlement:
1. The zamindar was recognised as the owner of the land.
2. The revenue demand on each estate was to be revised every thirty years.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. Statement 2 is wrong: the demand was fixed for ever and never to be raised; periodic revision belongs to the Ryotwari and Mahalwari systems. So (b), (c) and (d) are wrong.

Q3. Match List I (system) with List II (associated name):
List I: A. Permanent Settlement B. Ryotwari C. Mahalwari
List II: 1. Thomas Munro 2. Holt Mackenzie 3. Lord Cornwallis
Select the correct answer using the code given below:

  1. A-3, B-1, C-2
  2. A-3, B-2, C-1
  3. A-1, B-3, C-2
  4. A-2, B-1, C-3
Show answer

Answer: A. A-3, B-1, C-2

(a) is correct: Cornwallis (Permanent Settlement, 1793), Munro (Ryotwari, Madras) and Holt Mackenzie (Mahalwari, 1822). (b) swaps Munro and Mackenzie; (c) swaps Cornwallis and Munro; (d) swaps Cornwallis and Mackenzie.

Q4. Under which land revenue system was the revenue settled with the village community as a whole, its members being jointly responsible for payment?

  1. Permanent Settlement
  2. Ryotwari system
  3. Mahalwari system
  4. Revenue farming of 1772
Show answer

Answer: C. Mahalwari system

(c) is correct: the Mahalwari system settled with the mahal, collected through the lambardar. (a) The Permanent Settlement was made with zamindars; (b) Ryotwari with individual cultivators; (d) in 1772 collection rights were auctioned to revenue farmers.

Q5. Consider the following statements about the Ryotwari system:
1. It was first tried in the Baramahal by Alexander Read and Thomas Munro.
2. Under it the revenue was fixed permanently.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: A. 1 only

Only 1 is correct. Statement 2 is wrong: Ryotwari assessments were revised every twenty to thirty years, usually upwards. So (b), (c) and (d) are wrong.

Q6. The Deccan Riots of 1875 were mainly directed against

  1. European indigo planters
  2. Moneylenders
  3. Zamindars created by the Permanent Settlement
  4. Railway contractors
Show answer

Answer: B. Moneylenders

(b) is correct: peasants in Poona and Ahmednagar attacked moneylenders and burned their bonds and accounts. (a) The indigo revolt (1859–60) was against planters in Bengal; (c) the Deccan was a Ryotwari area, not under the Permanent Settlement; (d) railway contractors had nothing to do with it.

Q7. With reference to the commercialisation of agriculture in British India, consider the following statements:
1. The American Civil War (1861–65) caused a boom in cotton prices in the Deccan.
2. Opium was grown in Bihar under a government monopoly for sale to China.
Which of the statements given above is/are correct?

  1. 1 only
  2. 2 only
  3. Both 1 and 2
  4. Neither 1 nor 2
Show answer

Answer: C. Both 1 and 2

Both are correct: the war cut Britain off from American cotton, so Deccan prices soared until 1865, and Bihar opium was a government monopoly sold to China. So (a), (b) and (d) are wrong.

Q8. Which of the following laws aimed to protect tenants or indebted peasants?
1. Bengal Rent Act, 1859
2. Deccan Agriculturists' Relief Act, 1879
3. Regulation VII of 1822
Select the correct answer using the code given below:

  1. 1 and 2 only
  2. 2 and 3 only
  3. 1 and 3 only
  4. 1, 2 and 3
Show answer

Answer: A. 1 and 2 only

(a) is correct. The Bengal Rent Act gave occupancy rights to many tenants, and the 1879 Act protected indebted Deccan peasants in the courts. Regulation VII of 1822 set up the Mahalwari revenue settlement, so (b), (c) and (d), which include item 3, are wrong.

All partsNext: Part 2 →

Study this in the Upscore app to keep notes, save it for revision, track your practice scores and follow a plan to the exam date. It's free.

Study this in the app →

Sources